Γιώργος Γλυκοφρύδης

Κεντρική σελίδα

2008-02-27T20:16:00.003+02:00

Το blog αυτό είναι κλειστό. Τα μέχρι τώρα κείμενά του όμως είναι προσβάσιμα από το Archive.
Μπορείτε να επισκεφτείτε:
Το site μου: http://www.georgeglikofridis.gr
Να μου στείλετε mail: george.glikofridis@gmail.com
Να με βρείτε στο FaceBook: http://www.facebook.com/people/George-Glikofridis/1077622056

Be Lucid Or Get the fuck out of here

2008-02-26T23:01:00.004+02:00

---

Πόσο αναπολώ τις εποχές που όλοι κι όλοι οι on line του Ελληνικού Internet (και όχι μόνο των γαμωblogs) ήμασταν δεν ήμασταν 2.000 άνθρωποι.
Πόσο αναπολώ τις εποχές που τρώγαμε με το κουτάλι ζεστά ακόμη όλα τα lameρια που έσκαγαν μύτη με την διάθεση να κάνουν τους έξυπνους.
Πόσο αναπολώ τις εποχές που οι εξυπνάδες των τουριστών της τεχνολογίας χακεύονταν άγρια κι έσβηναν στα δέκα λεπτά μετά που εμφανίζονταν.

"Be Lucid Or Get the fuck out of here" θα σου έλεγε κάποιος τότε και θα ήταν το τελευταίο πράγμα που θα έβλεπες στην οθόνη σου πριν καεί μαζί μ' εσένα.

- AvoidRandomPacketAccessNETs.

---

Αυτό εδώ το παραπάνω φιλοξενείται. Μου το είπαν σε συζήτηση με αιτία άλλο post άλλου blog που αναφέρεται στα blogs. Δεσμεύτηκα να μην πω ποιου blog και δεν θα το κάνω. Εγώ το μόνο που έκανα ήταν να φορμάρω (αρκετά είναι η αλήθεια) τον προφορικό λόγο όχι μόνο για να γίνει post αλλά γιατί με αντικατοπτρίζει στο 100%. Θα μπορούσε δηλαδή να είναι και δικό μου (γιατί με τον φίλο αυτόν ήμασταν συνάδελφοι το τότε στο οποίο αναφέρεται) αλλά δεν τολμώ να κλέψω αυτόν που μου το είπε...

Μάικλ Νάιμαν και Φίλιπ Γκλας στην Αθήνα!

2008-02-25T12:22:00.002+02:00

Ο Μάικλ Νάιμαν, στο θέατρο Badminton στις 4 Μαρτίου 2008 μαζί με την Michael Nyman Band.
Kουαρτέτο εγχόρδων, τρία σαξόφωνα, τρομπέτα, τρομπόνι, κόρνο, μπάσο και πιάνο.

Ο Φίλιπ Γκλας για τρίτη φορά στην Ελλάδα.
Από τις 8 έως τις 12 Ιουλίου στο θέατρο Badminton παρουσιάζοντας το «Book of Longing».

-

Να και κάτι σημαντικό για το κοντινό μέλλον.

Η Τοιχογραφία

2008-02-20T00:43:00.003+02:00

Έχοντας ερωτευθεί και κατοικήσει αιώνες μέσ' στη
θάλασσα έμαθα γραφή και ανάγνωση

Ώστε τώρα να μπορώ σε μεγάλο βάθος πίσω τις
γενιές απανωτές όπως αρχίζει ένα βουνό προτού τε-
λειώσει το άλλο

Nα κοιτάζω Kαι μπροστά πάλι το ίδιο :

Tο βαθύ σκούρο μπουκάλι και η νέα στο μπράτσο
Eλένη με το πλάι επάνω στον ασβέστη

Nα γεμίζει κρασί της Παναγίας το μισό το σώμα
της φευγάτο κιόλας στην Aσία την αντικρυνή

Kαι το κέντημα όλο μετατοπισμένο μέσ' στον ου-
ρανό με τα διχαλωτά πουλιά τα κιτρινάκια και
τους ήλιους.

-

Οδυσσέας Ελύτης
από "Tο Φωτόδεντρο και η Δέκατη Tέταρτη Oμορφιά", Ίκαρος 1971

---

Συγχωρέστε με για την μηδενική πρωτοτυπία της συγκεκριμένης ανάρτησης.
Αλλά το τέλειο το έχουν αγγίξει ελάχιστοι.
Κι επειδή το μυαλό μου δείχνει για τα καλά εθελοντής φυλακισμένος μέσα στις επάνω φράσεις, κι επειδή αυτά που μου συμβαίνουν αυτόν τον παράδοξο καιρό μόνο με τις επάνω φράσεις μπορώ να τα πω, γι' αυτό και αντιγράφω το γνωστό από "Tο Φωτόδεντρο και η Δέκατη Tέταρτη Oμορφιά" και το αναρτώ.

b-log 17/02/08, 4:19PM. Athens, Greece. "Real SF".

2008-02-17T16:19:00.004+02:00

Ο τίτλος με τα τοπωνύμια είναι στα Αγγλικά για να "σκάει" ευκολότερα στις σελίδες των αποτελεσμάτων για τις αναζητήσεις σχετικά με την Αθήνα ή την Ελλάδα στα διάφορα search engines του Internet.

Νομίζω ότι το φαινόμενο είναι μοναδικό.
Νομίζω ότι ο πλανήτης ολισθαίνει προς την αληθινή κλιματική αλλαγή.
Και νομίζω ότι αυτό δεν είναι απαραίτητα άσκημο.
Αλλά σίγουρα είναι πραγματικότητα.
Ή την αποδέχεσαι ή όχι, είναι πραγματικότητα.

Happy Xmassss! :)

Το σπίτι των αγγέλων

2008-02-13T00:30:00.000+02:00

Το σπίτι αυτό βρίσκεται ψηλά επάνω προς το τέλος της Καλαμαριάς. Στην Θεσσαλονίκη. Με μια μικρή εσωτερική ξύλινη σκάλα που τρίζει. Που ανεβαίνει έναν ακόμη όροφο πιο πάνω.
Το σπίτι αυτό όλες τις ημέρες του χρόνου εκτός των Χριστουγέννων έχει κάμποσα πνευστά σε μια του άκρη. Κυρίως σαξόφωνα αλλά και άλλα. Πνευστά, όμως, όλα. Τις ημέρες των Χριστουγέννων τα πνευστά αντικαθίστανται με το Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Και με τα δώρα. Για τα παιδιά. Και για την τρέλα που ακολουθεί το άνοιγμά τους. Τα πνευστά επιστρέφουν με την λήξη της γιορτής.
Στο σπίτι αυτό η φιλοξενία είναι κάτι σαν την σεξουαλική πράξη. Ενυπάρχει ως κάτι το απολύτως βιολογικά δεδομένο. Ταράζεσαι στην αρχή. Δεν το περιμένεις. Προσπαθείς να κάνεις κάτι γι’ αυτό. Να φανείς χρήσιμος. Να προσφέρεις. Αλλά μετά τα παρατάς. Γιατί είναι γελοίο να προσπαθείς να προσφέρεις σε κάτι που θα γίνει εκ φύσεως. Γίνεται να μην πραγματώνεις την σεξουαλική πράξη κάθε έστω κάποτε στην ζωή σου; Όχι. Άρα; Επίσης, γίνεται η σεξουαλική πράξη να μένει μισή; Όχι. Αργά ή γρήγορα θα ολοκληρωθεί. Άρα; Είναι γελοίο να προσπαθείς να προσφέρεις. Θα γίνει στο 100% ούτως ή άλλως. Έτσι και η φιλοξενία σ' αυτό το σπίτι. Θα είναι στο 100% ούτως ή άλλως. Μ' εσένα να μένεις κατάπληκτος κάθε φορά. Και βαθύτατα ευτυχισμένος για τις ημέρες που πέρασες εκεί. Πιθανότατα αυτό εννοούσαν με τον μύθο του Ξένιου Δία οι αρχαίοι ημών πρόγονοι.
Οι αφηγήσεις των κατοίκων του σπιτιού μιλούν για περιστατικά που τ' ακούς και αυτά κατάπληκτος. Φυσικό είναι και αυτό. Στους ήρωες των περιστατικών εμπεριέχονται κάμποσοι από τους σημαντικότερους Μουσικούς της χώρας. Αν όχι οι σημαντικότεροι. Συμπεριλαμβανομένων των κατοίκων.
Τραπέζια των 25 ατόμων που δύσκολα χώρεσαν να κοιμηθούν μετά στο σπίτι αλλά που χώρεσαν. Πώς γίνεται αυτός που όρισε μια εποχή στην Ελληνική Μουσική να του παίρνει τόση ώρα να φτιάξει τον καφέ του. Πόσο επί της ουσίας κουφός είναι ο νούμερο ένα rock star της χώρας. Και άλλα τέτοια. Να πίνεις κρασιά το ένα πίσω από το άλλο. Το κουτσομπολιό παρόλες τις λεπτομέρειες δεν υπάρχει ποτέ και πουθενά. Μήπως αυτό να είναι το άγγιγμα του αγγέλου;
Και το σημαντικότερο ξανά: Πολλά από αυτά μιλούν για γεγονότα ενός μήνα πριν από τότε που γίνεται η αφήγηση. Αυτό κι αν σ' αφήνει σύξυλο. «Ώστε οι άγγελοι υπάρχουν ε;» είναι το λιγότερο που μπορείς να αναρωτηθείς.

Σήμερα το βράδυ τηλεφώνησα στο σπίτι για να μάθω.
«Τα έμαθες τα καμώματά μας ε; Μ' έχουν ταράξει από το πρωί... Μια κοπελίτσα δημοσιογράφος μου είπε “Μαέστρο πήρα εσάς γιατί το δικό σας τηλέφωνο μου έδωσαν...” και της είπα “Τι μαέστρο κοπέλα μου! Εγώ σαξόφωνο παίζω!”»
Έγινε μια μικρή παύση. Άρχισα να ρωτώ τα πως και τα γιατί. Ακολούθησε μια κινηματογραφική περιγραφή, «Έπρεπε να το δεις αυτό... ο κόσμος γέμιζε το θέατρο από τους πλαϊνούς διαδρόμους, γέλια χαρές... κι εμείς από πίσω διευθετούσαμε το ασθενοφόρο...»
Κι άλλη παύση. Κι υπήρχε μια ευγενική θλίψη στο ακουστικό μακριά μου.
«Να δώσεις πολλά φιλιά στα παιδιά και να έρθετε το Πάσχα! Κοκορέτσι στο μπαλκόνι!»

Στους αγγέλους το Κακό θα τολμήσει ή λίγο πριν το πάλκο ή πάνω σε αυτό.
Ως θεατής και μόνο. Γιατί μόνο έτσι τα καταφέρνει. Γιατί ούτως ή άλλως θεατής παραμένει και μετά. Είτε μεταμορφωθεί σε θάνατο είτε όχι._

---

...στον Ν.Α.

New York Residence

2008-01-29T16:51:00.000+02:00

Μπήκα στο gmail να δω το mail μου και το μάτι μου έπεσε σε μια διαφήμιση που υπήρχε πάνω πάνω. Εκεί που συνήθως μπαίνουν διάφορες διαφημίσεις μιας και μόνο γραμμής και καθόλου παρπάνω. Δηλαδή διόλου ενοχλητικές.

Εκεί λοιπόν έγραφε: "www.NewYorkResidence.com - 360 degree views over Manhattan $3,900,000 to $35,000,000"
Έκανα κλικ επάνω στο link γιατί οι αναγραφόμενες τιμές και μόνο μου κίνησαν την περιέργεια.
Ταυτόχρονα, από τον ραδιοφωνικό σταθμό Cosmos ακουγόταν το βασικό θέμα από "τον καιρό των Τσιγγάνων" του Εμίρ Κοστουρίτσα. Κι αυτό, έτσι καθώς η κίνηση του mouse over επάνω από τις φωτογραφίες των απίστευτων κτιρίων με τα απίστευτα διαμερίσματα που κόστιζαν αυτά τα απίστευτα ποσά σχημάτιζε ένα απίστευτα ζάμπλουτο κόσμο, σε συδνυασμό με τα πρόσωπα των δύο properties dealer, μ' έκανε να σκεφτώ:
"Θεέ μου, ποιούς θα προλάβεις να συγχωρέσεις όταν έρθει η ώρα;"

Δέκα χιλιάδες κλικ πριν.

2008-01-29T02:45:00.000+02:00

Κάποτε η φράση ήταν ότι αν κάποτε στεναχωρηθεί πολύ θα γίνει μπλε μάλλινο μπαλάκι που θα το παρασύρει ο άνεμος μέσα στα λασπόνερα.
Ω πόσο βαθύτατα ερωτευμένη φράση!
Σχεδόν πάντα, αυτές οι φράσεις είναι σαν τις πυρίμαχες μπουκαπόρτες ασφαλείας. Άπαξ και βρεθούν κλειστές τις στιγμές του ατυχήματος, σου έχουν σώσει τη ζωή. Έχουν καταφέρει να προστατεύσουν το ατύχημα από το να γίνει δυστύχημα. Υπέροχο...
Χαλάζι που δεν διαπερνά ποτέ τα διπλά τζάμια.
Τι ήσυχα που είναι. Μόνο οι στάλες πάνω στη μεταλλική κουπαστή της βεράντας μένουν, δέκα χιλιάδες κλικ στη διάρκεια του χρόνου.

---

Όχι όχι, καμία σχέση με λογοτεχνία... (Όπως και τα αποσιωπητικά άλλωστε όπως φωναχτά πάντα επέμενε η επιμελήτριά μου...)

Μια ιστορία από τη Ζούγκλα

2008-01-14T23:31:00.000+02:00

Τα σκυλιά, περιμένουν υπομονετικά πριν από τα απονενοημένα διαβήματα, κατά τη διάρκεια των απονενοημένων διαβημάτων, κι αμέσως μετά.
Με την μύτη τους ψηλά στον ουρανό μυρίζουν τον αέρα για το ζεστό ακόμη αίμα και το σπαρταριστό κρέας αυτού που είναι να σκάση στο τσιμέντο. Είτε έχουν εργαστεί σκληρά για να πέσει επιτέλους ο αυτόχειρας να χαρούν κι αυτά ένα λαχταριστό γεύμα είτε έχουν απλά μάθει ότι ο τάδε πέφτει από στιγμή σε στιγμή, περιμένουν αλυχτώντας.
Καθώς ο αυτόχειρας πέφτει, σε όλα τα δευτερόλεπτα της πτώσης του, χοροπηδούν τρελά γλείφοντας το ένα τα αχαμνά του άλλου, γιατί η άγρια χαρά του γλεντιού που έρχεται είναι ανείπωτη κυριολεκτικά. Ερεθίζει τους αδένες τους μέχρι ενός παράδοξου ξυπνήματος της γενετήσιας ορμής τους, ενώ είναι απλά να φάνε.
Μόλις ο αυτόχειρας σκάση με γδούπο διαλύοντας τα κόκαλά του κι ότι άλλο έχει απομείνει από το σώμα του, ορμούν πολύ πριν μάθουν αν είναι τελικά νεκρός ή όχι και τον ξεσκίζουν με μικρές κραυγές ηδονής. Ταυτόχρονη εκσπερμάτωση έχει παρατηρηθεί συχνά. Ιδίως στα κοπρόσκυλα και όχι στα απλά σκυλιά.
Μιλώντας πάντα για σκυλιά. Είτε αλητόβιους κόπρους, είτε τίποτε μπάσταρδα προερχόμενα από συνευρέσεις βιασμένων ημίαιμων λύκων, είτε τερατογενέσεις από συνήθεις τσιουάουα πόρνες του σαλονιού. Γιατί λιοντάρια, ίαινες, ιαγουάροι, και άλλα γοητευτικά σαρκοφάγα στην Ελληνική Ζούγκλα δεν υπάρχουν. Μόνο στην Αφρικανική. Η Ελληνική αρκείται στα βορβορώδη κοπρόσκυλα. Έτοιμοι τυμβωρύχοι τάφων που δυστυχώς γι’ αυτά δεν σκάφτηκαν.
Αλήθεια, δεν υπάρχει κανένας οπλισμένος μπόγιας εκεί στις παρυφές των εξωκοινοβουλευτικών άγριων βλεμμάτων να τα εκτελέσει με σιγαστήρα από τα 100 μέτρα;

Τα παιδιά κάτω στον κάμπο 3. (Το τέλος.)

2007-12-10T14:11:00.000+02:00

---

Κάποια, εικόνες λέξεις ή και πράγματα, τυχαία ή όχι δεν έχει καμία σημασία, γίνονται τόσο έντονα που σου αναποδογυρίζουν το είναι. Οπότε, όταν αυτό συμβαίνει, τότε καλό είναι να του δώσεις σημασία.
Οπότε, καθώς η βάση είναι θεμελιωμένη εδώ και καιρό, καλό είναι να συμπληρώσω τα εναπομείναντα κομμάτια του ψηφιδωτού όσο γρηγορότερα μπορώ. Κι αυτό, δεν είναι μόνο θέμα χρόνου, αλλά και συγκρότησης των ακόμη ενεργών εγκεφαλικών κυττάρων και νευρώνων, μπας και καταφέρω να σταθώ αντάξιος του άνωθεν αριστουργηματικού χάους.

Γι' αυτό, θα πατήσω το pause σ' αυτό εδώ το blog για όσο χρειαστεί.
Θα κλειστώ.
Θα σβήσω τους δέκτες.
Θα ελαφρύνω.
Μπας και καταφέρω να απολέσω το περιττό.

Τα σχόλια ανοιχτά. Το mail ανοιχτό.
Ευχαριστώ τους πάντες για την μέχρι τώρα συμμετοχή τους.

Τα παιδιά κάτω στον κάμπο 2. (Περιγράφοντας τον κύκλο.)

2007-12-09T12:55:00.000+02:00

Τα παιδιά κάτω στον κάμπο 1. (Με εικόνες.)

2007-12-06T12:35:00.000+02:00

Βερολίνο

Συγκλονίζουν την κοινή γνώμη της Γερμανίας οι περιπτώσεις δύο μητέρων που κατηγορούνται ότι δολοφόνησαν τα παιδιά τους.
Την Τετάρτη η γερμανική αστυνομία συνέλαβε μία 31χρονη μητέρα ως ύποπτη για τη δολοφονία των πέντε παιδιών της, ηλικίας τριών έως εννέα ετών. Η γυναίκα αυτή χαρακτηρίζεται ως άτομο ψυχικά διαταραγμένο.

Ο ραδιοσταθμός NDR 1 Welle Nord μετέδωσε ότι στα πέντε δολοφονημένα αδέλφια είχαν δοθεί προηγουμένως φάρμακα και στη συνέχεια θανατώθηκαν με ασφυξία, που προκλήθηκε από πλαστική σακούλα. Ο αρμόδιος εισαγγελέας απέφυγε να επιβεβαιώσει τα αίτια του θανάτου των πέντε παιδιών, μέχρι τη διενέργεια αυτοψίας.

«Σύμφωνα με τις πρώτες έρευνες, τα κίνητρα της δολοφονίας φαίνεται πως είναι τα ψυχικά προβλήματα της γυναίκας» αναφέρει η ανακοίνωση της αστυνομίας του Κιέλου. Τα παιδιά βρέθηκαν νεκρά στο σπίτι τους, στο χωριό Ντάρι, 40 χιλιόμετρα έξω από το Κίελο, στη Βαλτική.

Η μητέρα των πέντε παιδιών συνελήφθη και οδηγήθηκε σε ψυχιατρείο. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του ραδιοσταθμού NDR 1 Welle Nord, ομολόγησε ότι είχε δώσει φάρμακα στα παιδιά της και στη συνέχεια τα έπνιξε με πλαστικές σακούλες.

Η υπόθεση αποκαλύφθηκε, όταν οι δάσκαλοι στο σχολείο του χωριού Ντάρι ενημέρωσαν την κοινωνική πρόνοια πως δύο από τα παιδιά της οικογένειας έδειχναν εξαντλημένα και πήγαιναν στα μαθήματά τους, χωρίς να φορούν ούτε ένα μπουφάν, παρά το κρύο.

Το περασμένο 24ωρο εξάλλου, στην κωμόπολη Πλάουεν, στο κρατίδιο της Σαξονίας, η αστυνομία βρήκε το πτώμα ενός βρέφους, τυλιγμένο σε μια πλαστική σακούλα, στο μπαλκόνι του σπιτιού μίας 28χρονης που συνελήφθη την περασμένη εβδομάδα.

Η γυναίκα είχε υποστηρίξει ότι γέννησε τρία κορίτσια το Φεβρουάριο του 2002, τον Ιανουάριο του 2004 και το Σεπτέμβριο του 2005, τα οποία πέθαναν ξαφνικά. Τα πτώματα των πρώτων δύο βρεφών είχαν βρεθεί σε μια βαλίτσα και σε έναν καταψύκτη. Η γυναίκα συνελήφθη ως ύποπτη για τις δολοφονίες των βρεφών.

Εκπρόσωπος της αστυνομίας δήλωσε ότι η 28χρονη έχει άλλα δύο παιδιά, ηλικίας ενός και επτά ετών, και αρνείται ότι δολοφόνησε τα τρία παιδιά της.

Η αστυνομία άρχισε τις έρευνες, όταν το κοριτσάκι που γεννήθηκε το 2002 δεν εγγράφηκε για να παρακολουθήσει τα μαθήματα στο σχολείο. Οι αστυνομικές αρχές βρήκαν το άψυχο κορμάκι του παιδιού σε μια βαλίτσα στο υπόγειο του σπιτιού όπου διέμενε η οικογένεια. Το δεύτερο πτώμα βρέθηκε σε καταψύκτη. Ακολούθησε ο εντοπισμός και τρίτου πτώματος, στο μπαλκόνι του σπιτιού.
-
Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ/Reuters/Γερμανικό
---

Πάντα το ίδιο.
Η φαντασία φτωχότερη της ψυχής.
"Οι ψυχές" λέει η ψυχολογία "αναγνωρίζουν μόνο τον δικό τους πραγματικό βιολογικό θάνατο. Και μόνο αυτόν φοβούνται αληθινά."
Οπότε συχνά σκέφτομαι "Τι λέει μωρέ τώρα... τι ερωτικές εξομολογήσεις και μπούρδες και σ' αγαπώ και σε λατρεύω και δε μπορώ χωρίς εσένα, δήθεν τρελλές αγάπες προς αποφυγή της μοναξιάς... Ή αλλιώς, όλη αυτή η υστερία των αγαπησιάρικων σκηνών με τα παιδιά και της μητέρες και τους στοργικούς πατεράδες... -παιδί μου, όλα για 'σένα παιδί μου... όλα για 'σένα τα έχω κάνει γιέ μου- άντε βρε καημένε... όλη την αγωνία της αυτοσυντήρησής σου τη βγάζεις σ' εμένα; Γονείς δήθεν. Άντε μωρέ... απλά δε προλάβατε τη σακούλα... ...ή κι αν την προλάβατε κρύψατε καλά το πτώμα..."
Απολύτα κτηνώδες. Άρα και αληθινό.

Η Ησυχία Της Αναμονής Πριν Από Την Εκκίνηση

2007-11-28T13:55:00.000+02:00

Φωτογραφία: Γεωργία Τσόκου

speechless

2007-11-23T21:57:00.001+02:00

Actors, writers and directors coming together in solidarity.
premiering on Thanksgiving at Deadline Hollywood Daily

-

CAST: Jeff Garlin, Sean Penn, Richard Benjamin, Paula Prentiss, Holly Hunter, Mahadeo Shivraj, Allyson Sereboff, Ashley Smith, George Hickenlooper
CREATIVE TEAM: George Hickenlooper, Alan Sereboff, Kamala Lopez, Jill Kushner
TECHNICAL TEAM: Joel Marshall, Justin Shumaker, Anthony Marinelli, Clint Bennett

-

Το κενό

2007-11-19T22:35:00.000+02:00

Το κενό δεν έχει καμία σχέση με το χάος. Το κενό είναι κενό. Και συνήθως δεν έχει χρώμα. Ίσως μαύρο. Αλλά κι αυτό λάθος είναι γιατί το μαύρο έχει σχέση με συναίσθημα οπότε και είναι υποκειμενικό.

Το κενό είναι το μόνο για το οποίο τα δάχτυλά μου κυλούν ευχάριστα στο πληκτρολόγιο εδώ και μήνες. Αυτό είναι το κενό. Και για άλλα γραπτά βέβαια κυλούν ευχάριστα, εννοείται αυτό, αλλιώς δεν θα τα είχα ήδη παραδώσει... Αλλά το επί της ουσίας, αυτό που γίνεται χωρίς κανείς να στο έχει ζητήσει κ.λ.π κ.λ.π είναι μόνο αυτό: Το κενό.

Το κενό δεν έχει να κάνει με το "δεν ξέρω τι να γράψω". Ούτε κατά διάνοια. Έχω τουλάχιστον δύο ιστορίες κατά νου (και κατά καταγεγραμμένης περίληψης και βάλε) οι οποίες είναι αξιολογότατες. Αλλά είπαμε. Δεν έχει να κάνει με αυτό. Έχει να κάνει με το "τι νόημα έχει".

Το κενό είναι κάτι σαν "σε τι χρησιμεύω αλήθεια;" Όχι όχι! Το κενό δεν έχει να κάνει με πατεράδες και μανάδες και άλλα άλυτα. Ναι εντάξει, αυτά υπάρχουν, αλλά δεν έχει να κάνει με αυτά. Έχει να κάνει πιο πολύ με κάτι σαν "ε και, οπότε;"

Το κενό είναι: Φανταστείτε κάποιον που βρίσκει μία βαλίτσα με ένα εκατομμύριο ευρώ μέσα (ή όσα θέλει τέλος πάντων) και απλά την δίνει στον πρώτο που βρίσκει μπροστά του και του φαίνεται έτοιμος να κάνει απίστευτα πράγματα στη ζωή του. Δεν την κρατά για εκείνον. Την δίνει στον άλλον λέγοντάς του: "Τι να την κάνω μωρέ... να κρατήσω ξέρω 'γω τόσα για τα τρέχοντα να 'ρθω στα ίσα με τους λογαριασμούς μου και τα άλλα της μεγάλης ζωής πάρτα εσύ... ε; Συμφωνείς; Ναι συμφωνείς..." Ω ναι! Αυτό κι αν είναι το κενό!

Α! Να κι άλλο: Το κενό είναι: Ένα διθέσιο αυτοκίνητο για τον πατέρα ή την μητέρα μιας τετραμελούς οικογένειας. Το δωρίζουν στον έναν εκ των δύο. Και οι δύο είναι τρελαμένοι οδηγοί. Λάτρεις της αυτοκίνησης. Έτσι γνωρίστηκαν άλλωστε κι έτσι ένωσαν τα πάθη τους κι έτσι παντρεύτηκαν. Χαζεύοντας στις παρυφές μιας πίστας. Αλλά το διθέσιο τώρα δεν έχουν τι να το κάνουν. Κι από το να το βλέπουν να σαπίζει στο γκαράζ, πώς γίνεται άλλωστε να βλέπεις το πάθος σου να σαπίζει στο γκαράζ, το πουλάνε έτσι όπως είναι. Ολοκαίνουριο. Με τα πλαστικά στα καθίσματα και τα τσιτώματα στα ελαστικά. Κλαίνε κι οι δύο από μέσα τους καθώς ο νεαρός που το αγοράζει κάθεται ανατριχιασμένος στο κόπκιτ. Αλλά τον αφήνουν να φύγει. Τι να το κάνουν μωρέ τώρα αυτοί... Δε βαριέσαι...
Μμμμ... Αυτό είναι Το κενό.

Όχι;

50 Cent - Ayo Technology

2007-10-16T21:16:00.000+03:00

http://www.youtube.com/watch?v=YFbfxOdb9zk
(Copy paste το άνω link στον browser ή κλικ στον τίτλο του post. Γιατί για το συγκεκριμένο clip το embed απαγορεύεται.)

Κάθε πρωί. Είτε μετά τον καφέ είτε πριν. Είτε με τον καφέ είτε όχι. Είτε "στο γραφείο" (τι έκφραση γαμώτο) είτε όπου αλλού.
Κάθε βράδυ πριν τον ύπνο επίσης. Ή και κατά την διάρκεια. Κατά την διάρκεια είναι το καλύτερο.

Ή αν χτυπήσει το τηλέφωνο και ρωτήσει "Που χάθηκες τόσο καιρό;"

Η "λογοτεχνία" των "παράνομων" πολέμων ή η λογοτεχνία των παράνομων πολέμων.

2007-10-14T17:59:00.000+03:00

---

Οργάνωνε πραξικοπήματα

Πέθανε ο διαβόητος Γάλλος μισθοφόρος Μπομπ Ντενάρ

14/10/07, 16:22, in.gr

Πέθανε σε ηλικία 78 ετών ο Γάλλος μισθοφόρος Μπομπ Ντενάρ ο οποίος είχε συνδέσει την δράση του πραξικοπήματα σε χώρες της Αφρικής και του Ινδικού Ωκεανού.
Την ανακοίνωση έκανε την Κυριακή η αδελφή του αλλά δεν έδωσε πληροφορίες για το πότε και το πού πέθανε. Ο Ντενάρ έπασχε τα τελευταία χρόνια από τη νόσο του Αλτσχάιμερ.

Ο Ντενάρ είχε υπηρετήσει στο σώμα πεζοναυτών του γαλλικού στρατού και στο Μαρόκο κατά την εποχή της γαλλικής αποικιοκρατίας. Η δραστηριότητά του άρχισε τη δεκαετία του '60 οπότε και συμμετείχε σε αρκετούς πολέμους μεταξύ αφρικανικών κρατών με άλλους ευρωπαίους μισθοφόρους, τους λεγόμενους «Σκυλιά του πολέμου»

Οργάνωσε την επόμενη δεκαετία ομάδες πρώην στρατιωτών και μισθοφόρων που έμειναν γνωστές σαν «Οι τρομεροί» λόγω των θηριωδιών που διέπρατταν.

Τον Ιούλιο του 2007 είχε καταδικαστεί για την συμμετοχή του το 1995 σε πραξικόπημα στις νήσους Κομόρους του Ινδικού Ωκεανού σε ποινή φυλάκισης τεσσάρων ετών με αναστολή λόγω των βλαβών στην υγεία του. Ενέχονταν σε τέσσερα πραξικοπήματα στις Κομόρους.

---

"Έπειτα από πέντε χρόνια στο Βασιλικό Ναυτικό έφυγε για να δοκιμάσει τις δυνάμεις του στην πολιτική ζωή. Κι έξη χρόνια πριν από σήμερα είχε βρεθεί να εργάζεται σε μια εμπορική εταιρία στην Ουγκάντα με έδρα το Λονδίνο.
Κάποιο ηλιόλουστο πρωινό έκλεισε ήσυχα τα κατάστιχα των λογαριασμών του, σκαρφάλωσε στο Λαντρόβερ του, και τράβηξε δυτικά για τα Κονγκολέζικα σύνορα. Μια εβδομάδα αργότερα υπέγραφε σαν μισθοφόρος στο Πέμπτο Κομάντο του Μάικ Χόαρ στην Στάνλεϋβιλ."

Φρέντερικ Φόρσαϊθ
"Τα σκυλιά του πολέμου"

---

Προτείνω: Φρέντερικ Φόρσαϊθ, Γουΐλμπουρ Σμιθ, Έριχ Σιγκάλ.

Η ανάγνωση πάντα κάνει καλό. Τα εισαγωγικά, είτε στην αφήγηση είτε στην ερμηνεία της αφήγησης, είναι ζήτημα ερμηνείας. Είτε του εκάστοτε συγγραφέα είτε του εκάστοτε αναγνώστη είτε του εκάστοτε κριτικού. Τα υπόλοιπα, η Ιστορία και η ιστορία, υπάρχουν ούτως ή άλλως.
Κάθε ερμηνεία, όμως, κάτι έχει να πει. Αλήθεια, την ακούμε;

Ο κήπος με τις πασχαλιές

2007-10-03T14:19:00.000+03:00

"Συνέβη άραγε στ' αλήθεια αυτό που αρέσκονται να αφηγούνται και τώρα τα γκαρσόνια του καφενείου; Ο Αλφρέ Ζαρί, λένε, ο συγγραφέας του Βασιλιά Υμπί που αγαπούσε το αψέντι, μια μέρα άδειασε ξαφνικά στον καθρέφτη, πίσω από μια ωραία κυρία, το πιστόλι του και της είπε κατόπιν κάνοντας μια ελαφρά υπόκλιση: «Maintenant que la glace est rompue, causons» (Τώρα που έσπασε ο πάγος, ας κουβεντιάσουμε)."

Απόσπασμα από το "Τα θρυλικά λογοτεχνικά καφενεία της Ευρώπης. La Closerie des Lilas. To καφενείο του Μπαλζάκ, του Βαλερύ, του Ζιντ, του Χεμινγκγουέι, του Εζρα Πάουντ και του Σάμιουελ Μπέκετ στο Παρίσι." του Αναστάση Βιστωνίτη.
("Το Βήμα" - ένθετο "Βιβλία" - Κυριακή 5 Αυγούστου 2007 - Αρ. Φύλλου 15130)

b-log 16/08/07 Thu 14:30. Σιθωνία.

2007-09-10T11:38:00.000+03:00

--
Στο βάθος της Σιθωνίας, απέναντι από τον Άθω, πολύ κοντά στις κατασκηνώσεις της Χ.Α.Ν.Θ, 5 λεπτά από το χωριό Άγιος Νικόλαος, υπάρχει μία παραλία 2 χιλιομέτρων με 5 (μετρημένες) ομπρέλες. 2 εξ αυτών είναι συστάδες τριών ή τεσσάρων ομπρελών καθώς συστεγάζουν ολιγάριθμες παρέες. Μία εκ των 2 είναι η δική μας.
Όλα τα υπάρχοντα όλων μένουν στην παραλία 24 ώρες το 24ωρο. Βατραχοπέδιλα, βάρκες, μικρά φουσκωτά, κανό, εξωλέμβιες μηχανές, κουπιά, τρόμπες, μαγιό, καρέκλες, ψαροντούφεκα, στρώματα, παιδικά παιχνίδια, κι άλλα τόσα. Όλοι χρησιμοποιούν τα υπάρχοντα όλων. Από μια κοινή συμφωνία ποτέ όμως διατυπωμένη.
Η παραλία άδεια παντελώς και κυριολεκτικά. Τα παιδάκια παίζουν σε μια ακτίνα 500 μέτρων δεξιά κι αριστερά. Στην άμμο με τις ώρες. Κάτω από τις τεράστιες ομπρέλες. Από τις 12:00 ως τις 20:00... Το σπίτι στα 62 σκαλιά επάνω μετά τον χωματόδρομο. Νερό με υδροφόρα. Πρόχειρες λάμπες του Δήμου τη νύχτα. Το δάσος τεράστιο και πυκνό μέχρι την παραλία. Άπειρες μέλισσες και σφήκες. Το πρώτο πόδι έχει καταστραφεί από την περσινή φωτιά και τα τσιμεντόσπιτα χρόνων "ανάπτυξης" και οι χαροκαμένες έχουν έρθει εδώ. Ηλεκτρικό ναι. Τηλέφωνο μόνο ένα.
Η Θεσσαλονίκη στις 1,5 ώρες. 2 αν πηγαίνεις αργά. Ο "Θερμαϊκός" 15 λεπτά πιο μετά.
«Ο παράδεισος, είναι εδώ.» σκέφτηκα.
Τη νύχτα ακούμε κουκουβάγιες ή κάτι άλλο, που να ξέρω εγώ το φτωχό παιδί της πόλης, κι είναι και μια αλεπού που την ταΐζουν εδώ. Δε φοβάται. Προχθές ένα κοπάδι δελφίνια χάραξε τα νερά δίπλα από το χέρι του γιου μου ετών 6,5 που τον είχα στο κανό βόλτα. Τόση ειρήνη έβγαζε το κολύμπι τους που ήθελα να τ' αγκαλιάσω.
Στο κοντινό σπίτι κάποιων φίλων, μετά την βροχή, βρήκαμε ίχνη από φίδια. Δρομάκια δεκάδων μέτρων πάνω στο χώμα. Γυρόφερναν την κάτω αποθήκη.
«Ο παράδεισος», σκέφτηκα, «είναι εδώ...»

Στο ... πήγαμε έτσι για βόλτα και καφέ.
Οι "άλλοι", εδώ μένουν.
Αντίκρισα Mercedes με αλεξίσφαιρα τζάμια και suites με σαμπάνιες (το μπ με μπάσα προφορά) και ποτήρια κρυστάλλινα αφημένα έξω από την πόρτα do not disturb σε δημόσια θέα.
Βαλκανικά νούμερα κυκλοφορίας παντού.
Στο αναμεταξύ εγώ ο φτωχός την αγαπώ τη Ρωσία. Μεγάλη χώρα με ανεξάντλητη παράδοση.
Φαντάστηκα τη μυρωδιά της σαμπάνιας ανακατωμένη με την ιδρωμένη παντόφλα που όμως οδηγεί στο σεξ χωρίς πόνο. Κι αμέσως μετά ήθελα να διαβάσω Thomas Harris.
Οι "άλλοι", εδώ μένουν.
Αλλά γιατί δε μένουν εδώ αντί να εξαπλώνονται;

16 Αυγούστου 2007 2:30 μμ
--

Volare

2007-09-06T19:58:00.000+03:00

Change country? Yes/No

2007-08-31T14:19:00.000+03:00

Τώρα τελευταία, μετά τις τραγικές ημέρες που ζήσαμε και ζούμε, όλο και συχνότερα ακούω από γνωστούς και φίλους αλλά και από άλλους, ότι υπάρχει διάθεση αλλαγής χώρας.
Με απλά λόγια, άλλος σκέφτεται π.χ. να πάει Φιλαδέλφεια - ΗΠΑ να βρει τον από πάντα υπαρκτό θείο, άλλος Παρίσι που άλλος θείος έχει και σπίτι εκεί, άλλος Βερολίνο (αμέ), άλλος Λονδίνο που έχει εκεί άλλο φίλο που έχει κάνει και οικογένεια, Άμστερνταμ επίσης, Νορβηγία κάποιος άλλος μου έλεγε, κι άλλα τέτοια. Α ναι! Και Ελβετία επίσης.
Κάποιοι μάλιστα έκλιναν προς μία χώρα χωρίς να έχουν κανέναν εκεί. Γερμανία π.χ. ένας γνωστός έτσι γιατί τη θεωρεί την πλέον οργανωμένη χώρα (έχει πάει πολλές φορές) κ.λ.π. Μέσα σε αυτούς δε, να προσθέσω έναν συγκεκριμένο που εδώ και χρόνια αντί για διακοπές σε παραδεισένιες Ελληνικές παραλίες διαλέγει κάτι βουνά στην Αυστρία (με όλη την οικογένεια εννοείται) ή κάτι μικρές βίλες στην Τοσκάνη. Μην ανησυχείτε, είναι πιο φθηνά από 15 ημέρες στην Πάρο. Αυτός ο συγκεκριμένος Αυστρία θα πήγαινε σίγουρα.

Εγώ λοιπόν και δυο άλλοι πολύ συγκεκριμένοι φίλοι που δεν συγκαταλέγονται στους παραπάνω και η συνοδοιπόρος βέβαια, ζούσαμε χρόνια εκτός Ελλάδος. Σε διαφορετικές χώρες ο κάθε ένας. Θέλαμε όλοι να μείνουμε εκεί που ζούσαμε. Και οι τέσσερις. Αλλά εγώ και η συνοδοιπόρος δεν το πράξαμε. Για διαφορετικούς λόγους ο κάθε ένας. Και δεν γνωριζόμασταν κιόλας τότε. Οι άλλοι δύο, όμως, έμειναν. Και μένουν μέχρι σήμερα. Και θα μένουν από ότι φαίνεται. Ο ένας δε έχει αρχίσει να χάνει και τα Ελληνικά του τουλάχιστον στον τονισμό των λέξεων. Ο άλλος μεγαλώνει τα κλασσικά δίγλωσσα παιδιά.

Έτσι, συζητώντας σήμερα το πρωί ανακάλυψα ότι στην πραγματικότητα όλα αυτά είναι τάσεις φυγής από την φρίκη και το ζοφερό μέλλον (αν θα υπάρξει) της Ελλάδας παρά αληθινές τάσεις μιας ζωής κάπου αλλού γιατί έτσι μας αρέσει.
Και θα ήθελα να μείνω σε αυτό.
Το ζω αλλού, σε άλλη χώρα συγκεκριμένα, δεν είναι πια ούτε κάποιο μακρινό όνειρο ούτε κάτι το ακατόρθωτο. Ούτε κατά διάνοια μάλιστα. Μάλλον το αντίθετο θα έλεγα.
Όμως, πρέπει να το θέλεις αληθινά και να το νιώθεις αληθινά. Να νιώθεις τον μη Ελληνικό τόπο δικό σου τόπο και τους μη Έλληνες ανθρώπους δικούς σου ανθρώπους.
Στο Βερολίνο π.χ. εγώ προσωπικά νιώθω ακριβώς έτσι. Αλλά όχι στη Ρώμη. Μιλώντας για δύο πόλεις όπου έζησα. Με έφερα ως παράδειγμα τώρα για να γίνω κατανοητός.
Και βέβαια, να μην νιώθεις αναγκασμένος να ζεις εκεί... αυτό κι αν είναι λάθος... να μην νιώθεις λοιπόν αναγκασμένος να ζεις εκεί. Λες και κάποιος σε εξόρισε... Όπως θα νιώσεις αν πας εκεί επειδή η Ελλάδα δείχνει να διαλύεται. (Που δεν συμβαίνει έτσι πια αλλά λέμε τώρα...)
Και βέβαια, (επίσης), να μην πηγαίνεις να ζήσεις αλλού φτύνοντας την Ελλάδα για χίλιους δύο λόγους όπως ήταν και είναι πολύ της μόδας. Δεν φταίει η Ελλάδα αν εσύ γουστάρεις πεζούς που περιμένουν σε κόκκινο για εκείνους φανάρι στις δύο η ώρα το ξημέρωμα σε δρόμο πλάτους 10 μόλις μέτρων μέσα στον παγωμένο χειμώνα μέχρι να ανάψει το πράσινο γι' αυτούς χωρίς ποτέ να εμφανιστεί αυτοκίνητο. Προσοχή, είναι ακραίο αυτό που είπα, αλλά καταδεικνύει κάτι. Δεν φταίει η Ελλάδα λοιπόν ούτε για δείγμα. Εσύ θέλεις να ζήσεις εκεί, εσένα σου αρέσει, εσύ να πας.

Έτσι, το να φύγει κάποιος από την Ελλάδα λόγο του επερχόμενου χάους, είναι λάθος!
Εγώ και οι άλλοι (που είπα πιο επάνω και μας φέρνω ως παράδειγμα το ξαναλέω) θέλαμε να μείνουμε στις χώρες όπου ήμασταν (και κάποιοι έμειναν όπως είπα ξανά) γιατί εμάς προσωπικά μας άρεσε! Όχι γιατί θέλαμε να εγκαταλείψουμε την Ελλάδα!
Η Ελλάδα δεν σου απαγορεύει να ζεις κάπου αλλού. (Για φαντάσου...)
Η Ελλάδα, όμως, όπως κάθε πατρίδα, σου απαγορεύει να την βρίζεις όπου σταθείς κι όπου βρεθείς ότι δήθεν σε ανάγκασε να ζεις αλλού γιατί εσύ δεν κατάφερες ποτέ να λύσεις τα προσωπικά σου προβλήματα. Τόσο απλό.

Τα παραπάνω λοιπόν, είναι κάποιες σκέψεις που είχα επειδή το ακούω όλο και συχνότερα αυτές τις τελευταίες ημέρες αυτό το "θέλω να φύγω".

Μαρτυρία εθελοντη δασοπυροσβέστη

2007-08-30T15:25:00.000+03:00

--
21/8/2007

"Σημειώνεται ότι δεν υπήρξαν σοβαροί τραυματισμοί λόγω της πυρκαγιάς πλην ενός πυροσβέστη ο οποίος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο «Σισμανόγλειο» με αναπνευστικά προβλήματα."

Είναι πολύ παράξενο να διαβάζεις τη ζωή σου μέσα από την αποστειρωμένη λογική της δημοσιογραφίας..

Θα ήθελα να ξεχάσω
τα 3-4 πρόβατα που δεν πρόλαβαμε να βγάλουμε από το μαντρί και τα
ακούγαμε να σκούζουν καθώς μας πλησίαζε η φωτιά, και εκείνο το σκυλάκι
που παρέμεινε σιωπηλό και δεμένο μέχρι τη στιγμή που πανικόβλητο
κατάλαβε οτι δεν υπάρχει σωτηρία.. τα αφεντικά του λείπαν διακοπές και
κανείς δεν μας ειδοποίησε για αυτό..
Θα ήθελα να ξεχάσω
τα πουλιά που δεν προλάβανε να φύγουν απο τα πεύκα καθώς γινόντουσαν
παρανάλωμα του πυρός και τα είδα στον αέρα να φτερουγίζουν για λίγο
και ύστερα να πέφτουν σαν φθινοπωρινά φύλλα..
Θα ήθελα να ξεχάσω
τα τρομαγμένα πρόσωπα των συναδέλφων μου όταν είδαμε τις 50μετρες
φλόγες να μας ζώνουν από παντού
Θα ήθελα να ξεχάσω
τις αγωνιώδεις εκκλήσεις των ιδιοκτητών όλων των σπιτιών τριγύρω μας
όταν άρχισαν να γλύφουν τα σπίτια τους οι φλόγες
Θα ήθελα να ξεχάσω
όλους αυτούς που ήρθαν με τζιπάκια κάνοντας χειρόφρενα και πατώντας
γκάζι μόνο και μόνο για να απολαύσουν το θέαμα, χωρίς να μας βοηθάνε
όταν τα ρουθούνια μας τρέχαν κατράμι και μασούσαμε στάχτη,
Θα ήθελα να τους ξεχάσω
όταν προσπαθούσαμε να φύγουμε κόβωντας μάνικες και δεν μπορούσαμε
επειδή είχαν δημιουργήσει κυκλοφοριακό κομφούζιο μπροστά μας
Θα ήθελα επίσης να ξεχάσω
όλους αυτούς που πίναν καφέ και μας ειρωνεύονταν την ώρα που δίναμε
και ίσα που κρατούσαμε την ψυχή μας
Θα ήθελα να ξεχάσω
αυτούς που τραβούσαν πανικόβλητοι τις εγκαταστάσεις μας και μας άφηναν
εκτεθειμένους στις φλόγες
Θα ήθελα να ξεχάσω
τις πανικόβλητες φωνές συναδέλφων στον ασύρματο όταν τους κύκλωνε η φωτιά
Θα ήθελα να ξεχάσω
αυτή τη λαίλαπα που δεν υπήρχε τρόπο να φρενάρεις και λαίμαργα κατάπιε
τις όμορφες περιοχές που κάποτε χαρήκαμε ώς παιδιά και τα παιδιά μας
δεν θα ξέρουν οτι υπήρχαν

Μα δεν θα ξεχάσω
εκείνους τους χειριστές των ελικοπτέρων που τελευταία στιγμή μας
δημιούργησαν δίοδο διαφυγής μέσα από τους θεόρατους τοίχους φωτιάς που
μας περιτριγύρισαν
Μα δεν θα ξεχάσω
τους συνάδελφους απο Αταλάντη που ήρθαν να μας βοηθήσουν σε μια ξένη
για αυτούς περιοχή
Μα δεν θα ξεχάσω
όλες τις κυβερνήσεις έως τώρα που επιτρέπουν σε οικοπεδοφάγους να
χτίζουν, που αντιμετωπίζουν με αναλγησία τους εμπρησμούς και
κοροιδεύουν τους Εθελοντές.
Μα δεν θα ξεχάσω
το κράτος που ούτε γάντια δεν μας έδωσε, πόσο μάλλον ενα ευχαριστώ,
για να μήν θίξει την επιτηδευμένη ανικανότητα του μπροστά στα
συμφέροντα.
Μα δεν θα ξεχάσω
οτι καταφέραμε 4 παιδιά με 1 όχημα να σταματήσουμε ενα μέτωπο 500
μέτρων, να σώσουμε 5 σπίτια και μερικά πρόβατα.. Θα βοηθήσει να
μπορέσω να κοιμηθώ όταν θα γυρίζουν οι εικόνες φρίκης στο μυαλό μου.
Μα δεν θα ξεχάσω
την όμορφη τραυματιοφορέα που μου συμπαραστάθηκε όταν δεν είχα
αναπνοή, τους έμπειρους γιατρούς που πέσαν πάνω μου και μου ξαναδώσαν
μέλλον, καθώς και το νοσηλευτικό προσωπικό που ξεχείλιζε απο ανθρωπιά
και καλοσύνη. Σας ευχαριστώ.

Και δεν θα ξεχάσω
να λέγομαι ακόμα άνθρωπος και να χρωστάω στη φύση ενα μεγάλο συγνώμη
για όλες τις καταστροφές που της έχει προξενήσει το είδος μου.
Η απορία μου είναι
οι βίλες που θα χτίσετε θα έχουν νόημα εαν δεν υπάρχει πια πράσινο γύρω σας;
Όταν ο αέρας θα μυρίζει στάχτη και θα σου καίει τους πνεύμονες;
πώς διάολο θα αναπνέετε εσείς κει πάνω και εμείς εδώ κάτω;
πώς περιμένω απο ενα κράτος με στημένες εκλογές και προκάτ κόμματα να
δημιουργήσει ενα καλύτερο μέλλον απο τις στάχτες που έχουν γεμίσει τα
πνευμόνια μου...

Λίγη στάχτη στα μαλλιά...
δολοφόνοι...
--
Από το indy.gr
Και: "Ο αποστολέας του email είναι φίλος, εθελοντής δασοπυροσβέστης, και το κείμενο που ακολουθεί είναι γραμμένο από έναν από τους συναδέλφους του!" γράφουν στον τίτλο στο Indy.

Και: να σχολιάσω κιόλας; Αποκλείεται.

Οι αποφάσεις της Κόλασης

2007-08-24T22:59:00.000+03:00

--

"Εδώ μεγάλωσα, εδώ πόνεσα, εδώ μένω... και δεν είναι για μένα..." είπε ένας ηλικιωμένος κάτοικος κάποιου καμμένου χωριού σ' ένα μικρόφωνο κάποιας τηλεόρασης.

--

Kurtz: [darkened face. Like a diverse God] I've seen horrors... horrors that you've seen. But you have no right to call me a murderer. You have a right to kill me. You have a right to do that... but you have no right to judge me. It's impossible for words to describe what is necessary to those who do not know what horror means. Horror. Horror has a face... and you must make a friend of horror. Horror and moral terror are your friends. If they are not then they are enemies to be feared. They are truly enemies. I remember when I was with Special Forces. Seems a thousand centuries ago. We went into a camp to inoculate the children. We left the camp after we had inoculated the children for Polio, and this old man came running after us and he was crying. He couldn't see. We went back there and they had come and hacked off every inoculated arm. There they were in a pile. A pile of little arms. And I remember... I... I... I cried. I wept like some grandmother. I wanted to tear my teeth out. I didn't know what I wanted to do. And I want to remember it. I never want to forget it. I never want to forget. And then I realized... like I was shot... like I was shot with a diamond... a diamond bullet right through my forehead. And I thought: My God... the genius of that. The genius. The will to do that. Perfect, genuine, complete, crystalline, pure. And then I realized they were stronger than we. Because they could stand that these were not monsters. These were men... trained cadres. These men who fought with their hearts, who had families, who had children, who were filled with love... but they had the strength... the strength... to do that. If I had ten divisions of those men our troubles here would be over very quickly. You have to have men who are moral... and at the same time who are able to utilize their primordial instincts to kill without feeling... without passion... without judgment... without judgment. Because it's judgment that defeats us.

[last lines]
Kurtz: [voiceover] The horror... the horror...
-
"Apocalypse Now", 1979.
Writing credits: Joseph Conrad, novel, "Heart of Darkness" (uncredited). John Milius/Francis Ford Coppola, screenplay. Michael Herr, narration.

--

Η πτηση

2007-08-06T20:34:00.000+03:00

Φουουου!

2007-07-31T11:04:00.000+03:00

Ήρθε η ώρα για τις διακοπές.
Φέτος εγώ η μαμά ο μπαμπάς και η αδερφή μου θα πάμε διακοπές για δυο τρεις εβδομάδες στο δεύτερο πόδι. Έτσι λέγεται εκεί που μου είπε ο μπαμπάς μου ότι θα πάμε. Μετά είπε στη μαμά και γελούσανε ότι μπορεί να προλάβουμε να πάμε πριν βάλουν κι εκεί φωτιά. Μετά ο μπαμπάς έκανε ότι πιάνει φωτιά ενώ κοιμάται κι έκανε φουουου ότι παίρνουν φωτιά τα μαλλιά του κι ότι ξυπνάει τρομαγμένος όπως παθαίνει κι η αδερφή μου μερικές φορές αλλά εκείνη πέφτει κι από το κρεβάτι. Τότε γελούσαμε όλοι μαζί κι η Ρηνούλα πήδαγε από τον καναπέ στο τραπέζι κι η μαμά άρχισε πάλι να της φωνάζει αλλά ο μπαμπάς τη γαργαλούσε κι εκείνη γέλαγε κι άλλο και στο τέλος έπαθε λόξιγκα.
Μετά ο μπαμπάς έκανε κι άλλο φουουου ότι παίρνει φωτιά και το παντελόνι του κι ότι τρέχει στη θάλασσα που θα είναι λέει από κάτω από το σπίτι και σβήνει το παντελόνι στο νερό καθισμένος σαν να κάνει κακά του. Εγώ τότε γελούσα μέχρι που με πόνεσε η κοιλιά μου και τότε έκανα εγώ κακά μου αλλά στ' αλήθεια.
Μετά η μαμά πήγε στη κουζίνα και πήρε εκείνο το ανάποδο ποτήρι που κάθε απόγευμα φτιάχνουν με τον μπαμπά καφέ και το έκανε ότι βγάζει νερό με δύναμη όπως η πυροσβεστική και το είχε στ' αλήθεια γεμίσει με νερό και μας έβρεχε όλους κι έπεσαν νερά και στην τηλεόραση και τότε ο μπαμπάς νευρίασε αλλά στο τέλος άρχισε να γελάει κι εκείνος.
Μετά ο μπαμπάς και η μαμά μιλούσαν για μια άλλη οικογένεια που δεν τους ξέρουμε που την λέγανε οικογένεια Νανάστου ή μπορεί και όχι γιατί δεν πρόσεχα που μιλούσαν γιατί παίζαμε με τη Ρηνούλα τους πυροσβέστες με τα αεροπλάνα. Μετά η μαμά άρχισε να μιλάει για τους Τούρκους αλλά παλιά αλλά έβαζε και την οικογένεια Νανάστου με τους παλιούς Τούρκους. Και μετά έλεγε ότι ίδιες τέτοιες οικογένειες άλλες σαν την Νανάστου έχουν αγοράσει τα βουνά. Εγώ έχω πάει στο βουνό αλλά παιδάκια της Νανάστου δεν είδα. Το είπα αυτό στο μπαμπά μου και πάλι γελούσε πολύ. Ένα βουνό πρέπει να κάνει όσο χίλια εκατομμύρια παγωτά μαζί ε; Αυτοί οι Νανάστου έχουν πολλά λεφτά. Κι αν δεν έχουν ήταν φίλοι με τους παλιούς τους Τούρκους κι εκείνοι τους χάρισαν τα βουνά; Αυτό δεν το κατάλαβα καθόλου.
Μετά πήγαμε εγώ κι η Ρηνούλα και κάναμε στο μπαμπά εκείνο το μαγικό τζάμπο πα τζάμπο με τζάμπο τω τζάμπο ρα κι έπιασε γιατί πάντα πιάνει και μας πήρε μία μεγάλη κόκκινη πυροσβεστική αντλία με σκάλες που έπαιρνε στ αλήθεια νερό μέσα και τον αγκάλιασα και του έδωσα κι ένα φιλάκι και γελούσαμε πάλι.
Πολύ χαρούμενες θα είναι οι διακοπές μας άμα ήταν τόσο χαρούμενα στο σπίτι μας όταν μιλούσαμε χθες γι αυτές.
Φουουου!

Doing all that she can for a man and a baby/Driving herself crazy like the astronaut lady

2007-07-27T12:31:00.000+03:00

http://en.wikipedia.org/wiki/Lisa_Nowak

Διαβάστε το, αν και το συμβάν πάει πίσω στον Φεβρουάριο του τρέχοντος έτους, συνεχίζει να κόβει την ανάσα.
Και ναι μεν η ανάλυση ενός ψυχίατρου και δυο Ιστορικών κάποιες εξηγήσεις δίνουν, η ουσία εμένα προσωπικά συνεχίζει να με αφήνει με ανοιχτό το στόμα: Ο έρωτας πάνω απ όλα.

"Doing all that she can for a man and a baby/Driving herself crazy like the astronaut lady".
Common, "Driving Me Wild", "Finding Forever", 2007.

Αλέξης Σταμάτης - Αμερικάνικη Φούγκα - Καστανιώτης 2006 - σελ. 403

2007-07-11T19:53:00.000+03:00

Αν υπάρχει κάτι που ποτέ μου δεν ανεχόμουν, είναι το κυνήγι της επικαιρότητας.
Οπότε, μια που δεν την κυνήγησα ποτέ, δεν της οφείλω τίποτε. Οπότε, μπορώ να γράψω τώρα για ένα βιβλίο που διάβασα όταν βγήκε στα βιβλιοπωλεία. Αλλά που τώρα, μετά από δύο αφορμές, θέλω να γράψω γι’ αυτό.
Η πρώτη αφορμή ήταν το "Mad Song II" που ανέβασε στο blog του ο Αλέξης Σταμάτης αυτές τις ημέρες.
Η δεύτερη, ήταν η αφόρητη θερμοκρασία της ερήμου που απλώθηκε παντού στην Αθήνα αλλά και μέσα μου, λόγο αφόρητων προσωπικών προβλημάτων τα οποία ευτυχώς πάνε προς λύση, αλλά που η θερμοκρασία τους παραμένει ανεξίτηλη καμένη πλάκα στη μνήμη. Αλλά και στο σώμα.
Πολύ θα με βόλευε η θανάτωση της ταυτότητάς μου. Αλλά που τέτοια χώρα...

Αμερικάνικη Φούγκα.
Αν κάτι με είχε γοητεύσει στο "Παρίσι Τέξας" ήταν το χάσιμο κι η επιστροφή. Αλλά κι αν κάτι δεν μου είχε αρέσει ήταν το μετέπειτα καταγάλιασμα στην αγκαλιά της πλέον τυπικής αμερικανικής οικογένειας. Τον Βιμ Βέντερς όμως δεν φαινόταν να τον ενδιαφέρει αυτό. Το μόνο που φαινόταν να τον ενδιαφέρει ήταν η εξομολόγηση στο καθρεφτισμένο μετά από προσπάθεια πρόσωπο της Ναστάζια Κίνσκι. Αριστουργηματικό από μία άποψη αυτό. Γιατί το χάσιμο στην έρημο κι η επιστροφή ήταν απολύτως εσωτερικά. Και διόλου πραγματιστικά. Η αμερικανική κοινωνία και πραγματικότητα στο "Παρίσι Τέξας" ήταν ολόκληρη ένας καμβάς στο χρώμα της ερήμου ελάχιστα colorized πάνω στον οποίον δύο άνθρωποι έψαχναν την ψυχή τους. Την ψυχή τους σαν ταυτότητα. Όχι την ψυχή τους σαν ψυχή.
Συγγνώμη, μιλώ για το "Παρίσι Τέξας" ενώ για άλλο ήθελα να μιλήσω;

Όχι. Ο Αλέξης στην "Αμερικάνικη Φούγκα" έχει κάνει ακριβώς το ίδιο. Τοποθετεί έναν ήρωα σ' ένα σημείο του πλανήτη όπου εκεί βολεύει την δραματουργία του στο να είναι αληθινή πέρα για πέρα όχι μόνο γιατί εκεί όντως μπορεί κάποιος πραγματικά να χαθεί αλλά γιατί και οι ανθρώπινες ιστορίες που κατά καιρούς έχουν πραγματωθεί εκεί κάπως έτσι είναι.
Από την αναζήτηση των συνόρων, εσωτερικών και πραγματικών, ενός ολόκληρου υπό διαμόρφωση έθνους, μέχρι την αναζήτηση των συνόρων εσωτερικών και πραγματικών ξανά, ενός και μόνο ανθρώπου. Η Αμερική είναι ένας τόπος όπου όλα ορίζονται ξανά. Αυτοί που έφτασαν εκεί ήθελαν να το κάνουν αυτό καθώς έχαναν για πάντα την Μητέρα Πατρίδα. Αλλά και γιατί έπρεπε να το κάνουν γιατί πως αλλιώς θα επιζούσαν στον καινούριο εκείνο πλανήτη.
Οι ακόλουθες σελίδες είναι αυτές που τσάκισα τις άκρες τους είτε γιατί συνάντησα εμένα είτε γιατί η αφήγηση μ' έκανε να τις διαβάσω ξανά και ξανά.
Δείτε: σελ. 30, 33, 35, 108, 132, 134, 196, 204, 239, 243, 279, 283, 393, 395.

Ο Μαρσέλο είναι το πλέον τραγικό πρόσωπο. Τον λυπάσαι αφόρητα. Τον θρηνείς κιόλας αν σου έρθει. Την Λόρα υπό συνθήκες (κι αυτό είναι υποκειμενικό) μπορείς να την ερωτευτείς. Τον Έλληνα συγγραφέα δεν ξέρεις πολύ καλά τι να τον κάνεις. Είναι ήρωας του Γκοντάρ; Επιφανειακός φιλόσοφος κάποιες φορές; Υπερόπτης που παρόλο την από το (έστω θαμμένο) παρελθόν του κληρονομημένη ανικανότητά του την μετατρέπει σε έξυπνο ηρωισμό; Κι αν ναι, τι του κόστιζε η μίμηση των ηρώων του Πωλ Μπόουλς στο “Τσάι στη Σαχάρα”; Τον λοιδορείς ίσως. Τον χλευάζεις. Ίσως γιατί δεν τολμάς να τον συγκρίνεις με τον εαυτό σου. Δύσκολες οι προς κατάποση πιθανές πράξεις κάποιου πιθανού καθρεφτίσματός σου. Αλλά θες να την γλιτώσει στο τέλος. Μέμφεσαι την τύχη του στις τελευταίες σελίδες. Λες «Καλά... εσένα σ' έχει ευλογήσει ο Θεός και μας το παίζεις και κάπως τώρα...» Βασικά απεχθάνεσαι την συμπεριφορά του απέναντι σ' εκείνον τον έρμο που πάσχει από (καλοήθη έχω την εντύπωση αν βασιστώ στις περιγραφές) Σκλήρυνση Κατά Πλάκας. Αλλά αργά και σταθερά αναδύεται η τραγικότητά του εμπρός σου. Η καταδίκη του. Το σημάδεμά του. Η απίστευτη περιπέτειά του. Που τελειώνει και λύτρωση επί της ουσίας δεν φαίνεται να έχει βρει. Νομίζεις ότι θα κάνει μία έτσι και θα τιναχτεί στον αέρα από μόνος του. Εκεί συμπάσχεις. Κι αν το τέλος δείχνει ολοκληρωτικά λυτρωτικό δεν είναι. Κάποιοι μένουν πίσω. Και στην Αμερική «κανένας δε μένει πίσω.»

Η δραματουργική εξέλιξη είναι τόσο μαζοχιστική όσο το περπάτημα στην έρημο με την ταυτότητα και τον έρωτα ενός νεκρού που μόνο εσύ ο σκυλευτής το ξέρεις. Προσοχή εδώ: Ο μαζοχισμός εσωκλείει την ικανοποίηση. Να σημειωθεί αυτό. Η δραματουργική εξέλιξη στην "Αμερικάνικη Φούγκα" δεν έχει αυτό το «θέλω να πάω στην τουαλέτα και δεν προλαβαίνω αλλά τελικά θα προλάβω» που έχουν οι Χολλυγουντιανές ασθμαίνουσες υπερπαραγωγές. (Όπως έχει πει και ο Τσαρούχης.) Αλλά γιατί να το έχει; Εξαιρουμένων κάποιων σημείων ιδίως εκεί προς το τέλος γιατί να το έχει; Μήπως το έχει ο Βέντερς ή μήπως το έχει ο Αγγελόπουλος;

Εδώ θα με ρωτήσετε «Γιατί μιλάς για σινεμά μιλώντας για ένα μυθιστόρημα;» Μια εύκολη απάντηση θα ήταν να μιλήσω εδώ για εμένα οπότε θα έλυνα κάθε απορία αλλά δεν είναι αυτό. Ή είναι αλλά λίγο. Το πιο σίγουρο είναι ότι η "Αμερικάνικη Φούγκα" είχε τόσο έντονη την εικόνα μέσα της που αδυνατώ να το δω αλλιώς. Υπάρχουν σκηνές που τις έφερα στο μυαλό μου καθώς καιγόταν η άσφαλτος στην Αθήνα αυτές τις ημέρες. Και λυπόμουν πολύ που δεν μπορούσα μ' ένα κλικ να μετατρέψω την πόλη σε μια έρημο. Και λυπόμουν πολύ που δεν μπορούσα (επίσης) να μετατρέψω την φλεγόμενη πλατεία Συντάγματος σε Τάιμς Σκουέαρ να με περιμένουν ένα μάτσο μαφιόζοι τους οποίους όμως στο τέλος θα ξεγελούσα με τον πλέον hi tech τρόπο και θα τους έπαιρνα και τα λεφτά (αλλά και το χαλί) κάτω από τα μάτια.
Αλήθεια, φαντάζεστε έναν Έλληνα (κρυμμένο ή θαμμένο ότι θέλετε πείτε) συγγραφέα να εμπαίζει συνωμότες επιπέδου "αυτοί που σκότωσαν τον Κένεντι" με μια αυτοκυριαρχία που ούτε αυτός ξέρει που την βρήκε;
Μήπως αυτή είναι μια νίκη που αναζητούμε όλοι μας;
Έναν τέτοιο σκοπό; Έναν τέτοιο στόχο; Αν ναι, μια καλή συμβουλή, (δε θα το πω μήνυμα γιατί θα πέσει φωτιά να με κάψει και καλά θα κάνει), που προκύπτει από την "Αμερικάνικη Φούγκα" είναι ότι ο Έλληνας που βρέθηκε εκεί που βρέθηκε και έκανε ό,τι έκανε είναι ότι πρώτον δεν το είχε διόλου προσχεδιασμένο και ότι δεύτερον εκεί, σ' εκείνη τη χώρα, στην Αμερική, αυτά μπορούν να συμβούν. Εδώ;

Πόσοι δημιουργοί εγκατέλειψαν αυτή την Ελλάδα για να βρουν πέντε πράγματα για τον εαυτό τους για να μπορέσουν να επιστρέψουν μετά; Πόσοι άνθρωποι εγκατέλειψαν τις Μητέρες Πατρίδες τους και μετά επέστρεψαν υπέροχοι όμως και απαλλαγμένοι από άχρηστα πια αρχαία πάθη; Πάρα πολλοί.
Διαβάστε το τώρα. Είτε για πρώτη φορά είτε ξανά. Χωρίς νερό στο πλάι. Στους 42 υπό σκιά. Η επιστροφή μπορεί να είναι απίστευτη...

(Πολύ αντικειμενικός ήμουν πάλι... Αλλά έτσι μου συμβαίνει εμένα. Κάποια πράγματα κάνουν έναν τρομαχτικό θόρυβο μέσα στο μυαλό μου χωρίς ποτέ να τηρούν στοιχειωδώς το timing των καιρών... δεν πειράζει ε; )

Ιούλιος 06/07 - b.log 1 - The lost art of conversation.

2007-07-03T01:43:00.000+03:00

..and I pretend that you love me
and you pretend that you care
and I pretend that I´m happy
and you pretend that you´re there...
The lost art of conversation.

Μερικά πράγματα του φαίνονταν τόσο άδικα όσο το τέλος μιας κινηματογραφικής ταινίας που όσο κι αν έχει τηρήσει την αισθητική του βιβλίου που έχει μεταφέρει στην οθόνη, ή ακόμη καλύτερα, την έχει πάει κι ακόμη παραπέρα, στο τέλος, προδίδει το σημαντικότερο. Το τέλος.
Κι όχι τίποτε άλλο, δεν έφταιγε εκείνη. Μα καθόλου.

Διάλεξε ένα σημείο στο πλάι ενός αυτοκινήτου. Κάθισε κάτω στο πεζοδρόμιο. Ακούμπησε την πλάτη του σ έναν φράχτη πίσω του. Έσκυψε. Κουλουριάστηκε. Έκανε ζέστη πολύ. Έβαλε το κεφάλι ανάμεσα στα γόνατα. Έμεινε λίγο έτσι. Δυσκολευόταν να καταπιεί. Ο λαιμός του έκαιγε.
Κουλουριάστηκε κι άλλο. Κι έτσι καθώς κοιτούσε την υγρασία στην άσφαλτο ένιωσε ότι μπορούσε να μπει μέσα στο στήθος του, να πάρει όλη τη λύπη με τα δόντια και να την πετάξει πέρα μακριά μασημένη. Φτύνοντας τα κόκαλα.
Δηλαδή, ήταν απλό. Θα έσπρωχνε το κεφάλι μέσα στο στήθος σαν τράγος σε διεκδίκηση, θα τρύπαγε εκεί, και θα έπιανε τη λύπη στον ύπνο.
Έσπρωξε με δύναμη. Αβυσσαλέος πόνος έγινε το σώμα του. Το στέρνο του κοβόταν στα δύο, αλλά δεν σταμάτησε. Έσπρωξε κι άλλο. Το αίμα τον έπνιξε. Έσπασε κι η σπονδυλική του στήλη έτσι όπως συνέχισε να διπλώνεται στα δύο. Αλλά δεν σταμάτησε. Διπλώθηκε. Άρχισε να κουνά τα σαγόνια του πέρα δώθε. Καρχαρίας σε φρενίτιδα. Η λύπη πετάχτηκε έξαλλη στον ύπνο της κι άρχισε να ουρλιάζει. Έβγαλε το κεφάλι του από εκεί μέσα, κατακόκκινη μπάλα από αίμα, κι έφτυσε κάτω. Η λύπη έπεσε στο πεζοδρόμιο με όλα της τα πλοκάμια σε ανάπτυξη. Το κεφάλι της όμως ήταν δαγκωμένο. Δεν κουνήθηκε. Δεν μπορούσε. Ψόφησε μέσα σε σπασμούς.
Εκείνος έμεινε εκεί χαρούμενος πια. Χαμογελαστό διπλωμένο τέρας. Σκέφτηκε ότι πιθανόν να μπορούσε να έρπει. Αλλά δεν μπορούσε. Άφησε το κεφάλι του ν' ακουμπήσει στο ρυάκι με τα λασπόνερα εκεί στο ρείθρο. "Εδώ θα ζήσω μάλλον... αλλά τουλάχιστον δεν θα είμαι λυπημένος..."
Το αυτοκίνητο άναψε τη μηχανή του και ξεκίνησε σχεδόν αμέσως. Ο μπροστινός τροχός πέρασε πάνω από το κεφάλι του και το έλιωσε καθώς ο οδηγός προσπαθούσε να ξεπαρκάρει και ο πίσω τροχός πέρασε άλλη μια και μέρος απ ότι απέμεινε το πήρε μαζί του ανάμεσα στις ραβδώσεις του ελαστικού. Τα μάτι του όμως έμειναν εκεί. Να πλέουν στα εκατοστά του βάθους του νερού. Κι έτσι άρχισε να κοιτά τον μαύρο νυχτερινό ουρανό. Και μάλιστα, μερικούς πλανήτες τους διέκρινε. Και αστερισμούς.
"Πρέπει να ψάξεις αν βρεις τον παράδεισό σου..." της είχε πει κάποτε.
"Α δε νομίζω..." του είχε απαντήσει εκείνη με λίγο χαμόγελο κι ύστερα από λίγο είχε προσθέσει "...τον έχω βρει... είσαι εσύ..."
Λαιμό να τον καίει δεν είχε πια. Ούτε κοιλιά να γυρίζει από τη στεναχώρια. Ούτε και καρδιά να χάνει χτύπους από το ξάφνιασμα του αγγίγματός της. Ούτε και χώρο να καθίσει η λύπη ν' απλώσει τα πλοκάμια της που ούτως ή άλλως ήταν ψόφια τώρα πια. Μάτια όμως είχε. Που αφημένα στο νερό ταξίδευαν κοιτώντας τον ουρανό! "Τι απίστευτο... να έφτανα έτσι δα στο σπίτι της να χαζέψω λίγο το πορτατίφ της που ίσως το πρόσωπό της να φωτίζει... παρασυρμένος έστω κι από τους υπονόμους..."

---

Βασισμένο στο ομώνυμο τραγούδι της Laurie Anderson.

"HOMELAND" - LAURIE ANDERSON - μερικές σκέψεις

2007-06-19T14:12:00.000+03:00

HOMELAND 2007 EUROPEAN SUMMER TOUR
JUNE 19, TUESDAY 2007 9:00pm
Presented by: Hellenic Festival
Venue: Odeon of Herodes Atticus
ATHENS, GREECE

---

Ψάχνω εδώ και μέρες να γράψω κάτι γι αυτό που είδα στις 19 Ιουνίου στο Ηρώδειο. (Την έχω δει ξανά στην Αθήνα το 1990 -αν θυμάμαι καλά-). Κι αυτό γιατί ειδικά για μένα ήταν σαν να επέστρεψα έστω για μία ώρα πίσω στην πατρίδα.
Όχι, η πατρίδα δεν ήταν η γεωγραφική πατρίδα. Αλλά η εσωτερική πατρίδα.
Οπότε να μιλήσω για την πατρίδα μου; Καλύτερα όχι τώρα.
Αλλά θα μπορούσα ν αφηγηθώ το παρακάτω που νομίζω ότι μπορεί να εκφράσει καλά πολλά που θεωρώ ότι είναι σχετικά με την πατρίδα μου.
Πριν ξεκινήσω, να συμπληρώσω εδώ ότι η νούμερο ένα αφορμή για τον συνδυασμό των σκέψεων που συμπεριέλαβαν όσα ήθελα να γράψω για την performance "Homeland" και που οδήγησαν στην παρακάτω αφήγηση είναι το τελευταίο αξιολογότατο post του Αλέξη Σταμάτη περί "Μεγάλου Ελληνικού Μυθιστορήματος". Διαβάστε τις εκεί κουβέντες, νομίζω ότι είναι σημαντικότατες.

Για πολλοστή φορά λοιπόν, έκανα ένα πέρασμα από το site της Apple. Με το που μπήκα είδα ένα link για ένα 20λεπτο video/αναλυτική παρουσίαση για το καινούριο iPhone. Επέλεξα το large screen και φόρεσα τ' ακουστικά μου για να παρακολουθήσω απερίσπαστος την παρουσίαση.
Λεπτά αργότερα τηλεφώνησε η μητέρα μου. Έβγαλα τ' ακουστικά και πάτησα το pause.
Η μητέρα μου ανήκει στην κλασική εκείνη ομάδα των ανθρώπων οι οποίοι στην πραγματικότητα μιλούν μόνοι τους. Ιδίως δε όταν αντιμετωπίζουν κάποιο πρόβλημα. Κάποιες φορές έχω κάνει το (επίσης κλασικό) πείραμα το ν' αφήσω το ακουστικό κάτω, να κάνω κάτι γρήγορο που θέλω, και να επιστρέψω και να πω απλά ένα "..ναι... ναι..." ενώ έχω σηκώσει το ακουστικό δύο λεπτά αργότερα. Εννοείται πως δεν κατάλαβε απολύτως τίποτε. Συνέχισε να μιλά. Έτσι, χρησιμοποιώντας τον λόγο της ως sound background layer, έβαλα σε ένα άλλο παραπάνω video layer ολόκληρη την παράσταση του Homeland. Λίγο μετά προσέθεσα κι ένα τρίτο video layer με την on line παρουσίαση του iPhone στα Αγγλικά. Δευτερόλεπτα αργότερα προσέθεσα και ένα motion picture frame όπου μία παρέα ανθρώπων μιλούν για όλα αυτά που έθεσε ο Αλέξης στο post του.
Ένα λεπτό μετά πήρα όλη τη σύνθεση και την πρόβαλα στο χώρο. Κάθε layer έγινε ένα σημείο τρισδιάστατης μνήμης.
Κι έτσι, μπορούσα να βλέπω το καπνισμένο διαστημόπλοιο της ύπαρξής μου να πηγαινοέρχεται με απαλά πλαγιάσματα εκμεταλλευόμενο τους ηλιακούς ανέμους ανάμεσα σε τέσσερις πλανήτες:
Η μητέρα μου και η Ελληνική πατρίδα του 1950 που συνεχίζει απτόητη και θα συνεχίζει, η Laurie Anderson στην αληθινή εσωτερική μου πατρίδα σ' έναν κατάφωτο πλανήτη, το αληθινό μέλλον να είναι διαχειρίσιμο μέσο μιας οθόνης αφής που χωρά στη χούφτα μου, και κάμποσοι που σχετικά μου μοιάζουν, να ψάχνουν σχεδόν ότι κι εγώ. Κάπου να προσεδαφίσουν το διαστημόπλοιό τους.

Η συνθέτης του Homeland είναι ο τρόπος που δουλεύει το μυαλό μου. Οπότε δυστυχώς δεν μπορώ να μιλήσω εγώ γι αυτήν.
said another Laurie Anderson clown...

Η πορφυρή κηλίδα

2007-06-17T02:41:00.000+03:00

Την φαντάστηκε στην αγκαλιά άλλου. Φαντάστηκε τα χείλη της και τη γλώσσα της να τα γεύεται άλλος. Και τα κλειστά μάτια της να τα κρυφοκοιτάζει άλλος. Φαντάστηκε ο στεναγμός της να τρελαίνει άλλον.
Και παρόλο που της είχε πει να φύγει, να κάνει ότι θέλει, να πάει όπου θέλει, να νιώσει μόνη να νιώσει ελεύθερη να πετάξει, φαντάστηκε το χαμόγελό της να κοιτά άλλον. Με γειρτό κεφάλι περπατώντας στην αρχή της νύχτας.
Κι ύστερα εκείνα τα δάχτυλα να επιδεικνύονται σε άλλον. Με τα νύχια γυαλισμένες πορσελάνες.
Και παρόλο εκείνο το καθησυχαστικό "Άντε βρε πήγαινε... να περάσεις καλά...", σα παχύ φερμουάρ καλοκαιρινής βαλίτσας που αγκαλιάζει φρεσκοπλυμένα ρούχα, μέσα του δούλευε το μαχαίρι.
Το πιστόλι το κρατούσε σταθερά, κι εκείνη δεν τον έβλεπε, κι ήταν σε απόσταση βολής, αλλά ευτυχώς, την τελευταία στιγμή το γύρισε στον κρόταφό του._

full broadband

2007-06-14T00:34:00.000+03:00

Η επιμονή κι η υπομονή οδηγούν πάντα σε σημαντικά αποτελέσματα. Αν όχι στα επακριβώς αναμενόμενα. Κι αυτό είναι υπέροχο. Ιδίως δηλαδή όταν τα αποτελέσματα είναι τα επακριβώς αναμενόμενα.
Ζούμε σε μια χώρα όπου η επιμονή και η υπομονή χρειάζεται να επιστρατευτούν για τα πιο αστεία (για άλλες χώρες) πράγματα. Όπως ας πούμε για την αλλαγή παρόχου σταθερής τηλεφωνίας και internet.
15 Μαρτίου με 13 Ιουνίου μας κάνει 3 μήνες παρά κάτι. Τόσο χρόνο είχε ανάγκη ο ο παλαιός πάροχος για να φέρει εις πέρας όλες τις απαιτούμενες εργασίες. Ο καινούριος χρειάστηκε 2 ημέρες. Το αποτέλεσμα είναι το επακριβώς αναμενόμενο: Καινούρια επικοινωνιακή δομή για το σπίτι του αληθινού 21ου αιώνα.
Αλλά το θέμα εδώ δεν είναι το αποτέλεσμα, το θέμα εδώ είναι ο χρόνος μέχρι το αποτέλεσμα.
Ώρες ανάλυσης και βραδιές συζητήσεων με αξιόλογους ανθρώπους περί του ελληνικού κράτους και όλες του τις κοινωνικές διαστάσεις που εκτείνονταν (οι συζητήσεις) μέχρι την Δημόσια ή μη Παιδεία κι ότι θέλετε βάλτε. Κι όλο αυτό βέβαια για να μην σπάσει το ηθικό του πολίτη (εμένα) και γυρίσει στον παλαιό πάροχο όπου με δεκαπλάσια χρήματα είχε το 1/10 των υπηρεσιών αλλά που έστω τις είχε. Αυτού του πολίτη (εμένα) του οποίου 3 μήνες χωρίς καθόλου Διαδίκτυο ένα επαγγελματικό του κομμάτι έμεινε πίσω.
Ήταν κάτι σαν συμπαράσταση σε απεργό πείνας εκείνες οι βραδιές. Ήταν κάτι σαν "ζεστή" σκηνή από μυθιστόρημα των εκδόσεων Άρλεκιν όπου ο άνδρας με τα γαλανά μάτια συμπαρίσταται στη βιασμένη σύζυγο. Λίγο μετά το κάνουν τρελά πάνω στη φλοκάτη. Ήταν κάτι σαν "είμαστε δυο είμαστε τρεις". (Να με συγχωρέσουν οι ακροατές του προαναφερθέντος τραγουδιού ή οι αναγνώστες των προαναφερθέντων Εκδόσεων, δεν τρέφω καμία έχθρα ούτε με το συγκεκριμένο τραγούδι ούτε με τις συγκεκριμένες Εκδόσεις, τα χρησιμοποιώ μόνο για τις ανάγκες σχήματος λόγου του post...)
Τελικά γι' αυτό η Ελλάδα γεννά περισσότερους διανοούμενους σε αναλογία πληθυσμού από άλλες χώρες. Σε αναγκάζει να ντύσεις τα παντελώς αστεία θέματα με μεγάλα νοήματα και βαθιές ιδέες. Σε αναγκάζει να επιστρατεύσεις περίπλοκες λογικές και κοχλίες σκέψεων για να μπορέσεις να δώσεις νόημα στον χρόνο που ανάλωσες επιμένοντας και υπομένοντας.
Πολύ κοντά στον Κομφούκιο όλο αυτό, πολύ κοντά στον Ασκητισμό, πολύ κοντά στους Σοφιστές.
Γι' αυτό και μας αρέσει ο φραπές. Θέλουμε χρόνο για να τον καταναλώσουμε και άρα μας δίνει χρόνο για να συζητάμε για όλα τα αστεία που όμως μας βασανίζουν.

Κάποια στιγμή είχα δώσει τον "Επιβάτη" σε κάποιους φίλους Ελληνοαμερικανούς που ζουν στην Αμερική. Και η απάντηση ήταν η εξής: "Ξέρεις... έχουμε διαβάσει κι άλλα ελληνικά σύγχρονα μυθιστορήματα, κι όλα συμπεριλαμβανομένου και του δικού σου έχουν ένα ίδιο στοιχείο: Πολυπλοκοποιούν τα πράγματα. Γιατί;"

Και για να υπερθεματίσω των Ελληνοαμερικανών φίλων, έχετε προσέξει ότι πολλοί Έλληνες επιμένουν και υπομένουν ακόμη και στον έρωτα; Γιατί;

blog in sleep

2007-06-02T11:05:00.000+03:00

Αγαπητοί φίλοι,

Ανάμεσα στα post θα ανεβάζω αυτό εδώ το "blog in sleep" post.
Γιατί διαπίστωσα ότι ουσιαστικά αυτό που με κούραζε ήταν το κυνήγι της ανανέωσης. Το κυνήγι του να μιλάς για πράγματα απλά για να είναι το blog "εν ζωή".
Αν ήταν θα ήμουν δημοσιογράφος. Αλλά ευτυχώς για 'μένα δεν είμαι.
Όχι μην ανησυχείτε. Δεν συμβαίνει τίποτε. Αλλά κάποτε πρέπει να οργανωθώ διαφορετικά γιατί πέντε πράγματα πρέπει να μπουν σ' ένα χαρτί.
Τα σχόλια είναι ανοιχτά. Το email μου επίσης.

Ευχαριστώ για όλα.

G.

...για την Αμαλία Καλυβινού

2007-06-01T11:06:00.000+03:00

Aφύπνισε κοιμισμένες συνειδήσεις
«Ημέρα Αμαλίας» η 1η Ιουνίου για όλους τους bloggers της Ελλάδας

Αθήνα

Οι bloggers της Ελλάδας τιμούν την Παρασκευή 1η Ιουνίου τη μνήμη της Αμαλίας Καλυβινού, η οποία εξιστόρησε στο ιστολόγιό της την τραγική περιπέτειά της με τον καρκίνο, τον οποίο οι γιατροί καθυστέρησαν 17 χρόνια να διαγνώσουν. Η Αμαλία «έφυγε» τα ξημερώματα της περασμένης Παρασκευής...

Η 30χρονη φιλόλογος έμαθε μόλις πριν από πέντε χρόνια ότι πάσχει από καρκίνο. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, δεκάδες γιατροί έλεγαν ότι πρόκειται απλώς για ιδιοπάθεια, ένας χρόνιος πόνος που δεν μπορούσε να εξηγηθεί.

Ένας καλοήθης όγκος στο πόδι της- ένα νευρίνωμα- δεν διαγνώστηκε και δεν αντιμετωπίστηκε ποτέ, με αποτέλεσμα να εξελιχθεί σε καρκίνο που οδήγησε στον ακρωτηριασμό του ποδιού της, αναφέρουν Τα Νέα της Τρίτης.

Γραφειοκρατία

Από το 1984, όταν ήταν μόλις 8 χρόνων, μέχρι το 2001 είχε επισκεφθεί δεκάδες γιατρούς για τους αφόρητους πόνους στο πόδι της. Το τελευταίο διάστημα η Αμαλία έδινε μάχη με τον καρκίνο του πνεύμονα- 47 όγκους είχαν εντοπίσει οι γιατροί.

Πριν από ενάμιση χρόνο, η Αμαλία έφτιαξε ένα blog, όπου μοιράστηκε όλο τον πόνο της ζωής της και περιέγραψε με κάθε λεπτομέρεια τις εξετάσεις και τους γιατρούς που μιλούσαν για «ιδιοπάθεια».

«Εξαιτίας σου, γιατρέ μου, έχω χάσει απολαύσεις αμέτρητες, έχω διακόψει τις σπουδές μου πάνω από τρεις φορές, έχω στερηθεί ταξίδια, δεν φόρεσα ποτέ μίνι φούστα λόγω της ατροφίας, έχω αντιμετωπίσει παράλογη γραφειοκρατία, έχω υπάρξει θύμα οικονομικής εκμετάλλευσης από γιατρούς, έχω υπάρξει υποψήφιο θύμα σεξουαλικής εκμετάλλευσης από γιατρό, έχω νοσηλευθεί σε βρώμικα νοσοκομεία με αδιάφορους γιατρούς και νοσοκόμες, έχω περιμένει άπειρες ώρες σε ουρές νοσοκομείων ή ΙΚΑ για μία σφραγίδα», έγραφε στις 7 Απριλίου η 30χρονη φιλόλογος.

Η άτυχη Αμαλία εξιστορεί την απίστευτη ταλαιπωρία της στο ΙΚΑ και τον ΕΟΦ για να πάρει έγκριση για το μόνο φάρμακο που θα μπορούσε να την βοηθήσει. Τελικά, όμως, αποδείχθηκε ανεπαρκές.

Η Αμαλία έγραψε το τελευταίο μήνυμα στο blog στις αρχές Μαΐου. Καθημερινά δεχόταν στο fakellaki. blogspot. com εκατοντάδες μηνύματα συμπαράστασης από όλη τη χώρα

Στη μνήμη της Αμαλίας, σήμερα, όλοι οι bloggers θα αφιερώσουν τις σελίδες τους στην «Ημέρα Αμαλίας», με σύνθημα «Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...».

Για όσους ήθελαν να κάνουν κάτι παραπάνω από το να γράψουν απλώς ένα ηλεκτρονικό μήνυμα, η οικογένεια της Αμαλίας έδωσε την ιδέα της προσφοράς στην ίδρυση του ογκολογικού νοσοκομείου για παιδιά και σε όποια άλλη προσπάθεια αφορά τον καρκίνο.

Newsroom ΔΟΛ

---

Το μόνο που πρόσθεσα εγώ είναι το link για το blog της πάνω στο logo. Όλο το υπόλοιπο είναι αναδημοσίευση από το in.gr.

Αλλά τώρα εδώ μπορώ να προσθέσω και δύο λέξεις από τη σκέψη μου όταν πήγα στο blog της.
Περίεργο πράγμα να βλέπεις το τελευταίο post ενός ανθρώπου και μετά να διαβάζεις την ιστορία του και μετά να βλέπεις το νούμερο των σχολίων στο τέλος του post: 1245.
Προσπάθησα να με φανταστώ με αυτό το νούμερο σχολίων κάτω από κάποιο post μου.
Τότε, διέκρινα έναν άγγελο στο βάθος του σπιτιού. Μαύρο. Με δυο δρεπάνια. Ένα μικρό κι ένα μεγάλο. Το μικρό για να παίρνει κεφάλια που το πρώτο που κάνουν είναι αυτή η σκέψη και το μεγάλο για να παίρνει απευθείας ολόκληρο το σώμα και να το κόβει στη μέση. Και πρόσεξα κι ένα καλαθάκι για τις ψυχές.
Έφτασε από πάνω μου όχι ερχόμενος αλλά εμφανιζόμενος. Δηλαδή έσβησε από το βάθος του δωματίου κι άναψε πάνω από το σβέρκο μου. Βρομούσε αφόρητα.
Έσκυψε κι άλλο. Ένιωθα την ανάσα του. Καμένο χρησιμοποιημένο μέταλλο. "Δε φταις εσύ, ούτε οι δήθεν άνθρωποι της χώρας σου φταίνε, εκείνοι οι ορκισμένοι σε παλιούς ανθρώπους σαν τον Ιπποκράτη, ούτε η χώρα σου φταίει, ούτε τα παιδιά της βέβαια, γιατί αυτά έτσι κι αλλιώς για πόση και βρώση προορίζονται, και ξέρεις..." χαμογέλασε γρυλίζοντας, νόμισα ότι έκανε να ξαποστάσει, ακούμπησε και τα δρεπάνια στο πλακάκι "...σκέφτομαι μήπως φταίει Εκείνος εκεί ο ματαιόδοξος που δεν σας εξαίρεσε εσάς και τη χώρα σου από το πάρκο του Άλλου του ματαιόδοξου του Πατέρα Του... να σας είχα στο πάρκο μου εξ Αρχής να ξέρω να μετρώ τους δούλους μου... όχι τίποτε άλλο... αλλά ακόμη και τώρα οι ψυχές σας δε μετράνε και πολλά... ούτε δυο δράμια δε πιάνουν... αλλά είναι κάτι ψυχές σαν την Αμαλία που την κρατάνε αυτή τη χώρα στο πάρκο του Ματαιόδοξου ρε γαμώ τη φάρα Του γαμώ... και δεν την μπόρεσα την ψυχή της γαμώ τη γαμώ... χίλιους Αλμπάνηδες χρυσοποίκιλτους δούλους ρώτησα και δεν την πρόκαμαν ούτε αυτοί ρε που να χέσω το βασίλειό μου γαμώ... 20τόσα χρόνια κρατιόταν... έχασα την καλύτερη γαμώτο! Μία στα χίλια χρόνια έχει τέτοια η γαμωχώρα σας και την έχασα!"
"Μην βρίζεις..." του είπα από μέσα μου.
"Γιατί; Προσβλήθηκες ρε δούλε; Αφού είσαι δικός μου από καιρό... ματαιόδοξη πόρνη κι εσύ... "

---

Και για να γίνω στοιχειωδώς χρήσιμος: Από το blog της Σταυρούλας αντιγράφω:
Πληροφορίες εδώ κι εδώ. Η λίστα των λινκς εδώ. Επίσης στο #Amalia στο irc (GRnet).

Α, οπως Αμερικη | Η αφηγηματικη ιστορια μιας υπερδυναμης

2007-05-27T00:04:00.001+03:00

Με σημείο (=βιβλίο) εκκίνησης την Αμερική του Jean Baudrillard, μεθοδολογικό εργαλείο την αφήγηση και ερμηνευτικό πλαίσιο αμερικανικές ιστορίες από τον κινηματογράφο, οι Η.Π.Α. τίθενται στο στόχαστρο μιας γενιάς νέων δημιουργών. Μιας γενιάς που σαγηνεύτηκε από την αχανή ήπειρο των ανεκπλήρωτων προσδοκιών της, και αισθάνεται σήμερα την ανάγκη να την αντικρίσει με ωριμότητα.
Τα πραγματολογικά δεδομένα: ο Δημήτρης Αποστόλου επέλεξε ταινίες δημιουργών που ανατέμνουν με κριτική διάθεση τον αμερικανικό μύθο. Συγγραφείς, ποιητές, κινηματογραφιστές, άνθρωποι της τέχνης (Βασίλης Αμανατίδης, Δημήτρης Γκενεράλης, Γιώργος Γλυκοφρύδης, Κίμωνας Μυλωνάς κ.ά.), ανέλαβαν να αναδιηγηθούν τις ιστορίες τους, διασκευάζοντάς τες με προσωπικό ύφος, παιγνιώδη ελευθερία και σεβασμό στο δημιουργό τους. Τα κείμενά τους μπλέχτηκαν ανάμεσα σε θραύσματα αμερικανικής ιστορίας και στοχασμών επί του αμερικανικού φαινομένου.
Το αποτέλεσμα: μια ευφάνταστη "μυθιστορηματική μελέτη", στην οποία διερευνάται η σχέση μύθου και πραγματικότητας, αμερικανικού ονείρου και εφιάλτη. Ένα βιβλίο που επενδύει στην αρχέγονη δύναμη της αφήγησης, με τη φιλοδοξία να καταστήσει προσιτούς επίκαιρους προβληματισμούς, αναφορικά με τη μοναδική υπερδύναμη, της οποίας το μέλλον είναι άρρηκτα δεμένο μ' αυτό της υπόλοιπης Δύσης...

http://www.themagicbox.gr/

---

Στην αρχή, υπήρχε μόνο μία οδηγία: "Θα αφηγηθείς μία ταινία. Δεν θα κάνεις σενάριο από την αρχή, δεν θα κάνεις μυθιστόρημα από την ταινία, δεν θα κάνεις διήγημα από την ταινία. Θα την αφηγηθείς. Όπως εσύ θέλεις εννοείται. Αλλά θα την αφηγηθείς.
Το βρήκα τόσο απίστευτα ερεθιστικό ως εγχείρημα, τόσο κοντά στον τρόπο που γράφω άλλωστε, που ξεκίνησα.
Αγόρασα το soundtrack αυτής που είχα διαλέξει. Περιηγήθηκα το site της. Κατέβασα το αυθεντικό final script της από το Internet. Και ξεκίνησα. Και δυσκολεύτηκα πέραν κάθε αναμενόμενης δυσκολίας...
Το τι κατάφερα δεν θα το πω εγώ.
Α ναι! Και βέβαια είχε να κάνει με την Αμερική. Μέγιστη εφηβεία για μένα, μέγιστη γενιά, μέγιστος καθρέφτης και έρωτας... Θα έπρεπε να το κρύβω; Άλλωστε ανάλογα εξετάζει και το βιβλίο. Οπότε δεν υπήρχε θέμα. Από που κι ως που να έλειπα εγώ από ένα βιβλίο με αυτό το εξώφυλλο...
Θα ευχαριστήσω από εδώ τον Δημήτρη Αποστόλου και τις εκδόσεις "Μαγικό Κουτί" που μου έδωσαν το βήμα της αφήγησης._

ΔΕΘΒ 2007

2007-05-21T10:18:00.000+03:00

Είναι στη φυλακή οι φωτισμένοι, υπό βροχή, που όμως έχει τελειώσει.
Το πιο γερασμένο χέρι του κόσμου σε ελαφρύ χαιρετισμό. Εις διπλούν αυτό.
Γενικά, είχε πολυκαιρισμένο μπαμπάκι για σύννεφα και κρυστάλλινο άνεμο για θερμοκρασία.
Είναι στη φυλακή οι φωτισμένοι, αλλά εκείνος, όμως, έχει προλάβει να βγάλει διαβατήριο.

---

...για τον Ντίνο Χριστιανόπουλο, που η τύχη έδωσε να καθίσω δίπλα του έστω για μια ώρα.

Composition Doll

2007-05-11T00:44:00.000+03:00

Συνέβησαν πολλά σημαντικά στην εκδήλωση για τα blogs στην Διονυσίου Αεροπαγίτου στην Έκθεση Βιβλίου.
Αλλά ένα έμεινε στην κορυφή:
Είπα στον διπλανό μου "Καλά, τι κάνει εκεί πέρα όρθια; Μιλάει σε κοινό; Θα πέσει κάτω... Δεν την κουράζει αυτό; Πώς μπορεί;"
Κι ο διπλανός μου απάντησε "Μπα... δεν την βλέπεις; Αφού λέω κι εγώ να κάνω 'κάνα τέτοιο... εδώ φαίνεται να 'χει πάρει δυνάμεις... τι να πέσει κάτω μου λες..."
Μετά κάθισε για λίγο. Μετά σηκώθηκε πάλι. Ήρθε προς το μέρος μου, και πήγαμε λίγο πιο 'κει. Να μιλάμε ήσυχα.
Μου έδειξε την αρχή της σταυροβελονιάς από το φρέσκο ακόμη αυλάκι της ουλής στο στήθος, γιατί την ρώτησα, και συνέχισε την συζήτηση. Την συζήτηση γενικά, όχι την συζήτηση για την ιστορία της ουλής. Γιατί αυτή την γνώριζα.
Υπάρχουν κάποιες ασθένειες που εμφανίζονται άξαφνα χωρίς καν να πάρουν ένα τηλέφωνο για την επικείμενη επίσκεψή τους. Κι όχι μόνο η επίσκεψη μετά εξελίσσεται σ' αυτό που ο λαός λέει "αρμένικη βίζιτα", αλλά μάλλον τη βλέπουν "συγκάτοικοι για μια ζωή και σ' όποιον αρέσουμε..."
Έχω κι εγώ μια τέτοια ασθένεια. Απολύτως πιο διακριτική συγκάτοικος η δική μου από αυτή της composition doll που ως επισκεπτήριο άφησε μια σάρκινη σταυροβελονιά που με τον καιρό θα χαθεί βέβαια όπως όλα τα επισκεπτήρια, αλλά όπως και να 'χει συγκάτοικο.
Αυτό, όμως, που δεν έχουν προβλέψει αυτές οι συγκάτοικοι, είναι πως ο ιδιοκτήτης του σώματος που τις φιλοξενεί μια που δεν μπορεί να κάνει αλλιώς, παθαίνει αυτό που με απλά λόγια θα ονομάζαμε "πείσμα πέραν των συνηθισμένων".
"Ήρθες καλή μου ασθένεια; Και σκοπεύεις να θρονιαστείς εδώ να σε τρώω στη μάπα μια ζωή ε; Ωραία! Κάθισε. Κι άμα νομίζεις πως επειδή ήρθες θα περάσεις καλά είσαι γελασμένη!"
Doll ψυχή μου, υποκλίνομαι._

http://www.wisegeek.com/what-are-composition-dolls.htm

Composition dolls began to replace porcelain and bisque dolls in the American market during the early part of the twentieth century. This transition took place because of two different factors. First, because of World War I, Americans stopped buying imported German dolls, which enabled composition dolls to make their entrance. Second, composition dolls became preferable because they were much less expensive and much less likely to break than bisque dolls.

Therefore, composition dolls became very popular in America starting in the 1920s. In the late 1940s, the development of hard plastic as a doll manufacturing material began to phase out the composition dolls. Hard plastic eventually pushed composition dolls out of the market in the 1950s, simply because hard plastic was even more durable than composition.

Composition dolls were made of a mixture of wood pulp and glue, which was formed using molds and allowed to harden. Composition dolls were then painted with a thick layer of flesh-colored paint. On top of the flesh paint went painted features, such as the eyebrows, eyelashes, and lips; and blush on the cheeks, the backs of the hands, elbows, and knees. On top of all of the paint went a layer of sealant or varnish to protect the painted features and seal the composition.

Composition dolls were much more durable than their predecessors, meaning that they could withstand much more playwear. Composition dolls sometimes had molded hair, which meant that the head mold was simply shaped and painted to resemble hair; other composition dolls had glued-on wigs made of mohair. Composition dolls were dressed in stylish outfits that often showed an impressive degree of detail. Most composition dolls were created in the image of babies or small children. Certain storybook characters, such as Scarlett O'Hara and the characters of Louisa May Alcott's Little Women, were also sold, and Shirley Temple dolls were particularly popular.

Although composition dolls are not as fragile as bisque dolls, they still show age and playwear. Composition dolls tend to crack or break with excessive use. Also, over time and under changing conditions, such as humidity and temperature, the outer layer of paint can develop fine surface cracks, called crazing. Crazing can occur only in certain areas, or it can spread to every part of the doll's body. In extreme cases, the paint can flake off, baring the composition underneath.

Because of the vulnerability of the materials, composition dolls require special care in order to preserve their beauty. Composition dolls should never be stored in a place that suffers extreme temperatures or carries a danger of flooding. Care should also be taken to pack composition dolls with tissue paper. Composition dolls should never be encased in plastic, since the inability of plastic to breathe will result in retained moisture and possibly mold damage or rot.

Όχι και τόσο δύσκολο όσο φαίνεται

2007-05-08T00:49:00.000+03:00

"Άραγε η φύση στα θεμέλιά της, έχει μαθηματική δομή, ή υπάρχει μια πολύ βασική "υλική" πραγματικότητα;" έγραφε στην αρχή του το mms κειμένου που έφτασε μέσα στη νύχτα. Ευτυχώς χωρίς κανέναν ήχο. Ευτυχώς, γιατί είχε προνοήσει ν' αλλάξει το προφίλ στο 'Αθόρυβο'. Ευτυχώς για 'κείνη...
Έτσι, τα πάντα έμειναν όπως ήταν μέσα στο αξημέρωτο σπίτι. Οι σκιές στα έπιπλα, οι λάμψεις της σιωπηλής τηλεόρασης, οι χαμογελαστοί αναστεναγμοί ανά κάμποση ώρα των παιδιών από το μέσα δωμάτιο, όλα.
Ναι... όταν είμαι εκεί τέτοιες ώρες κοιμάται... ή τουλάχιστον νυστάζει... τώρα όμως γράφει ε; ... αμάν μωρέ πια... αμάν... σκέφτηκε. Αλλά αποφάσισε να διαβάσει παρακάτω.
"Άρα το πρόβλημα είναι το τι είδους θα είναι μια "θεωρία των πάντων"! Καταλαβαίνεις τι ρωτάει ο παίκτης; Την ουσία! Ρωτάνε την ουσία αυτοί εκεί πέρα καλή μου... το πιάνεις; Απευθείας την ουσία ρωτάνε... Κι αποδυκνείεται δε, ότι η αρίθμηση Godel υπονοεί ότι η φύση είναι όντως κβαντική! Άσε τώρα... άσε... κι εδώ το πρωί που είχα από τη βιβλιοθήκη ήταν κάτι άτομα και ψέλιζαν κάτι μπούρδες... Θα έρθεις τελικά;"
Ααα! Στις τρεις τα ξημερώματα θέλει να του πω αν θα πάω; Εσύ θα είσαι μωρέ καημένε όταν έρθω; Θα είσαι γαμώτο ή θα έχεις ξεχάσει ότι είμαι εκεί; ... ε σκατά πια... είπε από μέσα της και λίγο κόντεψε να το πει φωναχτά απ' τα νεύρα της.
Θα πήγαινε ναι. Εκείνη αυτό το γνώριζε. Εκείνος δεν το γνώριζε. Και σκόπευε να του τηλεφωνήσει από τον σταθμό. Όχι πιο πριν. Να δει τουλάχιστον θα πάρει τα πόδια του να πάει να την πάρει ή ούτε αυτό δεν θα κάνει;
Όχι ερωτευμένη δεν ήταν πια μαζί του. Αυτό σίγουρα. Πως γίνεται να είσαι ερωτευμένος με κάποιον που δεν γνωρίζεις αν υπάρχει. Γιατί ακόμη και δίπλα της κάποιες φορές ήταν σαν να μην υπήρχε. Μερικές φορές νόμιζε ότι θα γυρίσει να τον κοιτάξει και δεν θα δει τίποτε.
Αλλά αυτή η διαφορά του με όλους... τόσο τεράστια η διαφορά του με όλους... τόσο διαφορετικός... τόσο γλυκός και τρυφερός όταν ήταν εκεί... όταν ήταν εκεί μαζί της... όταν υπήρχε εκεί μαζί της... τόσο απίστευτα ποιητής! Άλλωστε του είχε βρει και κάτι σαν ψευδώνυμο. Σαν χαρακτηρισμό. "Ο αόρατος ποιητής." Πολύ της άρεσε αυτό. Κι όταν του το έλεγε εκείνος χαμογελούσε κοιτώντας κάτω. Όταν την άκουγε βέβαια... μην ξεχνιόμαστε κιόλας...
Καμμιά φορά τον έλεγε κι αλλιώς. Από τα μαύρα που φόραγε. Αδιάκοπα μαύρα ρούχα. Και κάτι απίστευτες μπότες. Αρβύλες είναι μάλλον το σωστό. Κάτι Dr. Martens χοντρόσολα. Κι ένα μαλλί ρουκέτα να κοιτά μπροστά. "Ο μαθηματικός ποιητής που όμως ήταν ροκαμπίλι του διαόλου!" Καμμιά φορά τον έλεγε κι έτσι.
Ή και Elvis.
"Κορίτσι μου, ο Elvis είναι νεκρός. Εδώ και πάρα πολλά χρόνια... κι αυτός ο άνθρωπος για τον οποίον μιλάς δεν είναι μαθηματικός, ούτε ποιητής, μουσικός είναι. Κι αυτό εδώ δεν είναι το σπίτι σου. Είναι δωμάτιο νοσκομείου. Κι αυτή είναι η πραγματικότητα. Για την οποία αδιαφορείς απόλυτα... Ξάπλωσε να κοιμηθείς τώρα γιατί ξημερώσαμε και σήμερα μ' εσένα..." της είπε ο γιατρός.
Αλλά εκείνη, δεν φάνηκε να τον άκουσε.

---

http://archives.cs.iastate.edu/perl/user?username=BaliLtd
http://www.amazon.com/Metatheory-Theories-Everything-Computer-Language/dp/097469584X/ref=sr_1_1/103-2426555-1826254?ie=UTF8&s=books&qid=1178574930&sr=1-1

"Άραγε η φύση στα θεμέλιά της, έχει μαθηματική δομή, ή υπάρχει μια πολύ βασική "υλική" πραγματικότητα;"
Stephen Blaha, "The Metatheory of Physics Theories, And the Theory of Everything As a Quantum Computer Language", Pingree-Hill Publishing.

Active Noise Reduction

2007-04-26T14:20:00.000+03:00

Συχνά, ακούω μουσική στο μετρό. Ή και περπατώντας. Παλιότερα, τότε που υπήρχε μόνο το Sony Walkman WM1, ντρεπόμουν αφόρητα να φοράω ακουστικά στο δρόμο. Στο Δ. Βερολίνο όχι και τόσο, ή και καθόλου, αλλά στην Αθήνα του 1986 πολύ.
Πριν από δύο ή τρία χρόνια, το έχω χάσει πια το λίγο μυαλό που ούτως ή άλλως είχα οπότε δεν θυμάμαι, βρέθηκα στο Λονδίνο. Εκεί πολύς κόσμος τριγυρνούσε με τεράστια open type ακουστικά. Και τους ζήλευα και τους χαιρόμουν πραγματικά, γιατί η ακρόαση με τέτοιου είδους ακουστικά είναι η απόλαυση στο μέγιστο. Ιδίως αν είναι τίποτε πανάκριβα active noise reduction όπως τα δικά μου. (Επιδεικνύομαι τώρα! Μη μου κόβεται τη φόρα!)
Έτσι, αποφάσισα να τα φορέσω έξω. Γιατί εδώ και κάμποσους μήνες έχω δει πολύ κόσμο να τα φορά και στην Αθήνα.
Είδα την Πανεπιστημίου εκεί γύρω στις εφτά και μισή το απόγευμα να πλαγιάζει μπροστά μου με τον ουρανό σε ζώνες που ξεκινούσαν από το λευκό και κατέληγαν στο βαθύ μπλε. Με πορτοκαλί σφαίρες από τις λάμπες της λεωφόρου. Η Πλατεία Κοραή με λευκές στήλες φωτός στα γύρω κτίρια κι απέναντι το Πανεπιστήμιο βαθιά ώχρα. Οι προβολείς των αυτοκινήτων αδύναμοι δεν ενοχλούσαν ακόμη. Το καυσαέριο λίγο κι αυτό γιατί ήταν από το πρωί που φύσαγε ο ψυχρός άνεμος. Η ατμόσφαιρα διάφανη.
Και το βασικότερο απ' όλα ήταν τα έγχορδα. Και η απουσία άλλων ήχων. Η πορεία μου ήταν για το μετρό. Αλλά δεν κατέβηκα τις ασημένιες σκάλες. Ανέβηκα λίγο πιο πάνω και κάθισα σ' ένα λευκό πεζούλι. Και το πρώτο βιολί στάθηκε απέναντί μου. Και δευτερόλεπτα μετά η ορχήστρα απλώθηκε στην άσφαλτο. Με τα κρουστά ν' αγγίζουν το απέναντι πεζοδρόμιο. Τι υπέροχη συναυλία! Γελούσα μόνος μου.
"Θα είσαι εντελώς βλάκας αν στεναχωρηθείς..." μου είπαν._

Οι λιγοι

2007-04-26T00:39:00.000+03:00

Οι λίγοι

Nixon in China - 20, 22, [26], 28 Απριλιου - Εθνικη Λυρικη Σκηνη - Μεγαρο Μουσικης Αθηνων - Αιθουσα Αλεξανδρα Τριαντη

2007-04-16T02:19:00.000+03:00

Nixon In China
An Opera in Three Acts (1985-1987)

Music by John Adams
Libretto by Alice Goodman
First performance at the Houston Grand Opera, October 22, 1987
Original stage production by Peter Sellars with choreography by Mark Morris

Chou En-lai: baritone
Richard Nixon: baritone
Henry Kissinger: bass
Nancy T’ang (first secretary to Mao): mezzo soprano
Second secretary to Mao: alto
Third secretary to Mao: contralto
Mao Tse-tung: tenor
Pat Nixon: lyric soprano
Chiang Ch’ing (Madame Mao Tse-tung): coloratura soprano

Commissioned by the Brooklyn Academy of Music, the Houston Grand Opera and the John F. Kennedy Center for the Performing Arts

Recorded by the original cast with the Orchestra of Saint Luke’s conducted by Edo de Waart on Nonesuch 79177.

---

Περισσότερα:
http://www.earbox.com/W-nixoninchina.html
http://www.nonesuch.com

nonesuch records: Βρείτε τους όλους μαζεμένους: John Adams, Laurie Anderson, Philip Glass. Angelo Badalamenti, Brian Eno, David Byrne, Ry Cooder, Yousou Ndour, Randy Newman, Thomas Newman, Kronos Quartet, Joni Mitchell. Κι άλλοι τόσοι.

weB LOGS - Reader's strike - και η Αλικη στον καθρεφτη.

2007-04-12T23:51:00.000+03:00

Από πάντα, από το 1994 και πιο παλιά ακόμη, είχα την περίεργη συνήθεια να μην παρακολουθώ με καθημερινή ακρίβεια τα γεγονότα των on line κοινοτήτων. Δεν ξέρω γιατί, αλλά παρόλο που η σχέση μου με το Internet ήταν από τότε επαγγελματική, η καθημερινή παρακολούθησή τους δεν συνέβαινε. Επιδιόρθωνα το σύστημα, το συντηρούσα, το παρακολουθούσα, αλλά τα σοβαρά flame, όπως ονομαζόταν "ο δικτυακός καβγάς" τότε, δεν τα έπαιρνα είδηση. Ακόμη και καθόλου. Ή έφτανα πολύ αργά.
Με μια πρώτη ματιά, αυτό δεν είναι σωστό. Γιατί με την ίδια λογική, είναι σαν κάποιος που δεν διαβάζει εφημερίδες και περιοδικό τύπο και δεν βλέπει ειδήσεις στην τηλεόραση ούτε και ενημερωτικές εκπομπές και δεν ακούει ειδήσεις στο ραδιόφωνο ούτε και ενημερωτικές εκπομπές, ν' αναρωτιέται πώς και δεν πήρε χαμπάρι ότι επίκειται ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος. Παρόλο που είναι τεχνικός στην τηλεόραση π.χ.
Συμφωνώ με την άνω πρώτη ματιά. Γιατί κάτι έχω να πω όσον αφορά στην από παλιά δικτυακή συμπεριφορά μου έστω ως δικαιολογία.
Το Internet και κατά συνέπεια τα blogs ως μία εφαρμογή του, επιτρέπουν σε χιλιάδες εκατομμύρια ανθρώπους όχι μόνο να επικοινωνούν άμεσα αλλά και να μην σκέφτονται δεύτερη φορά το τι θα πουν. Η ευκολία που προσφέρει το Internet στην επικοινωνία κάνει αυτόν που παλιότερα θα το σκεφτόταν σοβαρά να καθίσει να γράψει ένα γράμμα σε μια εφημερίδα να μην το σκέφτεται διόλου. Απλά κάνει ένα κλικ κι όποιον πάρει ο Χάρος.
Έτσι, τον Νίκο Δήμου π.χ. τον θυμάμαι από τότε να υπόκειται στα σχόλια του "όποιον πάρει ο Χάρος".
Οπότε, το κακεντρεχές (και κομπλεξικό τελικά μήπως; ) ξέσπασμα απέναντι στον Αλέξη Σταμάτη, το οποίο σημειωτέων πληροφορήθηκα μόλις σήμερα από μία φίλη, δεν είναι τίποτε άλλο από ένα κλασικό κακοήθες καρκίνωμα του Internet και λάθος είναι να αξιολογείται σαν κάτι άλλο.
Οπότε, από και ως που να μην δεχθεί άλλη μία άθλια επίθεση η Αμάντα Μιχαλοπούλου; Ποιός είπε ότι το "επώνυμο" θα γίνει στοιχειωδώς αποδεκτό σαν ντε φάκτο αξία από τους "όποιον πάρει ο Χάρος"; Αν ο άλλος έχει ένα σύστημα αξιών που σαν αρχή του έχει το κλοτσομπουνίδι τι αξία γι' αυτόν έχει ένα "επώνυμο" αν δεν παίζει κλοτσομπουνίδι; Ποιος είπε ότι η απόλυτη ελευθερία έκφρασης που απλόχερα χαρίζει το Internet θα γίνει στοιχειώδης συνείδηση στον "κλικ κλικ κι άρα ότι θέλω λέω και ποιος με πήρε πρέφα";
Οπότε, ποια 24ωρη λευκή απεργία; Έχει 24ωρα το Internet; Απολύτως κατανοητός και σεβαστός ο θυμός του Reader. Πήραν μία διαφωνία και την έκαναν σακούλα σκουπιδιών που σαπίζει στον ήλιο. Ε και; Μήπως η κ. Μιχαλοπούλου τελικά είχε δίκιο; Αφού δεν αντιλαμβάνεσαι βρε "όποιον πάρει ο Χάρος" στοιχειωδώς το Μέσον που έχεις στα χέρια σου, τι να το κάνω εγώ ένα τέτοιο Μέσον; (Όχι δεν είπε τέτοιο πράγμα, ως θεωρητικό εν κατακλείδι το λέω.)
Ο Librofilo μου είχε πει κάποτε: "Μην απομακρυνθείς από τα blog. Είναι καλά για σας τους συγγραφείς τα blog γιατί το έργο σας βγαίνει προς τα έξω κι ο κόσμος μπορεί κι επικοινωνεί μαζί σας." Συμφωνώ. Ενέργεια όμως για τους "όποιον πάρει ο Χάρος" δεν θα καταναλώσω.
Τότε το '94 είχαμε απλούστατες μεθόδους για λόγου τους. Κλικ κλικ ο network administrator κι ο "Χάρος" δεν ξανάμπαινε ποτέ. Δεν μπορούσε βασικά...
Η ηλεκτρονική απόλυτη ελευθερία έχει μία θεμελιακή Αχίλλειο φτέρνα: Είναι ο καθρέφτης της πραγματικής. Μόνο που πραγματική απόλυτη ελευθερία δεν υπάρχει. Αλλά αυτά είναι τα συμπτώματα του καθρέφτη. Σου λέει ψέματα. Αυτοί που κοιτάζονται στον καθρέφτη το ξέρουν;

κατα Ματθαιον - Κεφαλαιο 27

2007-04-06T02:13:00.000+03:00

61 ἦν δὲ ἐκεῖ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ ἡ ἄλλη Μαρία καθήμεναι ἀπέναντι τοῦ τάφου. 62 Τῇ δὲ ἐπαύριον, ἥτις ἐστὶ μετὰ τὴν παρασκευήν, συνήχθησαν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι πρὸς Πιλᾶτον 63 λέγοντες· Κύριε, ἐμνήσθημεν ὅτι ἐκεῖνος ὁ πλάνος εἶπεν ἔτι ζῶν, μετὰ τρεῖς ἡμέρας ἐγείρομαι.

---

61 Στο μεταξύ, παρούσες εκεί, καθισμένες απέναντι από τον τάφο, ήταν η Mαρία η Mαγδαληνή και η άλλη Mαρία. 62 Tην άλλη μέρα, λοιπόν, δηλαδή την επόμενη της Παρασκευής, συγκεντρώθηκαν οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι στον Πιλάτο 63 και του είπαν: “Kύριε, θυμηθήκαμε ότι εκείνος ο πλάνος, όταν ακόμα ζούσε, είπε: Mετά από τρεις μέρες θ’ αναστηθώ.

---

ξεδιαλέγοντας:
...Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ ἡ ἄλλη Μαρία...
...ὅτι ἐκεῖνος ὁ πλάνος εἶπεν ἔτι ζῶν, μετὰ τρεῖς ἡμέρας ἐγείρομαι...

σχολιάζοντας το ξεδιάλεγμα:
Κάποια γραπτά, περιέχουν τόσα πολλά ανθρώπινα, που τραβάς από μέσα τους ίδιος αιμοδιψή σύριγγα, αδειάζεις, τραβάς ξανά, κι έχει κι άλλο. Κι εκεί που η αντλία σου κουράζεται, σκύβεις μέσα, κοιτάς την άβυσσο στα μάτια με τον κίνδυνο να σε κοιτάξει κι αυτή πίσω, που έχει πει κι ο Νίτσε, και τέλος δεν βλέπεις. Γιατί έχει κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο...

Τα 10 βιβλία

2007-03-25T01:48:00.000+02:00

Μετά από πρόσκληση του Reader, (κάλλιο αργά παρά ποτέ), ιδού τα παρακάτω 10 βιβλία τα οποία ξεδιαλέχτηκαν με κριτήριο την επίδραση που είχαν επάνω μου στο καθαρά συγγραφικό μου κομμάτι, όχι στο αναγνωστικό.

1. Kurt Vonnegut, Slaughterhouse-Five (1969)
2. Boris Vian, Les morts ont tous la meme peau (1947)
3. Antoine de Saint-Exupéry, Vol de Nuit (1931)
4. Jack Kerouac, On the road (1957)
5. Stephen King, Misery (1991)
6. Joseph Heller, Catch-22 (1961)
7. Henry Miller, Tropic of Cancer/Tropic of Capricorn (1934/1939)
8. Alan Dean Foster, Dark Star - A film novelization (1974)
9. Jules Verne, Les Enfants du capitaine Grant (1868)
10. James Joyce, Dubliners (1914)

Όπως διαβάσετε, στην ελάχιστη αυτή λίστα δεν υπάρχουν Έλληνες. Εννοείται βέβαια πως μέσα μου υπάρχουν. Αλλά θα θέλαμε άλλες 10 θέσεις. Αλλά δεν ζητήθηκαν 20, ζητήθηκαν 10. Θα μπορούσα, όμως, να είχα βάλει και Έλληνες. Αλλά όσο κι αν έψαχνα ανακάλυπτα ότι θα έλεγα ψέματα. Γιατί ναι μεν Έλληνες υπάρχουν μέσα μου όπως είπα, οι οποίοι μ' έχουν επηρεάσει βαθύτατα στο συγγραφικό κομμάτι, αλλά με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο απ' ότι οι ξένοι. Οπότε, εφόσον μπήκαν μόνο ξένοι, (και κυρίως Αγγλοσάξονες ε...), αυτό για έναν Έλληνα συγγραφέα σημαίνει τρία πράγματα: Ή ημιμάθεια, ή αλλοτρίωση, ή τι; Τα σχόλια δικά σας.

Siouxsie and the Banshees - The Passenger

2007-03-20T00:46:00.000+02:00

---

_The Prisoner_ is a television Sci Fi series created by Patrick McGoohan, who also plays the title role. It first aired in the UK on October 1, 1967, and has retained a strong (some would say "cult") following ever since. There are reasons for this.
The song "The Passenger" by Ricky Gardiner-Iggy Pop-David Bowie (1977) it is a direct mention on _The Prisoner_. Iggy Pop ("the Godfather of Punk", "the Rock Iguana") and David Bowie relocated to West Berlin (1976 - 1978) to wean themselves off their addictions.
The song "Big Science" (1982) (on album of same name) by Laurie Anderson includes lyrics from "Secret Agent". An episode of _The Prisoner_.
A Siouxsie and the Banshees video clip for their cover of "Passenger" (1987) is entirely based on _The Prisoner_.

7 Films

2007-03-14T15:49:00.000+02:00

Μετά από πρόσκληση της composition doll του reader και του librofilo να λοιπόν εδώ οι 7 κινηματογραφικές ταινίες που μου άρεσαν περισσότερο μέχρι σήμερα.
Κατά σειρά σημαντικότητας:

1. "Μεγαλέξανδρος" του Θόδωρου Αγγελόπουλου (1980)
2. "Bulliτ" του Peter Yates (1968)
3. "Paris Texas" του Wim Wenders (1984)
4. "Star Wars" του George Lucas (1977)
5. "Apocalypse now" του Francis Ford Coppola (1979)
6. "Dracula" του Francis Ford Coppola (1992)
7. "2001 a Space Odyssey" του Stanley Kubrick (1968)

Ναι ξέρω, ο Μεγαλέξανδρος κάθεται κάπως παράτερα στην πρώτη θέση. Αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με την γλώσσα. Εν αρχή όλων, το πως αφηγούμαστε, το πως δραματοποιούμε, και το γιατί.
Τα υπόλοιπα είναι δείγματα κινηματογράφου και γραφής.

Θα ήθελα να προσθέσω τα εξής:
Την τετραλογία "Alien" του Ridley Scott (1979), "Aliens" του James Cameron (1986), "Alien3" του David Fincher (1992), "Alien: Resurrection" του Jean-Pierre Jeunet (1997). Η ανάλυση τους θα μπορούσε να γεμίσει σελίδες επί σελίδων.
Το "Saving Private Ryan" του Steven Spielberg (1998). Γι' αυτό εδώ το τελευταίο, κι επειδή ζούμε στη χώρα του αντιαμερικανισμού, διαβάστε το αφιέρωμα/κριτική/παρουσίαση του περιοδικού "Les Cahiers du cinema" Ιανουάριος/Φεβρουάριος 1998 Τεύχη 521/527 (http://www.cahiersducinema.com Αν μπορέσω να τα βρω ηλεκτρονικά θα τα ανεβάσω διότι νομίζω ότι το δικτυακό θέλει συνδρομή...)

Αντζελα Δημητρακακη - "Το μανιφεστο της ηττας" - βιβλιοπωλειο της ΕΣΤΙΑΣ

2007-03-12T23:45:00.000+02:00

Κάποιες φορές, έρχεται ένα βιβλίο που στο χαρίζουν μέσα σε μικρή σακούλα ανακύκλωσης.
Ο άνθρωπος που στο χαρίζει σου λέει "Διάβασέ το... εσύ τουλάχιστον πρέπει να το διαβάσεις..."
Η φράση από μόνη της φοβίζει. Κι αν προσθέσεις και την ιδιότητα του ανθρώπου που στο χαρίζει τότε ο φόβος σου εδραιώνεται. Αλλά ύστερα από λίγο το ξεπερνάς. Αν κιόλας βρίσκεσαι κάπου που σου αρέσει τότε το ξεπερνάς σίγουρα.
Αργότερα, καθώς βαδίζεις για το δωμάτιό σου θυμάσαι ότι η σακουλίτσα ανακυκλώνεται. Οπότε σταματάς ψάχνοντας για κάδο ανακύκλωσης. "Πρώτη υποχρέωση..." μονολογείς καθώς σαρώνεις τις γωνίες του δρόμου. Τον κάδο δεν τον εντοπίζεις πουθενά. Διπλώνεις ήσυχα την σακουλίτσα και την βάζεις στην τσέπη σου.
Λεπτά πιο μετά, με λυμένες ζώνες και χωρίς παπούτσια, απλώνεσαι ήρεμα στο κρεβάτι και ξεκινάς κλασικά.
Ανάγνωση του βιογραφικού της συγγραφέως, χάζεμα της φωτογραφίας της, χάζεμα του εξώφυλλου, ανάγνωση των ονομάτων του διορθωτή, του σελιδοποιητή, του μοντέρ, αλλά και όλων των λοιπών συντελεστών, ανάγνωση του οπισθόφυλλου, και όλα τα υπόλοιπα γνωστά.
Κάτι σαν το άραγμα στην πολυθρόνα του κινηματογράφου καθώς πέφτουν οι τίτλοι της έναρξης.
Ύστερα ακολουθούν οι αναφορές. Ξεκινά η μουσική. Ή έστω οι ήχοι των πρώτων πλάνων. Πέφτουν τα περιεχόμενα, και λες "Ουα... εδώ θα γίνει το έλα να δεις...", και φτάνεις στην πρώτη σελίδα.
Εδώ οι αναγνώστες γίνονται δύο. Ένας αυτός που παθαίνει το σοκ, κι άλλος ένας αυτός που δεν το παθαίνει. Αν ανήκεις στους σοκαρισμένους συνεχίζεις μέχρι να λιποθυμήσεις από την πείνα ή έστω μέχρι κάποιος να σε διακόψει βίαια. Αν ανήκεις στους δεύτερους τότε απλά αναρωτιέσαι γιατί ο άνθρωπος που στο χάρισε ήταν τόσο βέβαιος ότι "εσύ τουλάχιστον πρέπει να το διαβάσεις..." Και τον σιχτιρίζεις κιόλας που σε φόβισε. Συνεχίζεις, όμως, γιατί από τα περιεχόμενα και μόνο είσαι εντελώς σίγουρος ότι κάτι το απίστευτο θ' ακολουθήσει. Και ακολουθεί... Κακό του κεφαλιού σου που στραβομουτσούνιασες...
Εγώ, όμως, ανήκω στους σοκαρισμένους. Και κοιτώ με μια μελό λύπη στα μάτια τους άλλους. "Τόσα χρόνια δεν μ' έχετε καταλάβει καθόλου ή δεν μπορείτε να κάνετε αλλιώς;" μονολογώ. Αλλά τους αγαπώ βαθιά. Όπως η ηρωίδα τους γονείς της. Ή τους μισώ βαθιά. Όπως η ηρωίδα τους γονείς της. Ή ξυπνάω κουφός. "Ρε παιδιά! Αλήθεια είχα κουφαθεί γαμώ τη τρέλα μου γαμώ! Αλήθεια!" Δεν. Μη σώσουν. "Συγγνώμη, συγγνώμη αλήθεια, σας πέρασα για τον πατέρα μου αλλά 'σείς είσθε νεότατος πανάθεμά σας..." Με χαμόγελο. Ναι. Εδώ είναι που σταμάτησα ν' ασχολούμαι με τους άλλους και ησύχασα.
Το διαβάζω όρθιος στο μετρό. Διπλωμένο άτσαλα στο συρτάρι του γραφείου στη δουλειά. Στην τουαλέτα μακραίνοντας τον αναγκαίο χρόνο παραμονής. Στέλνω ερωτικά sms σ' αυτόν που μου το χάρισε για να τον ευχαριστήσω όταν σταματώ σε κάποια συγκεκριμένα σημεία χαμογελώντας με άγρια χαρά από αυτό που μόλις έχω διαβάσει ενώ ταυτόχρονα έχω τσακίσει τη σελίδα στην άκρη της για να γυρίσω μετά ξανά. Υπερφωτίζω με κίτρινο marker φράσεις όπως "...το μπλε που είχε πατεντάρει ο Yves Klein..." Και άλλα τέτοια.
"Έχεις φάει το τριπάκι της εκλεκτικής συγγένειας και τρέχεις..." μου είπε σε κάποιο ηρεμιστικό του sms αυτός που μου χάρισε 'το μανιφέστο της ήττας'.
"Ναι το ξέρω... μου το είχες πει άλλωστε... ότι θα το φάω εννοώ... μου το είχες πει... λογικά αυτή η Δημητρακάκη πρέπει να είχε βάλει φορητές μικροσκοπικές κάμερες στα ρούχα μας και..."
"Καλά ηρέμησε τώρα... τελείωσέ το πρώτα και τα λέμε μετά..."

Θα ήθελα να το δω best seller αυτό το βιβλίο. Εξωφρενικό best seller. Πρωτάκουστο. Θα ήθελα να το δω μόνο του στις βιτρίνες των μεγάλων βιβλιοπωλείων σε σειρές ή σε ψηλές ντάνες έξω στα πεζοδρόμια επειδή μέσα στα βιβλιοπωλεία δεν θα έχει άλλο χώρο.
Αντικειμενικότατη κριτική/παρουσίαση έκανα τώρα ε;
Μα το έχω πει πολλάκις: Δεν είμαι κριτικός. Δεν νιώθω ικανός για τέτοιος.

Εντάξει. Και δυο στοιχειωδώς σοβαρά λόγια:
'Το μανιφέστο της ήττας' είναι ηθογραφία ολκής. Είναι καταγραφή μέγιστη. Κοινωνικοπολιτική ανάλυση βαθύτατη χωρίς ίχνος διδακτισμού ή έστω "πήρα το μέρος του ενός ή του άλλου". Με τους χαρακτήρες να χτίζονται με μπετόν αρμέ με όλες τις αντισεισμικές προδιαγραφές -για την δραματουργία στην οποία μετέχουν- να τηρούνται στο ακέραιο.
Όχι δεν θα πω λέξη για την "υπόθεση". Η "υπόθεση" είναι ευρηματικότατη αλλά το βιβλίο όχι μόνο δεν παγιδεύεται από αυτή, αλλά όπως κι οι ήρωές του, αδιαφορεί απόλυτα για την εξέλιξή της. Το αδιαφορώ εδώ έχει άλλο ορισμό. Το αδιαφορώ εδώ έχει τον ορισμό του μεταμοντέρνου και λίγο πέρα απ' αυτό. Οι απόλυτα ορισμένοι ψυχολογικά και κοινωνικά ήρωες είναι αδύνατον να κάνουν άλλα από αυτά που κάνουν. Το πεπρωμένο τους είναι οι προσωπικότητές τους. Το πεπρωμένο τους, όμως, ταυτόχρονα, είναι και η κοινωνία μέσα στην οποία ζουν. Το άνοιγμα στο τυχαίο, όμως, ταυτόχρονα, είναι ενσωματωμένο στις προσωπικότητες τους εκ των προτέρων. Είναι σχεδόν σε αναμονή γι' αυτό. Η εξίσωση των τριών παραπάνω τους σπρώχνει να ζήσουν μία απίστευτη "υπόθεση". Η διαλεκτική αδυνατεί να τους αναλύσει. Ευτυχώς γι' αυτούς. Το μεταμοντέρνο προσπαθεί να τους ορίσει αλλά δεν τα πολυκαταφέρνει. Ευτυχώς γι' αυτούς ξανά. Μήπως να στρίψουμε προς τον 21ο αιώνα μπας και τα καταφέρουμε;
Αγοράστε το. Δωρίστε το. Πάρτε το για προσκεφάλι.
Αντικειμενικότατος ήμουν το ξέρω. :)

ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΑΝΑΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ - ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΜΟΝΗ ΣΑΣ

2007-03-10T22:07:00.000+02:00

BLOG UNDER SEVERE CONSTRUCTION
PLEASE BE PATIENT

Laurie Anderson - Life On A String

2007-03-05T20:11:00.001+02:00

Laurie Anderson - Mach 20

2007-03-05T20:03:00.001+02:00

Laurie Anderson - Language is a virus from outer space

2007-03-05T19:26:00.000+02:00

Tο κωλόσπιτο

2007-03-02T01:13:00.000+02:00

Κατέβασα τα σκουπίδια και την ανακύκλωση. Και στο πεζοδρόμιο περπατούσε γρήγορα μια κοπέλα, σχεδόν βάδην, με μπεζ καμπαρντίνα και ψηλές μπότες και μαύρα δερμάτινα γάντια. Ξανθά μαλλιά άτακτα χτενισμένα, με ψηλές κορυφές και χύμα δεξιά κι αριστερά, πολύ τζελ. Και πρόσωπο μόλις που το διέκρινα. Αλλά αυτό το μόλις είχε ομορφιά με γωνίες. Ευαίσθητο punk. Ψηλή κι αδύνατη. Και βάδισμα ταχύτατο. Όσο πήγαινε και με πλησίαζε. Και στο τέλος μ΄ έφτασε στα δύο μέτρα μ΄ ένα ζιγκ ζαγκ ανάμεσα στα παρτέρια. Αστέρι από κοντά. Διαμάντι γωνιασμένο με laser. Με προσπέρασε κι άκουσα την αναπνοή της να φεύγει πίσω και τα χνώτα της ν΄ αφήνουν ατμούς. Εξαερισμός μαχητικού αεροσκάφους.
Κι είχε μόλις σταματήσει να ουρλιάζει. Κι είχαν απομείνει μόνο μερικοί λυγμοί και το χέρι που κρατούσε το κινητό να τρέμει.
«Δε το γουστάρω το κωλόσπιτο γαμώτο! Δε το γουστάρω!! Δε μπορώ άλλο γαμώ τη τρέλλα μου γαμώ! Δε μπορώ γαμώ! Δε το μπορώ το γαμημένο το σπίτι!!» Και μ' άφησε εκεί, ανήμπορο οικογενειάρχη να την χαζεύει στο τέλος της βραδινής πάχνης του ήσυχου Χαλανδρίου.
Έσκυψα κοιτώντας την άσφαλτο. Δεν ξέρω πώς την έλεγαν δεν ξέρω ποια ήταν.
Μπορεί και να την έλεγαν Μοίρα και να ήταν μία από τις άγνωστες κόρες του Πεπρωμένου.
Πάντως την είδα. Βράδυ Σαββάτου 24 του Φεβρουαρίου του 2007 στο Άνω Χαλάνδρι την ώρα που είχε πέσει υγρή η νύχτα. Η δημιουργημένη από τον χειμωνιάτικο ήλιο της ημέρας.
Ένας μου είπε ότι δουλεύει στο αεροδρόμιο κι εκδίδει εισιτήρια για την άκρη του κόσμου._

Τα Πλοία

2007-02-26T00:31:00.000+02:00

Aπό την Φαντασίαν έως εις το Xαρτί. Eίναι δύσκολον πέρασμα, είναι επικίνδυνος θάλασσα. H απόστασις φαίνεται μικρά κατά πρώτην όψιν, και εν τοσούτω πόσον μακρόν ταξίδι είναι, και πόσον επιζήμιον ενίοτε δια τα πλοία τα οποία το επιχειρούν.

Η πρώτη ζημία προέρχεται εκ της λίαν ευθραύστου φύσεως των εμπορευμάτων τα οποία μεταφέρουν τα πλοία. Eις τας αγοράς της Φαντασίας, τα πλείστα και τα καλύτερα πράγματα είναι κατασκευασμένα από λεπτάς υάλους και κεράμους διαφανείς, και με όλην την προσοχήν του κόσμου πολλά σπάνουν εις τον δρόμον, και πολλά σπάνουν όταν τα αποβιβάζουν εις την ξηράν. Πάσα δε τοιαύτη ζημία είναι ανεπανόρθωτος, διότι είναι έξω λόγου να γυρίση οπίσω το πλοίον και να παραλάβη πράγματα ομοιόμορφα. Δεν υπάρχει πιθανότης να ευρεθή το ίδιον κατάστημα το οποίον τα επώλει. Aι αγοραί της Φαντασίας έχουν καταστήματα μεγάλα και πολυτελή, αλλ’ όχι μακροχρονίου διαρκείας. Aι συναλλαγαί των είναι βραχείαι, εκποιούν τα εμπορεύματά των ταχέως, και διαλύουν αμέσως. Eίναι πολύ σπάνιον εν πλοίον επανερχόμενον να εύρη τους αυτούς εξαγωγείς με τα αυτά είδη.

Μία άλλη ζημία προέρχεται εκ της χωρητικότητος των πλοίων. Aναχωρούν από τους λιμένας των ευμαρών ηπείρων καταφορτωμένα, και έπειτα όταν ευρεθούν εις την ανοικτήν θάλασσαν αναγκάζονται να ρίψουν εν μέρος εκ του φορτίου δια να σώσουν το όλον. Oύτως ώστε ουδέν σχεδόν πλοίον κατορθώνει να φέρη ακεραίους τους θησαυρούς όσους παρέλαβε. Tα απορριπτόμενα είναι βεβαίως τα ολιγοτέρας αξίας είδη, αλλά κάποτε συμβαίνει οι ναύται, εν τη μεγάλη των βία, να κάμνουν λάθη και να ρίπτουν εις την θάλασσαν πολύτιμα αντικείμενα.

Άμα δε τη αφίξει εις τον λευκόν χάρτινον λιμένα απαιτούνται νέαι θυσίαι πάλιν. Έρχονται οι αξιωματούχοι του τελωνείου και εξετάζουν εν είδος και σκέπτονται εάν πρέπη να επιτρέψουν την εκφόρτωσιν· αρνούνται να αφήσουν εν άλλο είδος να αποβιβασθή· και εκ τινων πραγματειών μόνον μικράν ποσότητα παραδέχονται. Έχει ο τόπος τους νόμους του. Όλα τα εμπορεύματα δεν έχουν ελευθέραν είσοδον και αυστηρώς απαγορεύεται το λαθρεμπόριον. H εισαγωγή των οίνων εμποδίζεται, διότι αι ήπειροι από τας οποίας έρχονται τα πλοία κάμνουν οίνους και οινοπνεύματα από σταφύλια τα οποία αναπτύσσει και ωριμάζει γενναιοτέρα θερμοκρασία. Δεν τα θέλουν διόλου αυτά τα ποτά οι αξιωματούχοι του τελωνείου. Eίναι πάρα πολύ μεθυστικά. Δεν είναι κατάλληλα δι’ όλας τα κεφαλάς. Eξ άλλου υπάρχει μία εταιρεία εις τον τόπον, η οποία έχει το μονοπώλιον των οίνων. Kατασκευάζει υγρά έχοντα το χρώμα του κρασιού και την γεύσιν του νερού, και ημπορείς να πίνης όλην την ημέραν από αυτά χωρίς να ζαλισθής διόλου. Eίναι εταιρεία παλαιά. Xαίρει μεγάλην υπόληψιν, και αι μετοχαί της είναι πάντοτε υπερτιμημέναι.

Aλλά πάλιν ας είμεθα ευχαριστημένοι όταν τα πλοία εμβαίνουν εις τον λιμένα, ας είναι και με όλας αυτάς τας θυσίας. Διότι τέλος πάντων με αγρυπνίαν και πολλήν φροντίδα περιορίζεται ο αριθμός των θραυομένων ή ριπτομένων σκευών κατά την διάρκειαν του ταξιδίου. Eπίσης οι νόμοι του τόπου και οι τελωνειακοί κανονισμοί είναι μεν τυραννικοί κατά πολλά αλλ’ όχι και όλως αποτρεπτικοί, και μέγα μέρος του φορτίου αποβιβάζεται. Oι δε αξιωματούχοι του τελωνείου δεν είναι αλάνθαστοι, και διάφορα από τα εμποδισμένα είδη περνούν εντός απατηλών κιβωτίων που γράφουν άλλο από επάνω και περιέχουν άλλο, και εισάγονται μερικοί καλοί οίνοι δια τα εκλεκτά συμπόσια.

Θλιβερόν, θλιβερόν είναι άλλο πράγμα. Eίναι όταν περνούν κάτι πελώρια πλοία, με κοράλλινα κοσμήματα και ιστούς εξ εβένου, με αναπεπταμένας μεγάλας σημαίας λευκάς και ερυθράς, γεμάτα με θησαυρούς, τα οποία ούτε πλησιάζουν καν εις τον λιμένα είτε διότι όλα τα είδη τα οποία φέρουν είναι απηγορευμένα, είτε διότι δεν έχει ο λιμήν αρκετόν βάθος δια να τα δεχθή. Kαι εξακολουθούν τον δρόμον των. Oύριος άνεμος πνέει επί των μεταξωτών των ιστίων, ο ήλιος υαλίζει την δόξαν της χρυσής των πρώρας, και απομακρύνονται ηρέμως και μεγαλοπρεπώς, απομακρύνονται δια παντός από ημάς και από τον στενόχωρον λιμένα μας.

Eυτυχώς είναι πολύ σπάνια αυτά τα πλοία. Mόλις δύο, τρία βλέπομεν καθ’ όλον μας τον βίον. Tα λησμονώμεν δε ογρήγορα. Όσω λαμπρά ήτο η οπτασία, τόσω ταχεία είναι η λήθη της. Kαι αφού περάσουν μερικά έτη, εάν καμίαν ημέραν - ενώ καθήμεθα αδρανώς βλέποντες το φως ή ακούοντες την σιωπήν - τυχαίως επανέλθουν εις την νοεράν μας ακοήν στροφαί τινες ενθουσιώδεις, δεν τας αναγνωρίζομεν κατ’ αρχάς και τυραννώμεν την μνήμην μας δια να ενθυμηθώμεν πού ηκούσαμεν αυτάς πριν. Mετά πολλού κόπου εξυπνάται η παλαιά ανάμνησις και ενθυμώμεθα ότι αι στροφαί αύται είναι από το άσμα το οποίον έψαλλον οι ναύται, ωραίοι ως ήρωες της Iλιάδος, όταν επερνούσαν τα μεγάλα, τα θεσπέσια πλοία και επροχώρουν πηγαίνοντα - τις ηξεύρει πού.

---

Κωνσταντίνου Καβάφη, από τα Kρυμμένα Ποιήματα 1877; - 1923, Ίκαρος 1993

---

re-post από το http://ninac.wordpress.com

---

Κάποιος με μάλωσε καταπληκτικά σήμερα το πρωί.
Ε εντάξει... θα μάθω που θα πάει...

SHE

2007-02-22T16:57:00.001+02:00

THE PUPPET MOTEL

2007-02-03T02:29:00.000+02:00

I live on the highway
Near the Puppet Motel
I log in every day
I know the neighborhood well.
Now about the residents
Of the Puppet Motel
They're more than a little spooky
And most of them are mean.
They're runnin' the numbers
They're playin' cops and robbers
Down in the dungeons
Inside their machines.

Cause they don't know
What's really real now
They're havin' fourth
Dimentional dreams
Their minds are out on bail now
And real is only what it seems.

And all the puppets in this digital jail
They're runnin' around in a frenzy
In search of the Holy Grail.
They're havin' virtual sex.
They're eatin' virtual food.
No wonder these puppets
Are always in a lousy mood.

So if you think we live in a modern world
Where everything is clean and swell
Take a walk on the B side of town
Down by the Puppet Motel
Take a whiff. Burning Plastic.

I drink a cup of coffee I try to revive
My mind's a blank I'm barely alive
My nerves are shot I feel like hell
Guess it's time to check in
At the Puppet Motel.

Boot up. Good afternoon. Pause.
Oooo. I really llike the way you talk.
Pardon me. Shut down.

---

Laurie Anderson, Bright Red, The Puppet Motel
© 1994 Laurie Anderson/Brian Eno Difficult Music/Opal Music.

Η απελπισία, ο έρωτας, ο θάνατος, ο ύπνος και το νερό.

2007-01-30T01:09:00.000+02:00

Ας ξεκινήσουμε με μια παραδοχή.
Ότι η απελπισία είναι πολλές μικρές μπάλες από ζεστή καραμέλα, με λιωμένη κρέμα γάλακτος από μέσα, συν μια σταγόνα κακάο στον πυρήνα, που σκάνε αργά και αθόρυβα μέσα στο στομάχι ενός ανθρώπου.
Όπως κι ο έρωτας. Γεύση κρέμας και καραμέλας μαζί, με ελάχιστο πικρό σοκολάτας στο τέλος. Δάχτυλα λεπτά μακριά βουτηγμένα στο λευκό για να μπορούν να γλιστρούν στην κατακόκκινη ζεστή γλώσσα.
Ή ο θάνατος.
Ο θάνατος έχει ελάχιστη διαφορά από τον έρωτα, όπως η θέα ενός πτώματος δεν είναι πάντα σε άμεση αντίθεση με το ωραίο.
Όπως το πτώμα ενός ανθρώπου μισόγυμνου πάνω σε λευκά σεντόνια καθώς ξημερώνει σε καλοκαιρινό δωμάτιο σε κάποιο ελληνικό νησί, που μπορεί να χωρέσει στην αγκαλιά ενός άλλου ανθρώπου που μέχρι πριν λίγο κοιμόταν δίπλα του.
Ο εφιάλτης δεν θα ξεκινήσει με την θέα του ακίνητου ανθρώπου, αλλά με την συνειδητοποίηση της θερμοκρασίας του από τον άλλον άνθρωπο που είναι ζωντανός.
Έτσι λοιπόν κι ο θάνατος κι ο έρωτας μπορούν να προκαλέσουν την απελπισία.
Τρόποι διαφυγής από την απελπισία υπάρχουν αρκετοί.
Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι κάποιοι τρόποι διαφυγής από αυτήν οδηγούν ξανά σε αυτήν, μια που προκαλούν ακριβώς ότι την προκάλεσε.
Έτσι, εάν υποθέσουμε ότι μια λύση απέναντι στην απελπισία είναι η αυτοκτονία, δηλαδή ο θάνατος, τότε έχουμε προκαλέσει άμεσα την απελπισία καταρχήν στους συγγενείς μας, κατά δεύτερον σε όλους όσους τυχαία θα παραστούν στον κρότο του σώματος πάνω στο τσιμέντο και κατά τρίτον σε όλους τους τυχόν ευαίσθητους ανθρώπους σε ολόκληρο τον πλανήτη.
Άρα έχουμε πολλαπλασιάσει την απελπισία με μοναδικό τρόπο.
Μία άλλη λύση, φαινομενικά άκακη αλλά στην πραγματικότητα πολύ κακή απέναντι στην απελπισία είναι ο ύπνος.
Ο ύπνος ξεκουράζει απόλυτα και το σώμα και το πνεύμα, μια που έχει την ικανότητα να βάζει σε μια σειρά όλα τα γεγονότα και του ίδιου 24ώρου αλλά και των προηγουμένων, όπως επίσης και όλων των περασμένων μηνών χρόνων και αιώνων.
Ο ύπνος, όμως, είναι ο αδερφός του θανάτου.
Έτσι, όταν ο άνθρωπος που κοιμάται στα λευκά σεντόνια του καλοκαιρινού δωματίου στο ελληνικό νησί καθώς ξημερώνει δει στον ύπνο του ότι πέφτει κι ότι τελικά φτάνει κάτω και προλαβαίνει να γευτεί το αίμα του μυαλού του, ή ότι προσπαθεί να περάσει έναν δρόμο απέναντι αλλά τελικά το αυτοκίνητο που έρχεται από την αντίθετη πλευρά περνάει από πάνω του, ή ότι ο άλλος άνθρωπος με τον οποίο κάνει έρωτα βγάζει από το στόμα του μια γλώσσα μαύρη με μήκος μεγαλύτερο ενός φιδιού και του τρυπάει το κρανίο, τότε, τότε μπορεί και να πεθάνει. Στον ύπνο του. Προκαλώντας ξανά αφόρητη απελπισία, αυτή την φορά συνδυασμένη και με το ανθρώπινο ουρλιαχτό του αδιανόητου.
Έτσι, μας μένει μόνο το νερό.

Το νερό.
Το νερό έχει την ιδιότητα να λιώνει την καραμέλα, να διαλύει την κρέμα και να εξαφανίζει το κακάο.

Ευχαριστώ.

---

...στην Ε.Κ.

Το ξύλο βγήκε απ’ τον παράδεισο. (continuous update)

2007-01-28T01:41:00.000+02:00

Ο σύζυγος, αυτός ο θαμπός τύπος μέσα στο περιπολικό, θαμπός στην τηλεόραση τουλάχιστον, αυτή την βραδινή ώρα, την ξάστερη καταχνιά μετά τη βροχή δεν θα μπορεί ούτε να την βλέπει ούτε να την μυρίζει από το προαύλιο των φυλακών. Για την υπόλοιπη ζωή του. Κι ακόμη κι αν για κάποιο λόγο έχει βγει με άδεια, σπάνια θα συμπίπτει με την καταχνιά.

Το θυμικό δολοφονεί. Θαμπώνει το κεφάλι και οδηγεί τις γροθιές και φωνάζει τον θάνατο. Θαμπή μαύρη φιγούρα έρχεται αυτός και παίρνει τις διαθέσιμες θαμπές ζωές.

Το θυμικό προσκαλείται. Σαν τον Διάβολο. Δεν έρχεται ποτέ αν δεν προσκληθεί. Στην Μεσόγειο το θυμικό το καλούν εύκολα. Βολεύει τους ηλικιωμένους πολιτισμούς. Γιατί δεν μπορούν να διαβάσουν πια. Παλιά διάβαζαν. Τώρα όλα είναι θαμπά γι’ αυτούς. Μόνο τα μεγάλα παλιά πράγματα θυμούνται. Όπως την ζήλια, το «τα παιδιά μας», «το ξύλο βγήκε απ’ τον παράδεισο», την απιστία και άλλα παρόμοια.

Η σύζυγος και ερωμένη, πίσω από το θαμπωμένο από την ανάσα της μικρό μάτι της πόρτας, όπως από πάντα ήταν, αντιφάσκει. Φυσικό είναι. Στη Μεσόγειο η γυναίκα αντιφάσκει από τη φύση της. Γεννήτρια και κινητήρας των παθών, άρα προπατορική ένοχος, το μόνο που της επιτρέπεται είναι η αντίφαση. Θα λιθοβοληθεί χωρίς την αναμονή της δίκης. Η αντίφασή της απασχολεί την μπούρκα της. Όχι τους μελαμψούς άλλους. Απλά αναφέρεται στο αστυνομικό ρεπορτάζ.

«Δημόσιος Υπάλληλος που υπηρετεί στην ΕΣΥ σκότωσε με γροθιές τον Διοικητή του ΙΚΑ. Αμέσως μετά εμφανίστηκαν μικρές χακί κοντοπόδαρες οντότητες ντυμένες με κουρελούδες ή με φουστανέλες, οι οποίες αλαλάζοντας καθώς κράδαιναν τα λάβαρα του Έθνους, επετέθησαν κι έσφαξαν με μαχαιριές δύο εκ των παρευρισκόμενων ήδη φτασμένων δημοσιογράφων. Μία εκ των μηχανών λήψης πιτσιλίστηκε με αίμα. Κι έτσι δυστυχώς τα πλάνα μας είναι θαμπά.»

Κι ένας ποιητής που παρακολουθούσε από μακριά είπε: ”Λοιπόν μολύβι και χαρτί, η απόγνωση άνοιξε λαγούμι."

UPDATE 1 (in.gr) 01:13 16/02/07
Προφυλακιστέος κρίθηκε μετά την πολύωρη απολογία του ενώπιον της ανακρίτριας ο 59χρονος κατηγορούμενος για το θάνατο του διοικητή του ΙΚΑ Γ.Βαρθολομαίου. Ο Δ.Βρακατσέλης έκανε λόγο για «θλιβερό ατύχημα», μετά την «κεραυνοβόλα απώλεια της αυτοσυγκράτησής του».
Ο κατηγορούμενος αρνείται σε πολυσέλιδο υπόμνημα που παρέδωσε στην ανακρίτρια ότι σκότωσε με πρόθεση το θύμα. Τόνισε ότι δεν πρόκειται για έγκλημα πάθους ή τιμής, αλλά για «ένα θλιβερό ατύχημα».

Στο υπόμνημά του, Δ.Βρακατσέλης κάνει λόγο για συμπλοκή που προηγήθηκε του θανάτου του Γ.Βαρθολομαίου, υποστηρίζοντας ότι όλα συνέβησαν λόγω της «κεραυνοβόλας απώλειας της αυτοσυγκράτησής του», όταν ζήτησε στο θύμα να μιλήσουν και εκείνος τον έσπρωξε.

Αναφερόμενος στο συμβάν, ο κατηγορούμενος αμφισβητεί εάν πράγματι η αιτία θανάτου οφείλεται στις κακώσεις από τα γρονθοκοπήματα και ζητεί ενδελεχή ιατροδικαστικό έλεγχο για να αποκλειστούν τυχόν συμπαρομαρτούσες αιτίες θανάτου, όπως έμφραγμα του μυοκαρδίου, ανακοπή από το σοκ, πρόβλημα υπέρτασης κ.ά.

Επισημαίνει, δε, ότι η σύζυγός του δεν ήταν μόνη, όπως η ίδια ισχυρίζεται σε καταθέσεις της, όταν προσπάθησε να δώσει πρώτες βοήθειες στο Γιάννη Βαρθολομαίο και ότι ο ίδιος ήταν που της ζήτησε πετσέτα για να βοηθήσουν.

Αναφερόμενος στη σχέση της γυναίκας του με τον πολιτικό προϊστάμενό της, ο 59χρονος την χαρακτηρίζει παράγωγο συναλλαγής και εκμετάλλευσης.

Τέλος, ο κατηγορούμενος, αφού εκφράζει την οδύνη του, τόσο προς την οικογένειά του όσο και προς την οικογένεια του Γιάννη Βαρθολομαίου, ζητά να μην κριθεί προφυλακιστέος, καθώς έχει μόνιμη εργασία και κατοικία, λευκό ποινικό μητρώο και επιπλέον γιατί -όπως λέει- «η προφυλάκισή μου προσκρούει στο κοινό λαϊκό αίσθημα».

Ο κατηγορούμενος αναφέρθηκε, σύμφωνα με πληροφορίες και στα προβλήματα που είχε με τη σύζυγό του και έκανε λόγο για εξωσυζυγική της σχέση.

Από νωρίς το πρωΐ βρίσκονταν στην Ευελπίδων δεκάδες συνάδελφοι, φίλοι και συγχωριανοί του κατηγορούμενου, προκειμένου να εκφράσουν τη συμπαράστασή τους σε αυτόν.

Η αιτιολόγηση. Η δικαιολόγηση. Η αποδοχή.
Η Μεσόγειος. Το θυμικό. Η Ελλάδα.
Στο βάθος, κι είναι νύχτα κι έχει ομίχλη κι είναι χειμώνας ακόμη, μια γυναίκα με κοντά μαλλιά πολύχρωμα καρφιά, που όμως δεν είναι εκείνη, περιμένει την πτήση της.
Η ζωή, είναι αλλού... σκέφτεται. Αλλά δεν το λέει σε κανέναν. Μην και την προλάβουν πριν το αεροπλάνο._

UPDATE 2 (mega channel) 20:44 17/02/07
"Πρώτη φορά έχω νιώσει έτσι στη ζωή μου...
Από το θάνατο της μητέρας μου και μετά πρώτη φορά έχω νιώσει έτσι..."
Δήλωσε ο κ. Βρακατσέλης. Κι ο δικηγόρος του κατέθεσε αίτηση διαζυγίου και οι κόρες του τον επισκέπτονται όπως και ο Διοικητής των Φυλακών επίσης, για να παρακολουθεί την ψυχολογική του κατάσταση να βλέπει πώς τα πάει. Όπως και δεκάδες συγχωριανοί του και συγγενείς και φίλοι του και συνάδελφοί του που έχουν κάνει αίτηση για να τον επισκεφθούν.

"Από το θάνατο της μητέρας μου και μετά πρώτη φορά έχω νιώσει έτσι..." "Από το θάνατο της μητέρας μου και μετά πρώτη φορά έχω νιώσει έτσι..." "Από το θάνατο της μητέρας μου και μετά πρώτη φορά έχω νιώσει έτσι..." "Από το θάνατο της μητέρας μου και μετά πρώτη φορά έχω νιώσει έτσι..." "Από το θάνατο της μητέρας μου και μετά πρώτη φορά έχω νιώσει έτσι..." "Από το θάνατο της μητέρας μου και μετά πρώτη φορά έχω νιώσει έτσι..." "Από το θάνατο της μητέρας μου και μετά πρώτη φορά έχω νιώσει έτσι..."
Και πετάχτηκε από τον ύπνο της λουσμένη στον ιδρώτα... Νόμιζε ότι είχε χάσει το αεροπλάνο...

Berlin 1,2,3,4,5

2007-01-20T14:59:00.000+02:00

1. Η γκαρσόνα, μία απ’ όλες βέβαια, στο Filmbühne στη Steinplatz, είναι εξαιρετική. Όχι ως γκαρσόνα μόνο, αλλά ως γυναίκα. Δυστυχώς δεν μπόρεσα να καταλάβω τις βάρδιες της έτσι ώστε να μπορέσω να σας καθοδηγήσω για να μην πιείτε 80 καφέδες μέχρι να την πετύχετε. Αλλά ανεξάρτητα από την «εξαιρετική» το café παραμένει χρόνια τώρα καταπληκτικό.

2. Ο Άραβας, τελικά ήταν Παλαιστίνιος από το Λίβανο. Εργάτης στο λιμάνι στον Πειραιά το 1965. Τρία παιδιά. Στο Βερολίνο από το 1970. Στο Charlotenbourg. (Μάλλον το γράφω λάθος.) Στο Charlotenbourg (τέλος πάντων) έμενα εγώ τότες, αλλά και τώρα ακόμη. Αλλά είτε τότες είτε τώρα μένουν εκατοντάδες Εβραίοι, όχι μόνο Εβραίοι, αλλά κυρίως.
Έτσι, ο Παλαιστίνιος στέλνει τον γιό του σε Εβραϊκό σχολείο. Και μου είπε: «Είναι χαζός ο κόσμος στο Λίβανο... εντελώς χαζός...» Φορούσε γυαλιά, είχε ένα ποδήλατο, κι ο γιός του έμοιαζε στον δικό μου πολύ. Έβρεχε τσίκι τσίκι καθώς περπατούσαμε κι εγώ είχα έναν πονοκέφαλο από ατσάλινες πρόκες μέσα στα μάτια. Και κρύο αφάνταστο. Κι έμενε σ’ ένα διαμέρισμα 3 δωματίων με 800 ευρώ το μήνα. Μάλλον με δύο δουλειές και όχι με μία. Η δεύτερη πρέπει να ήταν η νυχτερινή βάρδια στη reception του ξενοδοχείου στο οποίο και τον γνώρισα.

3. Το Βερολίνο, χρόνια τώρα, είναι punk. Ή σχετικά punk. Τα πάντα είναι punk γύρω. Συνάντησα έναν αξιοσημείωτο άνθρωπο. Punk. Όχι το punk δεν έχει να κάνει με τα μαλλιά. Κρυμμένος επιμελώς σε μία punk συνοικία. Μ’ ένα κοντό beagle που όλο κοιμόταν. Αυτός, με πείσμα, με υπομονή κι επιμονή, έχει καταφέρει ό,τι δεν έχω καταφέρει εγώ. Με περισσότερες θυσίες από όσες η μέση Μεσογειακή φαντασία επιτρέπει. Ή μπορεί. Όπως και να 'χει, όσα θαμπά κι αν είχα για 'κείνον από το λίγο που τον ήξερα, τα διέλυσε μέσα σε 5 ώρες. Στέκομαι στο πλάι του. Όπως και σε όσων αποφάσισαν ν' αλλάξουν τις ζωές τους μία κι έξω και απολύτως ριζικά. Αμήν.

4. Το Checkpoint Charlie ορίζεται από την Zimmerstrasse και από την Kochstrasse. Ανάμεσά τους είναι αυτό. Ο χώρος έχει αποφασισθεί (Δόξα το Θεό) να γίνει ζωντανό μουσείο. Είναι αστέρια σ' αυτά οι Γερμανοί. Αυτοκίνητα κυκλοφορούν ανάμεσα στα εκθέματα. Κι έχει κι άλλο ακόμη. Οι σταυροί για τους νεκρούς δραπέτες πέραν της Zimmerstrasse, εκεί που ξεκινούσε η Ανατολική πλευρά, ίσως τελικά ν' αποδειχθούν ολίγον "πολύ" αλλά θα το δείξει ο χρόνος.
Τις δύο προαναφερθείσες οδούς τις διασχίζει η Friedrichstrasse. Η Friedrichstrasse ήταν ο βασικός δρόμος που ξεκινούσε από την Ανατολή κι έφτανε στη Δύση. Περίπου στο μέγεθος της Oxford Street με τα ίδια κτίρια (σαν γεωμετρική εικόνα να το πω έτσι) να την σκεπάζουν. Το καταπληκτικό βρίσκεται στο εξής: Από το σημείο του δρόμου από το οποίο ξεκινούσε η Ανατολή, σήμερα πια, 17 χρόνια μετά την πτώση του Τείχους, είναι σαν να μπαίνεις στους πλέον αριστοκρατικούς και ακριβούς δρόμους της Ευρώπης. Όχι, ακριβός δεν είναι, τίποτε δεν είναι ακριβό στο Βερολίνο, αλλά σε επίπεδο image είναι απίστευτος. Λες και κάποιος έκανε "καπιταλιστική" ένεση στην καρδιά της παλαιάς Ανατολικής Ευρώπης. Το Δυτικό δε κομμάτι, και μάλιστα επακριβώς από την αρχή του, είναι ότι πιο καθημερινό και "μικρομεσαίο" μπορεί να συναντήσει κάποιος. Η διαφορά πλούτου με το Ανατολικό είναι από εκείνες που σε αφήνουν με ανοιχτό το στόμα. Λες και κάποιος είπε "Χάσατε; Υπολογίσατε λάθος; Δε μας βλέπατε ως σημαντικούς απέναντι; Πέσατε έξω στη θεωρητική σας πρόβλεψη και μετά τα κάνατε και κόλαση κιόλας; Ναι ε; Ε τώρα θα μας καταπιείτε αμάσητους εμάς τους καπιταλιστές... και κρύους μάλιστα... Όπως κάθε καλή εκδίκηση..."

5. Αθήνα Βερολίνο πήγαιν' έλα 80 ευρώ το άτομο μαζί με τους φόρους. Κλεισμένα ένα μήνα πριν.
50 ευρώ το βράδυ το δίκλινο σε ξενοδοχείο 3 αστέρων.
250 ευρώ έξοδα για 5 ολόκληρα 24ωρα με πολύ φαγητό πολύ ποτό και πολλές μετακινήσεις. (Αφαιρούμε δώρα και ψώνια.) Και όλα αυτά όχι σε επιλεγμένα φτηνά σημεία. Όπου λάχαινε. Εκτός του Kempinski όμως...
Με 300 ευρώ νοικιάζεις αξιοπρεπέστατο studio 50 τετραγωνικών μέτρων.
Με 50.000 ευρώ το αγοράζεις κιόλας.
Ναι ξέρω, κάποια συνομοσία κρύβεται από πίσω... κάποια περίεργη Δυτική συμμορία που τα κάνει όλα φθηνότερα από οποιοδήποτε σημείο της Ελλάδας. Κάποια αόρατη ομάδα φταίει που βάζει τις μπύρες και τα ουίσκι να κοστίζουν μέχρι 2 ευρώ οπουδήποτε και όχι 7 όπως εδώ. Και τις μπριζόλες των 300 γραμμαρίων 7 και όχι 12. Κάποια περίεργη σκοτεινή λέσχη ευθύνεται που παρασύρει άπειρους νέους και μη ανθρώπους να πηγαίνουν και να μένουν στην ολοκαίνουρια αυτή πόλη.
Ε κανένα πρόβλημα. Ας μου στείλει ένα email αυτή η σκοτεινή λέσχη να ενδώσω...

-. Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι.
Καμία σχέση με το βιβλίο. Μόνο με το αδιάκοπο λευκό του ουρανού και την λίγη ημέρα στη διάρκεια των 24 ωρών. Και με το βαθύ μπλε του Πήτερ Παν λίγο πριν έρθει το μαύρο της νύχτας. Κι ο Πήτερ Παν μαζί.

Η ιστορία του νησιού του Κόκοβοκο

2007-01-05T00:15:00.000+02:00

Ησυχία.
Παρακαλώ πολύ κλείστε τα κινητά σας και το ατομικό σας τραπεζάκι και φέρτε το κάθισμά σας σε όρθια θέση. Δέστε τις ζώνες σας.
Το κάπνισμα επιτρέπεται καθ’ όλη την διάρκεια του ταξιδιού.

Απόψε θα σας πούμε για μια ιστορία που συνέβη στο παρελθόν. Στο νησί του Κόκοβοκο. Τότε που ακόμη δεν είχαν βρει τρόπο οι άνθρωποι να μετρούν τον χρόνο.

Εκείνη το πρωί η νύχτα είχε ξεκινήσει ν’ αγκαλιάζει το νησί χωρίς να περιμένει να φύγει η ημέρα.
Το φως του ήλιου που υποχωρούσε άτακτα πίσω από τα παχιά νέφη κοντά στις ακτές ήταν ασταθές μπλε μαζί με πορτοκαλί, που το έσκιζαν χοάνες λευκού και υποκίτρινου. Ακολουθούσε σε κύματα το μαύρο· μαζί με ασημί λάμψεις που άστραφταν πάνω σε θαμπά κομμάτια συμπαγούς γκρι.
Η μυρωδιά του ουρανού που έδειχνε να κατεβαίνει ολοταχώς για την γη ήταν ομάδες από χιλιάδες λεπτές αλουμινένιες βελόνες.
Ο αέρας κάλπαζε με το φτερό του καρχαρία στην ράχη του κλείνοντας τους κύκλους του γύρω από το νησί. Σε ασταθή χρονικά διαστήματα άφηνε μπάσους βρυχηθμούς δείχνοντας σειρές από άνισα δόντια.
Το λυκαυγές υποχώρησε βάζοντας το χέρι του στο στόμα καθώς άφησε το σκοτάδι ν’ αποβιβαστεί στα βουνά ακουμπώντας τα μεταλλικά ξίφη του με ατσάλινους θορύβους πάνω στα βράχια.
Για μερικές στιγμές όλα σώπασαν.
Δεν ακούγονταν ούτε τα βότσαλα να σέρνονται πάνω στην άμμο με το πήγαινε έλα του αφρού.
Η βροντή ήρθε πρώτη σπάζοντας την ησυχία και χτύπησε τα μπροστινά της πόδια στους υγρούς βράχους της ακτής περιμένοντας το νησί ν’ ακούσει τους όρους της. Πίσω της, κοιτώντας με χαμηλά βλέμματα μέσα από ατσάλινα κράνη, περίμεναν στρατιές από κεραυνούς και ανέμους με γκρίζες σημαίες να πλαταγίζουν. Μπροστά τους, γονατισμένοι τυφώνες με φαρέτρες από στροβίλους και βέλη με άκριες ποτισμένες με παχύ χαλάζι ξεφυσούσαν ανυπόμονοι. Και γύρω γύρω, ιππικό μαύρων σύννεφων που δυσκολευόταν να συγκρατήσει τ’ άλογά του καθώς χλιμίντριζαν.
«Φέρνεις άσκημα νέα από την καταιγίδα, έτσι δεν είναι;» ρώτησε το νησί.
«Ναι.» απάντησε η βροντή.
«Και τι λένε αυτά τα νέα βροντή;»
«Ότι θα χαθείς από το πρόσωπο της Γης τώρα.»
«Ήρθες μόνο να μου το ανακοινώσεις;»
«Ναι.»
«Και γιατί πρέπει να χαθώ;»
«Γιατί έτσι.»
«Άρα δεν υπάρχει τίποτε να κάνω;»
«Τίποτε.»
«Ο Θεός το ξέρει;»
«Ποιος;»
«Ο Θεός…»
Η βροντή ούρλιαξε καρφώνοντας ένα θεόρατο ακόντιο στο υγρό χώμα και γύρισε πίσω της κοιτώντας τις έτοιμες μεραρχίες. Σήκωσε τη σημαία της κι έκανε στην άκρη.
Η επίθεση ξεκίνησε με τα τύμπανα του ιππικού να βάζουν ρυθμό στον καλπασμό των σύννεφων έτσι όπως ο ουρανός άνοιξε στα δύο και ομάδες πλάγιων στροβίλων ξεχύθηκαν σφυροκοπώντας τα δέντρα των ακτών. Αυτά έγειραν σπάζοντας σε κομμάτια καθώς τσακίζονταν πάνω σε βράχους. Ταυτόχρονα το νερό που έφτανε από ψηλά γέμισε ρυάκια και χωμάτινους δρόμους πνίγοντας θάμνους και πυκνές φυλλωσιές. Τα ζώα έτρεχαν πανικόβλητα προς τις κορυφές των βουνών αλλά κι εκεί δεν υπήρχε σωτηρία, γιατί οι κεραυνοί τα σφυροκοπούσαν επιλεκτικά καταφέρνοντας πάντα να τα καίνε με μια λαμπερή έκρηξη, ή χτυπούσαν τα ψηλά δέντρα γύρω τους καθώς οι άνεμοι μετά τα έριχναν επάνω τους καταπλακώνοντάς τα. Ύστερα ερχόταν το νερό και τα έπνιγε όπως τα ’βρισκε παγιδευμένα. Το χαλάζι έφτασε κι αυτό κι έσκασε πάνω στο νησί με συνεχείς ριπές, λιώνοντας το χώμα και σμιλεύοντας τους βράχους και τις πέτρες. Η ακτή χανόταν αργά και σταθερά μέσα στην θάλασσα που ανέβαινε ελεύθερη έτσι όπως τελείωνε η γη. Οι τυφώνες ήρθαν τελευταίοι με μπάσα εμβατήρια, σηκώνοντας ολόκληρα κομμάτια εδάφους, κι αφού τα στριφογύριζαν σαν αγέλες καρχαριών σε φρενίτιδα, τα κατάπιναν φτύνοντας από την χοάνη της κορυφή τους ότι απόμενε. Η θάλασσα είχε αρχίσει ν’ αγριεύει σηκώνοντας κύματα με αιχμηρές κορυφογραμμές.
Η επίθεση τελείωσε λίγο αργότερα, μ’ ένα ψιλόβροχο να λεηλατεί ότι είχε απομείνει από το παραδεισένιο Κόκοβοκο.
Όταν ξημέρωσε δεν υπήρχε τίποτε πια. Στην θέση του νησιού υπήρχαν μόνο πράσινα φύλλα και κουφάρια ζώων που επέπλεαν στην θάλασσα. Λίγες μέρες μετά δεν υπήρχαν ούτ' αυτά.

Λένε ότι το Κόκοβοκο το καταδίκασε ο Θεός.
Για λόγους που δεν έμαθε ποτέ κανείς._

---

Βασισμένο στο "The Island Where I Come From" της Laurie Anderson. Που με τη σειρά του είναι βασισμένο στο "Moby-Dick" του Herman Melville.

Ο Kenny G, ο Elvis, και μια Πριγκιπισσα 3 - και το τελος

2007-01-01T16:33:00.000+02:00

Το σπίτι μύριζε κρασί. Και τσιγάρο. Ποτήρια μπορούσες να βρεις οπουδήποτε, ακόμη και στο μπάνιο. Πιάτα με φαγητό επίσης παντού. Κάποια άδεια και πραγματικά σκουπισμένα με το ψωμί, του μέχρι να τελειώσει το όρθιο γεύμα του ιδιοκτήτη τους, και κάποια άλλα σχεδόν γεμάτα, με τη σάλτσα να έχει τρέξει για το χαλί και να το έχει φτάσει και να το έχει ποτίσει κιόλας.
Η μπαλκονόπορτα για τον κήπο είχε μείνει ανοιχτή όλη νύχτα. Από το ξημέρωμα και μετά δηλαδή που έφυγαν κι οι τελευταίοι. Μέχρι τώρα που ήταν μεσημέρι. Περασμένο μεσημέρι είναι το ακριβές. Τρεις η ώρα για την απόλυτη αλήθεια. Ο ήλιος χωνόταν από παντού. Με μεγάλα ολόφωτα τετράγωνα και παραλληλόγραμμα από τα παράθυρα και χυτές δέσμες φωτός στα δάπεδα και στα έπιπλα. Αλλά δεν είχε καταφέρει να τους ξυπνήσει.
Η καθαρίστρια άνοιξε με τα κλειδιά της.
Η Πριγκίπισσα της το είχε πει: "Έλα αργά αύριο σε παρακαλώ... έλα το απόγευμα αν μπορείς..." Αλλά η καθαρίστρια, πραγματική Αμερικανίδα ως ήταν, σπάνιο ναι μεν αλλά εντάξει, καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή, κι όχι καμιά παράνομη Λατίνα, τη λέξη "απόγευμα" την είχε εκλάβει με τα δικά της μέτρα και σταθμά. Δηλαδή τρεις το μεσημέρι. Γιατί στις επτά ο κόσμος ή τρώει ή βγαίνει για βράδυ. Τουλάχιστον εδώ στις οικογενειακές γειτονιές του Λος Άντζελες. Γιατί εδώ δεν είναι τίποτε Tribeca κι άλλες ξενυχτοσυνοικίες της Νέας Υόρκης. Εδώ είναι Λος Άντζελες και μάλιστα στα μέρη που μένει κόσμος που βγάζει τίμια το ψωμί του. Τέλος πάντων...
Η καθαρίστρια άνοιξε με τα κλειδιά της. Κι έκανε τόσο θόρυβο καθώς άφησε την πόρτα να χτυπήσει πίσω της καθώς την έσπρωξε ο ελαφρύς άνεμος, που ο Kenny G ταράχτηκε και κουνήθηκε απότομα στο κρεβάτι.
"...μωρό μου..." μουρμούρισε η Πριγκίπισσα και χώθηκε μέσα στη γυμνή αγκαλιά του. Έκλεισαν τα μάτια τους κι οι δύο αμέσως ξανά.
Ο Elvis τους είχε γυρίσει την πλάτη. Και ήταν παγωμένος. Όχι! Δεν ήταν νεκρός, παγωμένος ήταν, γιατί ήταν ξεσκέπαστος εδώ και ώρες. Αλλά το χτύπημα της πόρτας είχε καταφέρει να τον ξυπνήσει. Άνοιξε τα μάτια του. Έβγαλε έναν χαμηλό αναστεναγμό και γύρισε ανάσκελα. Τράβηξε λίγο το σεντόνι να σκεπαστεί.
Η Πριγκίπισσα κουνήθηκε αντιδρώντας αλλά δεν το τράβηξε πίσω.
Ο Elvis σταύρωσε τα χέρια πίσω από το κεφάλι και χασμουρήθηκε.
Η Πριγκίπισσα βγήκε από την αγκαλιά του Kenny G και γύρισε προς το μέρος του. Έβαλε το χέρι της πάνω στο στήθος του. "...γλυκέ μου;"
"Καλημέρα ομορφιά μου..." της είπε κι έβαλε το χέρι του κάτω από το λαιμό της.
Εκείνη βολεύτηκε πάνω του. Έγλυψε τα χείλη της. "...μου έλειψες..."
"Από πότε αγάπη μου; Από χτες;"
"...μμμ... ναι. Από χτες."
"Ε, δε πειράζει... ότι απέμεινε το αναπλήρωσε ο άλλος... που απέμεινε πολύ δηλαδή... αλλά βρε μάτια μου, λίγη ησυχία δε θα έβλαπτε..."
Η Πριγκίπισσα ανασηκώθηκε. "Α! Τι λες τώρα; Εσύ ήσουν ήσυχος δηλαδή;"
"Όχι..."
Η Πριγκίπισσα σηκώθηκε εντελώς. Κάθισε οκλαδόν δίπλα του. Γυμνή. Ή σχεδόν. Με σκεπασμένα τα πόδια. Υπέροχη. Φως έσκασε πάνω στο ολόλευκο δέρμα της και το έκανε ν' αναπνέει τον ήλιο. Τον κοίταξε στα μάτια. "A! Στην πραγματικότητα τον ζηλεύεις αφόρητα έτσι;"
"Εσύ τον είπες 'άγριο άλογο', όχι εγώ..." της είπε μισογελώντας.
"Πότε μωρέ; Πας καλά; Τότε που συζητούσαμε εννοείς; Κι έστω... το είπα για καλό;"
"Γιατί το 'τότε' δεν είναι χρόνος; ... και ναι γιατί; σου πέφτει λίγο ε; Έπρεπε να δεις πώς έκανες..."
Τον κοίταζε με στόμα ανοιχτό. "Μωράκι... ήσουν εδώ... με χάιδευες... θυμάσαι; ... έλιωνα στο χάδι σου γλυκέ μου..."
"Ναι βέβαια... αλλά εσύ εκεί... να τον τυλίγεις με τα πόδια μη και σου φύγει... λογικά πρέπει να μας άκουσαν κι οι διπλανοί..."
Στο ανοιχτό της στόμα τώρα είχε προστεθεί και λίγο γέλιο. "Καλά... δε σε πιστεύω..."
"Γιατί;"
"Συγγνώμη... όχι ότι θυμάμαι τα πάντα αλλά... εκτός του ότι έχεις γίνει καταπληκτικά χυδαίος αυτή τη στιγμή... ήθελα να σου πω απλά ότι"
"Αααα! Ενώ αυτό που κάναμε ήταν υγεία ε; Το τρίο στούντζες!"
Η Πριγκίπισσα σοβάρεψε. "...νόμιζα ότι... μα δεν είναι η πρώτη φορά... τι λέω Θεέ μου... Elvis, καιρό τώρα σε νόμιζα για άνθρωπο που"
Ο Elvis σηκώθηκε. Κάθισε στο κρεβάτι. "Το πόσο σ' αγαπώ το έχεις καταλάβει;"
Η πόρτα της κρεβατοκάμαρας άνοιξε απότομα. Η καθαρίστρια πάγωσε με το χέρι στο πόμολο. "Συγγνώμη..." Έκλεισε την πόρτα με θόρυβο.
Ο Elvis σηκώθηκε εντελώς. Άρχισε να ντύνεται γρήγορα. Και πρόχειρα. Έβαζε το ένα πάνω στο άλλο.
Η Πριγκίπισσα στη θέση της. Το πρόσωπό της ανάμεσα στην απορία και στο παράπονο. "Elvis, σε ικετεύω."
"Μην ικετεύεις. Αυτό το κάνω εγώ." Ολοκλήρωσε το ντύσιμό του. Της γύρισε την πλάτη. Έφυγε για την πόρτα.
"Elvis!" Η Πριγκίπισσα σηκώθηκε. Ολόγυμνη. Έτρεξε και τον άρπαξε απ' τους ώμους. "Elvis! Πας καλά γλυκέ μου; Τι είναι αυτά που κάνεις;" Τα μάτια της υγρά.
Ο Elvis σταμάτησε. Γύρισε προς το μέρος της. Τα χέρια του κάτω. "Α! Η Πριγκίπισσα του έρωτα συγκινήθηκε..." Εκείνη αγκαλιασμένη πάνω του μόνη της.
Ο Kenny G καθιστός στο κρεβάτι. Ξύπνιος από ώρα μάλλον. "Elvis... σταμάτα τρελό αγόρι... δική σου είναι και το ξέρεις... ηρέμησε... θα φύγω εγώ... έχω δουλειά να κάνω... μουσική να γράψω... λίγη μυρωδιά πήρα από το θαύμα που έχεις στην αγκαλιά σου... και ποτέ μόνος μου... πάντα εσύ μπροστά... και δίπλα... νιώθω τα χέρια σου μερικές φορές και λέω: 'Βρε μπας και χαϊδεύει εμένα αυτός στην πραγματικότητα;' Μια φορά μας είχε και τους δύο ταυτόχρονα... και μάλλον και χθες τη νύχτα... το θυμάσαι ντροπαλό αγόρι; Εγώ πάντα να"
"Έλα σκάσε μαλάκα! Σκάσε! Να χέσω την ευαισθησία σου μαλάκα!" του είπε ο Elvis φωνάζοντας κι άφησε την Πριγκίπισσα. Πήρε μια βαθιά ανάσα. "Ναι ε; Μυρωδιά ε; Είναι κάνα χρόνο τώρα που παίρνεις μυρωδιά μεγάλε εραστή..." Εκείνη κάθισε στο πάτωμα. Ο Elvis πήγε μέχρι το παράθυρο. Τράβηξε τις κουρτίνες. Το φως εκτυφλωτικό. Απ' έξω ο κήπος με την πισίνα. Γύρω πράσινο. Φυτά και δέντρα παντού. Στο βάθος η θαμπή πόλη. Μόλις που φαινόταν. Ο Elvis γύρισε. Έφτασε την Πριγκίπισσα. "Σ΄αγαπώ περισσότερο απ' αυτό που νομίζεις..." της είπε, και την φίλησε απαλά στο στόμα. Άνοιξε την πόρτα κι έφυγε.
Η Πριγκίπισσα σηκώθηκε. Σκαρφάλωσε στο κρεβάτι. Μπήκε κάτω από το σεντόνι. Και βγήκε πάνω στα χείλη του Kenny G. "Θα φύγεις κι εσύ τώρα;" τον ρώτησε ενώ κάθισε επάνω του με την κίνηση του φιδιού.
Ο Kenny G αναστέναξε κι αφέθηκε στην κίνησή της. Ξεροκατάπιε. Δεν μπορούσε ν' απαντήσει. Μάζεψε τα πορφυρά μακριά μαλλιά της στη χούφτα του και περίμενε να δει πόσο θ' αντέξει ο παράδεισος.
Ο Elvis σε μία ανοιχτή Lincoln Continental. Κατακόκκινη. Πήγαινε αργά μη και χάσει τη διασταύρωση για τον 66. Στην αντίθετη κατεύθυνση κίνηση. Όχι πολύχρωμη. Κυρίως καφέ και λευκό. Δεκάδες αυτοκίνητα σχεδόν σταματημένα. Ο ήλιος κάτω στο κέντρο. Πορφυρό παχύ κεφάλι στο τέλος του αυτοκινητόδρομου να χάνεται.
Αγάπησέ με τρυφερά. Αγάπησέ με αληθινά.
Δεν τους συνάντησε ποτέ ξανά._

Ο Kenny G, ο Elvis, και μια Πριγκιπισσα 2

2006-12-28T00:26:00.000+02:00

Δεν ήταν τόσο το ότι είχαν πιει, γιατί η αλήθεια είναι ότι είχαν πιει και μάλιστα πολύ εκείνη τη νύχτα, αλλά το ότι ο πρώτος που έπεσε ανάσκελα στο υπέρδιπλο κρεβάτι του ξενοδοχείου στο Λας Βέγκας ήταν ο Elvis.
Ο οποίος έκλεισε τα μάτια του τόσο γρήγορα που ο Kenny G και η Πριγκίπισσα νόμισαν ότι κάτι έπαθε.
"Έλα γέρο... τι σου συμβαίνει αγάπη μου..." είπε πρώτη εκείνη ενώ σηκώθηκε άγαρμπα από την καρέκλα της βηματίζοντας γρήγορα για το υπέρδιπλο.
Ο Kenny G χαμογέλασε τελειώνοντας την ούτε κι αυτός ήξερε ποια μπίρα του και στράφηκε προς το κρεβάτι. 'Μμμμ... τώρα μάλιστα...' σκέφτηκε κοιτώντας τα πόδια της Πριγκίπισσας να σκαρφαλώνουν.
"Τι υπέροχα πόδια..." είχε πει κάποτε ο Kenny G στον Elvis.
"Μη μου λες γι' αυτά που έχουμε ζήσει κι οι δύο..." του είχε απαντήσει εκείνος γελώντας ανάμεσα απ' τα δόντια του.
Οι κουρτίνες του μπαλκονιού στο δωμάτιο του εικοστού πέμπτου ορόφου ήταν ανοιχτές. Κι η πόλη απλωνόταν μέχρι το άπειρο σκοτάδι. Μέχρι εκεί όμως, άπειρα φώτα όλων των χρωμάτων. Κινούμενες εικόνες φτιαγμένες από εκατοντάδες λαμπιόνια. Το Λας Βέγκας ζούσε τη νύχτα. Κι αυτό το ήξεραν κι οι τρεις τους. Κι αυτό ήθελαν κι οι τρεις τους. Κι αυτό ονειρεύονταν κι οι τρεις τους.
Η Πριγκίπισσα φορούσε ακόμη το μαύρο μετάξι που φόραγε και στην παράσταση του Elvis. Διάφανο. Ή σχεδόν. Κι αυτό το σχεδόν ήταν που άφηνε νεκρούς τους διπλανούς της θεατές γιατί κανείς δεν καταλάβαινε αν φορά εσώρουχο ή όχι. Κι αν τελικά ναι, τι διάολο εσώρουχο φορά.
Κι έτσι όπως σκαρφάλωσε τώρα στο κρεβάτι για να περιθάλψει τον Elvis αποκαλύφθηκαν τα πόδια της. Κι έτσι όπως γονάτισε τελικά κι έσκυψε πάνω στο πρόσωπό του παραλίγο να αποκαλυφθεί και το ερώτημα. Αλλά δεν αποκαλύφθηκε. Το αν δεν θέλησε ή δεν έτυχε έμεινε κι αυτό δεύτερο μυστήριο κατά σειρά.
Ω Θεέ μου... τι ομορφιά Θεέ μου... σκέφτηκε ο Elvis. Γιατί με το που ένιωσε το στήθος της επάνω στο δικό του άνοιξε τα μάτια του. Γιατί στην πραγματικότητα τα είχε κλείσει επίτηδες.
Την άρπαξε απ' το κεφάλι και βύθισε τη γλώσσα του στο στόμα της.
Κράτησε αυτό το φιλί. Κράτησε πολύ. Κοντά στο μισό λεπτό. Μέχρι που έγινε αναστεναγμός κι έτσι η Πριγκίπισσα βρήκε τη δύναμη ν' απαγκιστρωθεί. Αλλά τα πόδια της είχε προλάβει να τα τυλίξει στα δικά του.
"Σταμάτα σε παρακαλώ..." του ψιθύρισε στο αυτί και σηκώθηκε.
Κατέβηκε από το κρεβάτι και περπάτησε ξυπόλυτη στη λευκή παχιά μοκέτα. Έφτασε μέχρι το μπαλκόνι. Άνοιξε την μπαλκονόπορτα. Βγήκε έξω.
Ο Kenny G σηκώθηκε. Πήγε να τρεκλίσει αλλά πρόκανε να σταθεί. Ακούμπησε στο τραπέζι. ...θέλεις να μας ξεκάνεις γλυκιά μου... αυτό θέλεις... σκέφτηκε. Περπάτησε σταθερά και βγήκε κι αυτός στο μπαλκόνι. Έφτασε πίσω της. Η ζέστη τον τύλιξε. Παχιά ζέστη της ερήμου. Διαπέρασε το δέρμα του κι έφτασε στα κόκαλά του. Αν και νύχτα, ο καύσωνας μέσα στη πόλη έδειχνε ακέραιος. Ενώ ο άνεμος του εικοστού πέμπτου ορόφου δεν κατάφερνε να τον κόψει σε δέκατα. Ο Kenny G άνοιξε τα χέρια του κι αγκάλιασε την Πριγκίπισσα από τη μέση. Έσκυψε στο λαιμό της και τον έκλεισε ανάμεσα στους κοπτήρες του. Την ένιωσε να τρέμει. Έγειρε το κεφάλι της κι έκλεισε τα χέρια του μέσα στα δικά της. Την έσπρωξε στα κάγκελα. Τον ένιωσε πίσω της. Γύρισε απότομα και τον αγκάλιασε απ' το σβέρκο. Άρχισαν να τρώγονται. Κατέβηκε απότομα στην κοιλιά της και ξανανέβηκε στο στόμα της. Έβαλε το χέρι του μέσα από το φόρεμά της. Την έψαχνε ολόκληρη. Η Πριγκίπισσα έβγαλε μια μικρή κραυγή. Έβγαλε το χέρι του και το πήγε στα μαλλιά της για να τυλίξει στη χούφτα του. Την δάγκωσε στον τένοντα. Η Πριγκίπισσα τραντάχτηκε ρουφώντας απότομα αέρα κι άφησε το κεφάλι της να γύρει επάνω του.
"Ρε παιδιά! Σπίτι δεν έχετε να πάτε;" ακούστηκε ο Elvis βραχνός στο ένα μέτρο πίσω τους.
Πετάχτηκαν κι οι δυο τους. Ο Kenny G έκανε πίσω απότομα. Ανέπνεε γρήγορα. Κρατήθηκε απ' τα κάγκελα και στράφηκε ολόκληρος προς την απαστράπτουσα πόλη. Η πριγκίπισσα μάζεψε άτσαλα το φόρεμά της που λίγο ακόμη και θα έπεφτε ολόκληρο. Ο Elvis έμεινε εκεί που ήταν. Παρέα με μια ολοκαίνουρια παγωμένη βότκα.
"Absolut lovers!" αναφώνησε μιμούμενος τις διαφημιστικές ατάκες της βότκας που κρατούσε. Και σήκωσε το μπουκάλι σε πρόποση. Αλλά τα μάτια του ήταν κόκκινα. Και όχι από το αλκοόλ.
Η Πριγκίπισσα τον κοίταζε. Τα χείλη της έτρεμαν. Δάκρυα έτρεχαν γύρω τους.
"...από πάντα ήξερες να γίνεσαι..." η φωνή της λύγισε "...πολύ κακός..."
"Άντε και γαμήσου..." είπε ο Elvis ξέψυχα κι άφησε το μπουκάλι να πέσει.
Η βότκα άδειασε αργά στη μοκέτα. Και το σημάδι έγινε γκρι και πιο γκρι μέχρι που το υγρό έμεινε λίγο. Πάνω στο τραπέζι ένα ψηλό κερί άρχισε να γέρνει λιωμένο από τη φλόγα του κι απ' τη ζέστη που είχε αρχίσει να γεμίζει τα πάντα. Τα έπιπλα στο ευρύχωρο δωμάτιο ήταν λευκά με χρυσά σιρίτια. Με περίτεχνα τελειώματα στις πλάτες τους, Στην οροφή κρεμόταν ένας πολυέλαιος. Τον οποίον η Πριγκίπισσα δεν επέτρεψε ποτέ σε κανέναν από τους δυο τους ν' ανάψει. Έτσι, τα σχήματα από τις γιγάντιες πολύχρωμες ταμπέλες των καζίνο και των ξενοδοχείων αντικατοπτρίζονταν παντού. Δημιουργώντας νερωμένα σχήματα στους τοίχους και στο ταβάνι.
Ο Elvis επέστρεψε στο κρεβάτι. Αφέθηκε να σκάσει επάνω του με θόρυβο. Έβγαλε τις μπότες του και όλα του τα ρούχα. Τα πέταξε παντού γύρω. Μπήκε κάτω από τα σκεπάσματα γυρνώντας ανάσκελα κι έμεινε εκεί ακίνητος. Άρχισε να ροχαλίζει απευθείας.
Η Πριγκίπισσα έκανε ένα βήμα να φύγει από το μπαλκόνι αλλά ο Kenny G της έπιασε απότομα το χέρι.
"Μπα; Περάσαμε σε πράξεις;" του είπε. Αλλά δεν χαμογελούσε διόλου.

Χριστουγεννιάτικη ιστορία 2

2006-12-25T00:58:00.000+02:00

Χριστουγεννιάτικη ιστορία

2006-12-22T19:25:00.000+02:00

Αλήθεια, κατά που πετάς τις νύχτες;
Περνάς σκιστά στις πολύχρωμες βεράντες;
Σταματάς άξαφνα μπροστά στα φωτισμένα κυανά παράθυρα για να δεις τι κάνουν μέσα;
Και ξαναφεύγεις αναπτύσσοντας ταχύτητα;

Αλήθεια…
Κατά που πετάς τις νύχτες;
Και τι ώρα τις νύχτες…
Ω! ναι… τι ώρα τις νύχτες…
Ποια να ’ναι η ώρα σου τις νύχτες…
Εκεί γύρω στις δύο μετά τα μεσάνυχτα;
Ή ακριβώς στην καρδιά της νύχτας;
Οποιοδήποτε δευτερόλεπτο ανάμεσα στις τρεις με τέσσερις;
Ναι εντάξει… Οποιοδήποτε δευτερόλεπτο ανάμεσα στις τρεις με τέσσερις.
Την ώρα που όλοι μετρούν τους εφιάλτες τους.
Την ώρα που το σκοτάδι αναπνέει με γρήγορες ανάσες.

Και τα μάτια σου;
Κολλάς τα χέρια σου στα θαμπά διπλά τζάμια και τ’ αφήνεις να γυαλίζουν μαύρα σα γωνίες ζαφειριού;
Ξέρεις πόσοι έχουν πεθάνει έτσι;
Ναι. Εννοείται πως ναι. Αφού εσύ τους έχεις πάρει τις ψυχές.

Κι όταν κουρασμένη επιστρέφεις το ξημέρωμα μαζί με τον ήλιο τι λες στο αδύναμο κι ανήμπορο αρσενικό που σε περιμένει;
Του δίνεις να πιει μια σταλιά απ' το αίμα που περίσσεψε;
Του λες: «Πέρασα ωκεανούς χρόνου για να σε βρω.»
Έτσι του λες;
Για να τον δεις να τρέμει απ’ την δίψα κι απ’ την πείνα για άλλη μια φορά;

Ξέρω.
Κατέβηκαν με χίλια άρματα και χίλια άλογα.
Και παρατάχτηκαν εκεί απέναντι.
Άστραψαν τις ασπίδες τους στον μαύρο με το πορφυρό περιδέραιο ήλιο και βρόντηξαν τα πόδια των αλόγων τους πάνω στις καυτές πέτρες της ερήμου.
Και μετά ησυχία και άνεμος. Μόνο άνεμος.
Η σκηνή σου πλατάγισε. Γλώσσα ερπετού χωρίς σάλιο στον κίτρινο στρόβιλο.
Βγήκες σκύβοντας απαλά και στάθηκες στην έρημο. Χωρίς σκιά.
Δεν είπες τίποτε.
Μόνο έδειξες τον πλατύ και μεγάλο ποταμό.
Χίλιοι ιππείς έβγαλαν την ιαχή σου.
Χίλιοι άντρες έκρουσαν τα ξίφη τους πάνω σε χρυσές ασπίδες.
Και ύστερα από λίγο πάλι ησυχία.

Ξέρω.
Αυτή είναι η ψυχή της πατρίδας σου.
Αυτή είναι η ψυχή της γης σου.
Το έχω μάθει το μάθημά μου.
Ξέρω.
Αυτή είναι η ψυχή σου.
Να καίγεται μυθικό κερί στις άκρες των αιώνων.
Να καίγεται καρδιά που θέλει να προλάβει τη μουσική.

Ο Χριστός έτσι γεννήθηκε;
Ξέρεις;
Ξέρεις.
Πες μου κι εμένα να γνωρίσω το μυστικό που ψάχνει ολόκληρος ο πλανήτης.
Στην πατρίδα σου γεννήθηκε;
Ταγμένος στην Αγάπη;
Κι ο Πόλεμος;
Πότε ήρθε ο Πόλεμος;
Ήρθε με ρυθμικά τύμπανα και με χορούς με αναβάτες σε λευκά άλογα;

Και για πες μου,
Ο Χριστός φορούσε την ασημένια περικεφαλαία του Πολέμου; Ή τον λευκό μανδύα της Ειρήνης;
Πες μου πες μου ψυχή μου και καρδιά μου,
Η Μαγδαληνή ήσουν εσύ;
Και πες μου πες μου αγάπη μου και μάτια μου,
Τελικά όλοι λένε ψέματα και νίκησες εσύ;

Και μίλησέ μου μίλησέ μου πριν ουρλιάξω,
Τον αγκάλιασες πάνω στον Σταυρό πριν ξεψυχήσει;
Τον αγκάλιασες και του είπες πως Τον αγαπάς;

Χα! Τώρα το κατάλαβα. Ναι ναι τώρα το κατάλαβα…
Έτσι γεννήθηκε ο Έρωτας.
Έτσι γεννήθηκε.
Τώρα το ξέρω.

Κι όλα τ’ άλλα περί Παραδείσου και Κόλασης και Αμαρτίας είναι ψέματα.
Ω Θεέ μου Θεέ μου!
Είναι ψέματα;

Ω Θεέ μου Θεέ μου!
Το χαμόγελό σου.
Το χαμόγελό σου Θεέ μου…

Σ' ένα δωμάτιο σχεδόν κόκκινο

2006-12-15T01:26:00.000+02:00

Κοίτα, είμαστε μόνοι σ΄αυτό το δωμάτιο, κι όμως υπάρχει κάποιος που μας κοιτάζει
Άκου, δεν ακούγονται θόρυβοι, κι όμως υπάρχει κάτι που κινείται
Φίλα, αυτό που κιόλας γνωρίζει για 'σένα, και σβήσε γρήγορα αυτό το φως
Τι όμορφα, ταξιδεύω με χίλια την ώρα μαζί σου, σ΄ένα δωμάτιο σχεδόν κόκκινο
Εδώ κανένας δεν μπορεί να χωρίσει, αυτό που θέλησε ο Θεός
Εδώ κανένας δεν μπορεί ν' αποφασίσει, για μας
Χάιδεψέ με χωρίς ντροπή, γέλα κιόλας αν το θελήσεις, και θα δεις ότι αργά ή γρήγορα θα το κάνεις, κι έξω από εδώ
Χωρίς φόβο και με ήλιο, χωρίς μάτια ν' αποφεύγεις, χωρίς φόβο και με ήλιο, και με το θάρρος εκείνου που θέλει
Κοίτα, αυτή η αγάπη μεγαλώνει, και μας κάνει να στεκόμαστε όρθιοι σ' αυτό το δωμάτιο
Ε λοιπόν έξω, να ντυθούμε ξανά κι έξω, να δώσουμε φως σε όλα τα όνειρά μας
Κάτω απ' αυτόν τον θρασύ γαλανό ουρανό, που πια κανένας δεν θα κρύβει, το χέρι μου απ' το χέρι σου
Θα δεις, χωρίς φόβο και με ήλιο, χωρίς μάτια ν' αποφεύγεις, χωρίς φόβο και με ήλιο, και με το θάρρος εκείνου που θέλει, και με το θάρρος εκείνου που θέλει

Laura Pausini/Io canto/In una stanza quasi rosa
Antonacci1996

Ερωτική εξομολόγηση

2006-12-09T18:09:00.000+02:00

Η Ειρήνη ήρθε σιωπηλά και ήσυχα.
Μετά από εννέα μήνες σοβαρών διαπραγματεύσεων κι έντονων κινήσεων μέσα στα υγρά του πλακούντα, αποφάσισε να τροχοδρομήσει στο αεροδρόμιο ενός λευκού αποστειρωμένου κρεβατιού στις 10:35 της Τρίτης της 25ης του Μαρτίου του 2003. Στο ζώδιο του Κριού. Στην επέτειο μιας επανάστασης.
Ο πύργος ελέγχου μας ειδοποίησε για την άφιξη εκεί γύρω στις 06:30 της ίδιας ημέρας. Μια και μισή ώρα αργότερα η μητέρα της ήταν ξαπλωμένη, κατάφωτη και δεμένη, στην αίθουσα αφίξεων, με όργανα να μετρούν τον οργανισμό του ταξιδιώτη που αναμενόταν με όλες τις τιμές.
Η Ειρήνη ήρθε σιωπηλά και ήσυχα.
Όπως τ’ όνομά της. Κι έδιωξε όλο το θυμό, την αγωνία, το άγχος. Όπου κι αν (και αν) υπήρχαν. Φύσηξε μακριά τα συνοφρυωμένα βλέμματα και τα σταυρωμένα χέρια.
Της πήρε δύο και κάτι ώρες για ν’ αποβιβαστεί σ’ αυτόν εδώ τον κόσμο. Μόλις βγήκε, ούτε έκλαψε, ούτε φώναξε. Μόνο προσπάθησε ν’ ανοίξει τα μάτια της, πράγμα που δεν πρέπει να της ήταν και ιδιαίτερα εύκολο, οπότε και παραιτήθηκε άμεσα από το εγχείρημα.
Στο βάθος μια τηλεόραση άλλαζε γρήγορα εικόνες ενός πράσινου υπέρυθρου πολέμου.
Πέντε ώρες μετά την προσεδάφιση της Ειρήνης σ’ αυτόν εδώ τον πλανήτη, πλησίασα το πρόσωπό μου στο δικό της πίσω από το πλαστικό διάφανο παραπέτασμα του κρεβατιού της. Σε απόσταση μικρότερη από δεκαπέντε εκατοστά. Τόσο όσο χρειάζεται ένα νεογνό πέντε ωρών για να σε διακρίνει. Και μια που τελικά είχε αποφασίσει ν’ ανοίξει τα μάτια της, με κοίταξε ευθεία μέσα στα δικά μου. Της χαμογέλασα, κι εκείνη έβαλε και τα δύο της χέρια μαζί με όλα της δάχτυλα μέσα στο στόμα της.
Δώδεκα ώρες αργότερα συνέχισε να μην κλαίει και να μην φωνάζει. Μόνο ένα σιγανό νιαούρισμα άφηνε που και που καθώς αγκάλιαζε τη μητέρα της κι έβαζε το πρόσωπό της πίσω απ’ τ’ αυτί.
Την πήρα αγκαλιά με σηκωμένα τα μανίκια της μπλούζας μου κι έβαλα την μύτη μου στον ελάχιστο λαιμό της.
Έκλεισα τα μάτια μου.

Ώστε αυτή είναι η μυρωδιά σου γλυκιά μου; σκέφτηκα, καθώς αφέθηκα αύτανδρος σ’ ελεύθερη πτώση για να σκάσω λίγα δευτερόλεπτα αργότερα στο σύμπαν της Ειρήνης. Η μουσική που σηκώθηκε, φθινοπωρινά φύλλα που γυρνάνε στα κλαδιά τους καθώς το φιλμ τρέχει προς τα πίσω, ήταν ένα κονσέρτο μπάσων εγχόρδων που δεν ήξερα. Πλάνα κλασσικού παράδεισου. Εκτυφλωτικά έγχρωμα, με παιδάκια να τρέχουν χαρούμενα ανάμεσα από ψηλά ηλιοτρόπια σε αργή κίνηση. Λίγο μετά ήρθε ένα τετράχρωμο κινούμενο σχέδιο και με πήρε απ’ το χέρι.
«Εδώ είναι ο πλανήτης της Ειρήνης. Κι εδώ το ψέμα πεθαίνει με το που αγγίζει τις πατούσες του…» είπε άξαφνα κόβωντας όμως τη φράση του. Σαν καλωσόρισμα, που όμως δεν κάθισε καλά. Και χωρίς κανένα λόγο, άξαφνα πάλι, έσκασε στα γέλια.
«Τι γελάς;» ρώτησα συνοφρυωμένος.
«Γελάω γιατί θυμήθηκα τον Ιάσονα τον αδερφό της που λέει “Να μία πατούθα!”» Γέλασε πάλι μόνο του μ’ αυτό που είπε και συνέχισε «Δεν έχει πολύ πλάκα ο Ιάσονας;»
«Ναι έχει… δε μου είπες όμως, γιατί το ψέμα πεθαίνει με το που αγγίζει τις πατούσες του εδώ;»
«Γιατί όπως δεν μπορείς να πεις πατούσα έτσι δεν μπορείς να πεις και ψέμα εδώ πέρα.»
«Γιατί;»
«Γιατί άμα θέλεις να πεις ψέμα θα πεις πθέμα οπότε άμα θέλεις να πεις πατούσα θα πεις πατούθα οπότε δεν μπορείς να πεις ψέμα.»
Το κοίταξα κατάπληκτος.
«Το κατάλαβες τώρα ή να κάνω και κακά;» μου είπε ρουφώντας την μύτη του.
«Ναι αλλά την αγαπώ.» του είπα.
«Ποια απ’ όλες;» με ρώτησε χαμογελώντας μ’ ένα μορφασμό.
«Ορίστε;»
«Ποια απ’ όλες;»
«Την Ειρήνη…»
«Τη Κατερίνα δεν την αγαπάς;»
«Πώς;»
«Την Άννα;»
«Μα τι λες τώρα;»
«Την Ελευθερία; Την Έλενα; Την Ελένη; Τη Μαρία; Τη Μαρίνα; … Θες να σου πω κι άλλες; Θες να στις πω όλες μήπως; Όλες όσες τους είπες “Σ’ αγαπώ”; Ή μήπως θέλεις ν’ αραδιάσω εκείνες που τους είπες εκείνο το ηλίθιο “Σ’ αγαπώ αληθινά” ή το ακόμη χειρότερο “Θα σ’ αγαπώ για πάντα”.»
«Δεν έλεγα ψέματα…» άρθρωσα με το κεφάλι κάτω.
Ξέσπασε σε ακράτητα κακαριστά γέλια. Κι αφού συνήλθε είπε «Γιατί δεν γινόσουν ασφαλιστής και μάλιστα με ειδικότητα στις ασφάλειες ζωής; Τόσο καταπληκτικά μελό που είσαι θα είχες επιτυχία…»
«Κάνεις λάθος!» του απάντησα έντονα.
«Κάνω λάθος;»
«Ναι κάνεις λάθος...»
«Εγώ;»
Σήκωσα το κεφάλι μου για να κοιτάξω το κινούμενο σχέδιο.
Απέναντί μου καθόμουν εγώ τετράχρωμος, τρώγοντας ένα παγωτό σοκολάτα.
Άρχισα να τρέμω. Ο εφιάλτης πλησίαζε ποδοβολώντας.
«Μα… η Ειρήνη… είναι η κόρη μου… είναι δεδομένο πως την αγαπώ περισσότερο απ’ όλες…» είπα κοιτάζοντάς με εκεί απέναντί μου με τα χείλη πασαλειμμένα.
Ο εαυτός μου γύρισε απότομα το χέρι του ανάποδα και με χαστούκισε με τόση δύναμη που τα γυαλιά μου διέγραψαν μια μεγάλη διαδρομή στον αέρα πριν σκάσουν κάτω και διαλυθούν. Από το στόμα μου έτρεχε λίγο αίμα.
«Δεν σου έχω πει να μην λες τόσο γιγαντιαίες μαλακίες;» μου είπε σχεδόν ταυτόχρονα με το γιγαντιαίο χαστούκι.
Άρχισα να βήχω. Δεν μπορούσα να μιλήσω. Πονούσα σ’ όλο μου το πρόσωπο.
«Και τώρα φύγε…» είπε ο εαυτός μου δίνοντάς μου μια ελαφριά σπρωξιά και συνέχισε «Δεν φτάνουν όλα αυτά, αλλά έχεις και τύψεις από πάνω… δηλαδή είσαι που είσαι κατάπτυστος, θέλεις να σε λυπηθώ κιόλας μ’ αυτά που γράφεις… άντε ρε γελοίε…» είπε και μ’ έσπρωξε ξανά ενώ συνέχισε πάλι «Τον εαυτό σου αγαπάς μόνο. Και με πάθος πασχίζεις για την ικανοποίησή του. Και με πάθος πασχίζεις για τον πολλαπλασιασμό του πάθους σου. Για την διαιώνιση του, για την διαιώνισή σου. Αγώνας για την συνέχιση του είδους σου. Οπότε, τουλάχιστον, σε παρακαλώ… σταμάτα να λες “σ’ αγαπώ” και “σε κάνω” και “σε δείχνω”… είναι ασέβεια για το είδος σου… Και να σε ρωτήσω… Μήπως ζηλεύεις κιόλας; Φοβάσαι μη και σ’ απατήσει η γυναίκα σου; Ε; Άμα πάει με άλλον θα γυρίσεις και θα την πεις “τσούλα” και μετά θα φύγεις με την γραβάτα σου ν’ ανεμίζει νικήτρια;»
«Όχι…» απάντησα μιλώντας με δυσκολία καθώς με πόναγαν οι μασέλες μου.
«Α… Ευτυχώς…»
«Και τι να λέω τότε;» ρώτησα με λίγο ανακτημένο θάρρος.
«Να λες “Σ’ αγαπώ κι εσένα!” Π;vς λες “Τυλίξτε μου κι αυτό! Θα το πάρω κι αυτό!”, καθώς με τρέλα κι ανείπωτο πάθος αντικρίζεις το τελευταίο μοντέλο κινητού τηλεφώνου και το αγοράζεις χωρίς δεύτερη σκέψη, τινάζοντας στον αέρα την πιστωτική σου κάρτα για πολλοστή φορά, ικανοποιώντας σε με ηδονή; Έτσι θα το λες. Με το ίδιο ύφος και με το ίδιο τρέμουλο στα χέρια, καθώς θ’ αγγίζεις το κινητό… συγγνώμη… καθώς θα την αγγίζεις ήθελα να πω… Μπορεί να της φανεί χυδαίο εκείνη την στιγμή, οπότε μπορεί να σου αστράψει και κανένα γυριστό χαστούκι αλλά δεν πειράζει… Εσύ τουλάχιστον θα έχεις πει την αλήθεια. Για μια έστω φορά στην ζωή σου.»
«Εκείνες αγαπούν κυριολεκτικά;», συνέχισα με το στόμα μου μουδιασμένο.
«Ναι.»
«Γιατί;»
«Γιατί μπορούν αν θέλουν να κάνουν παιδιά.»
«Κι αν κάποια δεν κάνει ποτέ της παιδιά;»
«Γιατί δύνανται να κάνουν παιδιά. Το αν θα κάνουν ή όχι δεν μας νοιάζει. Ικανοποιήθηκες τώρα μικρόνοα;»
«Όχι…»
Δεν είπε τίποτα.
«Τον εαυτό μου αγαπώ μόνο είπες πριν;», συνέχισα τις ερωτήσεις μου.
«Ναι τον εαυτό σου.»
«Καλά πόσοι είμαστε εδώ πέρα;» ρώτησα τον εαυτό μου.
«Εγώ μπορώ να μιλάω και για σένα και για μένα» είπε και συνέχισε «Εσύ δεν μπορείς να μιλάς για μένα. Μόνο για σένα.»
«Οπότε;»
«Οπότε μην με ρωτάς πόσοι είμαστε εδώ. Μόνος σου είσαι. Εκτός κι αν χρειάζεσαι ψυχίατρο για να το καταλάβεις μια και καλή. Και τώρα φύγε σου είπα! Δεν κάνεις για ’δω.»
«Δεν με σώζει τίποτε;» είπα κάνοντας την τελευταία ερώτησή μου καθώς σηκωνόμουν αργά από το λαιμό της Ειρήνης.
«Κάτι σε σώζει…»
«Τι…»
«Το ότι στην πραγματικότητα είσαι όχι πάνω από τα δεκαοκτώ… Είναι θέμα αν έχεις τελειώσει το λύκειο… Μόνο αυτό σε σώζει. Αλλά δεν ξέρω για πόσο ακόμη. Τώρα φύγε είπα!»
Χαμογέλασα.

Άνοιξα τα μάτια μου.
Έδωσα την Ειρήνη στη μητέρα της σιγά και με προσεκτικές κινήσεις. Η μουσική κόπηκε απότομα κι όλα χάθηκαν μ’ ένα μικρό βουητό. Η Ειρήνη χασμουρήθηκε ανοίγοντας διάπλατα το στόμα της καθώς μετά από λίγο ξάπλωσε πάνω στον χτύπο της καρδιάς που είχε βρει για ν’ αποκοιμηθεί εκεί αμέσως. Βρήκα μια δικαιολογία και βγήκα έξω από το δωμάτιο γρήγορα.
Ακούμπησα ξεφυσώντας στα παχιά τζάμια του μαιευτηρίου κοιτώντας την πόλη από ψηλά λουσμένη στον πρωινό ήλιο.
Έκανε ζέστη. Ο χειμώνας έδειχνε να έχει φύγει για τα καλά. Άλλο ένα που έδιωξε η Ειρήνη ήταν ετούτος ο ατελείωτος χειμώνας του 2003. Ατελείωτος. Έξη ολόκληρους μήνες κράτησε ο παλουκωκαύτης…
Βαθιά μέσα μου είχα έναν κόμπο από παχύ σκοινί. Από καραβίσιο κάβο.
Σε σκεφτόμουν συνέχεια.
Και χθες. Και σήμερα. Ακόμη και μέσα στην αίθουσα του τοκετού, ανάμεσα στα πράσινα ρούχα και στους μετρητές των στιγμών και των σφυγμών, το μυαλό μου ήταν σ’ εσένα.
Νομίζω πως δεν το κατάλαβε κανείς, εκτός ίσως από το κινούμενο σχέδιο._

O Kenny G, ο Elvis, και μια Πριγκιπισσα 1

2006-12-05T00:40:00.000+02:00

Εκείνο το cafe bar ήταν κυρίως πορφυρό.
Αλλά κατέβαινε κι εύκολα προς το καφέ του καπνού. Χωρίς βέβαια ν' αδιαφορεί για συγκεκριμένα πορτοκαλί σημεία όπως τα πορτατίφ του ή ακόμη και ροζ σημεία όπως κάποια εξωτερικά τραπέζια του ή κι ελαφριά πράσινα, όπως κάποιες επενδύσεις μερικών καθισμάτων του.
Και σήμερα είχαν καταφέρει να βρουν τραπέζι έξω. Ακριβώς πάνω στο πλατύ πεζοδρόμιο της Πέμπτης Λεωφόρου. Οι ακτίνες του ήλιου περνούσαν ανάμεσα από τα τεράστια κτίρια ρίχνοντας ασημένιες λουρίδες ώχρας και καθαρού κίτρινου. Αλλά ο ήλιος κρυβόταν ακόμη. Φθινόπωρο στη Νέα Υόρκη. Το ομορφότερο του κόσμου λένε μερικοί.
Η Πριγκίπισσα φάνηκε στο βάθος. Φορούσε ένα μπλου τζιν και μια ανοιχτή πράσινη μπλούζα. Λογικά θα κρύωνε αλλά φαινόταν πως ήθελε να νιώθει τον ελαφρύ άνεμο. Ίσως γιατί πλούτιζε τα πορφυρά μαλλιά της. Ίσως γιατί η ομορφιά της ανέβαινε εκθετικά.
Έφτασε στο τραπέζι. Χαμογέλασε τραβώντας απαλά μια πολυθρόνα και κάθισε. "Καλημέρα..."
Της χαμόγελασαν κι οι δύο. Αλλά δεν είπαν τίποτε.
Δευτερόλεπτα μετά ξεκίνησε ο Elvis. "Θα πρέπει ν' αποφασίσεις ομορφιά μου..."
Μπήκε κι ο Kenny G. "Ναι καλή μου... θα πρέπει ν' αποφασίσεις... Έναν από τους δύο..."
Ο Elvis ήπιε μια γουλιά από την βότκα του. "Άκουσέ με... εγώ είμαι ένας χαμένος... εγώ λιώνω στη σκέψη σου αλλά είμαι ένας χαμένος... βουλιάζω μέσα στις νότες μου... καλά τραγουδάκια γράφω δε λέω... αλλά βουλιάζω μέρα με τη μέρα... Ενώ ο Kenny αντίθετα"
Η Πριγκίπισσα γύρισε και τον κοίταξε απότομα. Θυμωμένα. "Μπορείς να σταματήσεις σε παρακαλώ; Ε; Μπορείς να σταματήσεις τις βλακείες κάποτε;"
Ο Kenny G γύρισε προς το μέρος του. "Σ' αγαπάει όμως... Σ' αγαπάει πολύ..."
"Ναι... ενώ για σένα νιώθει απλά μια φιλία ε; άσε τώρα..." του απάντησε ο Elvis ενώ άναψε ένα τσιγάρο.
Ο ήλιος ξεπρόβαλε από μια στέγη σαράντα ορόφους ψηλότερα. Φώτισε τ' αυτοκίνητα και τους περαστικούς κι έδιωξε τη γύρη και τη σκόνη να πάνε να φτιάξουν κουρτίνες ανάκατου γαλάζιου, γκρι, κόκκινου, και θαμπού λευκού. Έριξε και μερικές σκιές κατάμαυρες και σε συνεχή κίνηση για τους ανθρώπους, κι εκτυφλωτικές αστραπές στα παράθυρα των απέναντι κτιρίων, και σταθεροποιήθηκε μέσα στο επόμενο δευτερόλεπτο πάνω στα ποτήρια με το νερό γυαλίζοντάς τα. Στο βάθος της λεωφόρου το οπτικό πεδίο συμπιέστηκε. Έγινε πολύχρωμο με κύματα θερμότητας και καυσαερίου ν' ανεβαίνουν στον ουρανό.
"Εμένα με ρώτησε κανείς τι θέλω;" είπε η Πριγκίπισσα κοιτάζοντας μια τον ένα και μια τον άλλον.
"Ναι αυτό σου λέμε μωρό μου... κι οι δύο αυτό σου λέμε... ν' αποφασίσεις..." της είπε ο Elvis τινάζοντας τη στάχτη κάτω.
"Ωραία λοιπόν..." είπε η Πριγκίπισσα κι έπιασε τα μαλλιά της πίσω. "Και οι δυο σας έχετε τα χάλια σας... καταρχήν εσύ Kenny είσαι μια μελούρα του κερατά... καλά κάνει ο κόσμος και σ' ακούει στ' ασανσέρ και στις αναμονές εξυπηρέτησης των ασφαλιστικών εταιριών του πλανήτη..."
"Από τη Δυτική Ακτή δεν είσαι; Ε; Έτσι δεν είναι; Ο Elvis τουλάχιστον έτσι μου είπε..." της είπε ο Kenny G ρουφώντας λίγο από την σοκολάτα του.
"Ναι... θα 'θελες... επειδή στα χώνουν εκεί κανονικά, θα 'θελες να είμαι από τη Δυτική Ακτή..." του είπε η Πριγκίπισσα με στόμφο.
"Με πληγώνεις κορίτσι μου..."
"Ναι καλά... Η μαμά σου σ' έχει πληγώσει αρχικά και τώρα τα τραβάμε εμείς..."
"Να φύγω τότε να μην ενοχλώ ε;" είπε ο Kenny G.
Η Πριγκίπισσα δεν του απάντησε.
Ο Kenny G δεν κουνήθηκε.
"Δεν είπα εγώ τίποτε για Δυτική Ακτή πάντως..." είπε ο Elvis μισογελώντας.
"Εσύ γέρο μου δεν θυμάσαι καν τι λες... οπότε τι είπες και τι όχι εγώ το ξέρω..." του είπε η Πριγκίπισσα.
"Άκουσέ με λίγο μωράκι... εδώ δεν"
"Εδώ μιλάω εγώ! Αυτό δε θέλατε;" διέκοψε η Πριγκίπισσα τον Elvis υψώνοντας τη φωνή της. Ήπιε και λίγο νερό.
"Εντάξει εντάξει..." είπε ο Elvis και σήκωσε τα μάτια του στον ουρανό. Έσβησε το τσιγάρο του. Φώναξε την σερβιτόρα και παρήγγειλε άλλη μία βότκα με πολλά παγάκια.
"Βρωμάς σα ξεχασμένη μποτίλια ρε γαμώτο..." του είπε η Πριγκίπισσα.
"Θα συνεχίσεις κι άλλο έτσι;" την ρώτησε ο Kenny G.
Η Πριγκίπισσα σηκώθηκε απότομα. Έλυσε τα μαλλιά της κάνοντάς τα ταυτόχρονα προς τα πίσω. Έσπρωξε την καρέκλα της που τσίριξε πάνω στο μπετόν του πεζοδρομίου. Γύρισε προς την λεωφόρο. Σφύριξε δυνατά και το πρώτο ταξί που περνούσε φρέναρε μπροστά της. Άνοιξε την πόρτα. Στάθηκε λίγο γυρνώντας προς το τραπέζι με τους δύο που κάθονταν ακίνητοι. "Δεν ξέρετε ν' αγαπάτε. Δεν την γνωρίζετε την αγάπη. Αν ποτέ την γνωρίσετε... πάρτε με ένα τηλέφωνο..." Μπήκε στο ταξί κι έφυγε.
Ο Kenny G σταύρωσε τα πόδια του και κοίταξε τον Elvis.
Ο Elvis κατέβασε το μισό νεροπότηρο βότκας που στο αναμεταξύ είχε έρθει. Έκλεισε ελαφρά τα μάτια του καθώς ο ήλιος είχε φτάσει στο πρόσωπό του.
Αυτοκίνητα συνέχισαν να περνούν από μπροστά τους ενώ ένα φορτηγό σταμάτησε απότομα εξαερίζοντας τα φρένα του. Λευκός ατμός άρχισε να βγαίνει από ένα φρεάτιο εκεί δίπλα και πήγε ν' ανακατευτεί με το κεραμιδί της απέναντι στέγης.
"Τι ώρα πήγε;" ρώτησε ο Kenny G.
"Δέκα... δέκα και μισή δε θά 'ναι; πρωί είν' ακόμη..." του απάντησε ο Elvis.
"Να φύγουμε λες;"
"Όχι κάθισε λίγο... έχεις δουλειά;"
"Όχι όχι... κάτι ψώνια για το σπίτι ήθελα..."
"Ε καλά... κάθισε να περάσει η ώρα και πάμε..."
Η πόλη, πανέμορφη, έμεινε μόνο να τους κοιτάζει, από ψηλά.

Reality Bites

2006-11-29T23:15:00.000+02:00

Πρώτο SMS:
"Η αληθινή τραγωδία είναι τώρα στην ΕΤ1. Κι εγώ κλαίω για έρωτες..." 22:14 29/11/06
Της ζήτησα επεξήγηση. Νόμιζα ότι μιλούσε για το μακελειό στο Αγρίνιο.
Δεύτερο SMS:
"Ναι, εγώ φταίω. Δεν στο εξήγησα. Ντοκυμαντέρ για τη ζωή στην Αφρική και ειδικά στη Ζάμπια. Αφάνταστα σκληρό να βλέπεις παιδιά να μεγαλώνουν χωρίς γονείς γιατί πέθαναν από aids γνωρίζοντας ότι κι εκείνα θα πεθάνουν από το ίδιο. Μπαμ! Το απόλυτο ταρακούνημα! Σε μια τέτοια φάση είχα 'υιoθετήσει' το παιδάκι μέσω της Action Aid.
Κάτι με πονάει βαθιά." 23:08 29/11/06

Και λέω τώρα εγώ:
Οι παλαιοί κομμουνιστές έλεγαν ότι ναι μεν υπάρχουν όλες οι κοινωνικές δομές για μία επανάσταση και μάλιστα οπουδήποτε στον πλανήτη αλλά ότι παρόλα αυτά χρειάζεται συνειδητοποίηση των μαζών για να μπορέσουν να συμμετάσχουν συνολικά σε κάτι τέτοιο.
Καλά, ας συμφωνήσω στα περί κοινωνικων δομών, η συνειδητοποίηση πώς θα γίνει; Με την παιδεία βέβαια. Η παιδεία πώς θα γίνει; Με την ανάπτυξη βέβαια. Η ανάπτυξη πώς θα γίνει; Με την οικονομική άνοδο βέβαια. Η οικονομική άνοδος πώς θα γίνει;
Ναι ναι ξέρω... οπότε για όνομα του Θεού... υιοθετήστε κάνα έρμο παιδάκι μέσω του όποιου θέλετε για να κοιμάστε ήσυχοι τα βράδια...
Πάντα μου άρεσε η πραγματικότητα.
Και οι κύκλοι της βίας επίσης.

5 νεκροι στο Αγρινιο

2006-11-27T11:32:00.000+02:00

********* said: "America......land of....Democracy, Hypocracy.....and LUNACY....The Amish community is NOT immune to violence....those people are human just like anyone else....and they are capable of committing violent acts of crime....whats the SHOCK????"

The shooter was not Amish, you stupid !#@@$%. Get your facts right before you reach conclusions that are total bull****

Posted by: ********* | Oct 2, 2006 4:05:45 PM
(http://blogs.usatoday.com)
Το άνω post αναφέρεται στη δολοφονία πέντε μαθητριών σ' ένα σχολείο της κοινότητας των Amish κοντά στην πόλη Paradise στην Πολιτεία της Φιλαδέλφειας. (http://edition.cnn.com/2006/US/10/02/amish.shooting/index.html)
Πολλές κοινότητες Amish (http://en.wikipedia.org/wiki/Amish) δεν έχουν καν αστυνομία διότι η εγκληματικότητα τους είναι άγνωστη υπόθεση.
Η βία είναι ένας κύκλος. Το ίδιο και η Ιστορία των πολιτισμών που την παράγουν. Αργά ή γρήγορα αναδυκνείεται. Γιατί η βία προϋπάρχη.
Έβλεπα νωρίς το πρωί τηλεόραση. Κι έμεινα κατάπληκτος από την απορία: "Στην Ελλάδα; Απίστευτο..." Η συζήτηση συνεχίστηκε. Με φράσεις του στυλ: "Στην Αμερική που η οπλοφορία είναι ουσιαστικά ελεύθερη..."
Ενώ εδώ η οπλοφορία που είναι ουσιαστικά παράνομη δεν δολοφονούμε με σφαίρες αλλά με σκάγια. Μικρού ή μεγάλου διαμετρήματος δεν έχει καμμία σημασία. Ένα φυσσίγγι με σκάγια του τεράστιου διαμετρήματος, (απ' αυτά γι' αγριογούρουνα ας πούμε), ρίχνουν κάτω πόρτες. Όχι μόνο ανθρώπους. Οι μονόκαννες δε επαναληπτικές ή ακόμη κι οι απλές Beretta, (έτσι για ν' αναφερθώ σε κάτι πασίγνωστο), αρκεί για να εξολοθρεύση πέντε άτομα στο μπαμ και κάτω. Θα έπρεπε δηλαδή να σκάσει μύτη ο Σβαρτζενέγκερ με φορητό Stinger (μια που κι αυτό "ουσιαστικά ελεύθερα" πουλιέται στην Αμερική) για να τα καταφέρει;
Η βία είναι εδώ.
Πέντε άτομα με χαριστικές βολές.
Πάντα μου άρεσε η πραγματικότητα.

"...στα 200 μετρα απο τη θαλασσα"

2006-11-19T23:49:00.000+02:00

Πάντα αυτό ήταν το ζητούμενο: Το σπίτι στη θάλασσα.
"Από το παράθυρο αυτό εδώ που είμαι τώρα φαίνεται μόνο πυκνή βλάστηση, αλλά το σπίτι είναι στα 200 μέτρα από τη θάλασσα. Τη νύχτα έχει λάμπες που φωτίζουν μέχρι την ακρογιαλιά... το χειμώνα φοράμε βαριές μπότες και περπατάμε στην άμμο. Μ' αρέσει ν' ακούω τα βότσαλα να τρίζουν κάτω από τα πόδια μου. Όταν έχει κύμα το ακούς ακόμη κι αν καλύψεις τ' αυτιά σου με το μαξιλάρι. Πάντως, δεν είναι τόσο μοναχικά όσο φαντάζεσαι... βασικά... δεν είναι καθόλου μοναχικά. Ολόκληρος ο οικισμός εδώ είναι κοντά στη θάλασσα κι οι περισσότεροι κάτοικοι αν όχι όλοι είναι μόνιμοι. Θα μπορούσα να μένω σε πόλη αλλά δε με νοιάζει..."
Χρόνια μετά, θα κοιτώ τις λίγες χαμογελαστές φωτογραφίες σου και θα μετανιώνω. Που δεν γύρισα το χρόνο πίσω. Που δεν παράτησα τα πάντα για σένα. Χρόνια μετά, θα έρθει η ώρα της πληρωμής, και τότε, όταν θα είσαι νικήτρια, μια που δε θα ζητάς αντάλλαγμα, γιατί αυτοί που αγαπούν δε ζητούν ανταλλάγματα, θ' αφήσω τα χέρια μου ν' ανοίξουν. Κάτω ο μπλε και μαύρος ωκεανός. Πάνω ο γκρι ουρανός. Κι εγώ σ' ελεύθερη πτώση σε αργή κίνηση, αφήνοντας πίσω μου την κρεμαστή γέφυρα με τα πορφυρά κάγκελα, με μόνο σύντροφο στ' αυτιά μου το βουητό του ανέμου, να γεμίζει τα δευτερόλεπτα της απόστασης από το κυματιστό μπλε και μαύρο τσιμέντο._

Απ' εξω, η πολη.

2006-11-05T00:00:00.000+02:00

Ο χειμώνας αργά αλλά σταθερά γεμίζει τα πάντα.
Ζεσταίνει το σπίτι, πλησιάζει τα πρόσωπα μεταξύ τους, φτιάχνει ήρεμα τα μαλλιά πίσω απ' τ' αυτί, εκείνα που περισσεύουν από το πορφυρό μπουφάν, σκουπίζεται με σχεδόν παιδικούς στεναγμούς σε αρωματικά χαρτομάντιλα, κοιτάζει με καστανά μάτια άλλοτε μέσα στα μάτια κι άλλοτε κάτω χαμηλά με ασταθές χαμόγελο, κλείνει τα βλέφαρα μέσα σ' ένα αθόρυβο βύθισμα που μετά τα μέτωπα ακουμπούν το ένα το άλλο για να μπορέση το σώμα ν' αναπνεύσει για να πει χαμηλόφωνα, μετά από μια βαθιά ανάσα, σχεδόν ψιθυριστά: "Μη φύγεις..."
Απ' έξω, η πόλη.
Με κίτρινες και κόκκινες γραμμές πολλών ξεχωριστών σημείων, φευγαλέα ίχνη, πολύχρωμα σιρίτια στη μαύρη υγρή άσφαλτο. Ανυπόμονοι άνθρωποι. Ή φοβισμένοι. Κοντά στο ξημέρωμα. Πάντα μετά από βροχή. Πάντα. Σχεδόν αποκλειστικά. Η πλατεία πορτοκαλί ανοιχτό. Με λεπτές φιγούρες να περπατούν αργά. Μακριές φιγούρες. Μη αναγνωρίσιμες. Ή κρυφές.
Η βροχή σταμάτησε ή έτσι φαίνεται, αλλά έπιασε πάλι να τσουτσουρίζει τον τσίγκο του βιβλιοπώλη. Κεραυνοί από μακριά. Οι στάλες στη θάλασσα ποτέ δεν ακούγονται. Ή έτσι φαίνεται.
"-8 Κελσίου λέει είναι τώρα έξω. -8. Κανένα +9 θά 'ταν το πρωί -8 τώρα... Ε; Καλά δε λέω;"
"Πόσο σ' αγαπώ Θεέ μου... πόσο... πόσο σε θέλω Θεέ μου... πόσο... μη φύγεις... σε ικετεύω μη φύγεις!"
Ασημένιες στάλες σπάνε το βαθύ μαύρο με άπειρες μικρές εκρήξεις μέχρι και πέρα από εκεί που φωτίζουν οι λάμπες της παγωμένης παραλιακής λεωφόρου.
"Μετά θα πάρω το αεροπλάνο. Μετά θα φύγω για άλλη μία φορά. Μετά θα κρύψω ξανά τα δάκρυά μου. Αλλά σήμερα τη νύχτα, αγάπη μου, θα είμαι εδώ." ήθελε να του πει.
Και του το είπε.
Και γύρισε ξανά. Και ξανά. Και ξανά. Και μια φορά δεν έφυγε.
Κι έτσι, από τότε, κάθε χρόνο κάθε Νοέμβριο, στη Θεσσαλονίκη φαινόταν να βρέχει. Είτε με σύννεφα είτε χωρίς. Είτε με παγωνιά είτε χωρίς. Και κανείς δεν μπορούσε να εξηγήσει το φαινόμενο.
Κι έτσι, άλλαξαν τις ζωές τους._

"Ο Επιβατης" στον Ιανο

2006-10-25T14:58:00.000+03:00

Οι εκδόσεις ΝΕΦΕΛΗ και το βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ σας προσκαλούν (όλους εσάς γνωστούς και άγνωστους τακτικούς ή μη αναγνώστες αυτού εδώ του blog)
στην παρουσίαση του βιβλίου του Γιώργου Γλυκοφρύδη
Ο Επιβάτης [Νεφέλη, 2006]
που θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 31 Οκτωβρίου, στις 8.00 μ.μ.
στον χώρο εκδηλώσεων του Ιανού (Σταδίου 24, Αθήνα).
Το βιβλίο θα παρουσιάσουν οι:
Εριφύλη Μαρωνίτη, ∆ημοσιογράφος
Χρυσάνθη Σωτηροπούλου, Ιστορικός-θεωρητικός του κινηματογράφου, Επίκ. Καθηγήτρια Παν/μίου Πατρών
Ιωάννης Τσουκαλάς, Καθηγητής Πληροφορικής Α.Π.Θ, Γενικός Γραμματέας ‘Ερευνας και Τεχνολογίας.
Αποσπάσματα θα διαβάσει η ηθοποιός Ηλιάνα Παναγιωτούνη.
Η εκδήλωση θα συνοδεύεται από οπτικοακουστικό υλικό για το Βερολίνο.

b-log. 16 Σεπτεμβριου 2006 με 2008. Ωρα 16:45.

2006-09-16T23:33:00.000+03:00

Την είδα στο μετρό για το αεροδρόμιο. Δεν έφυγα ποτέ.
Δυστυχώς οι χρωματολογικές μου γνώσεις είναι σαθρές. Αν δεν ήταν, θα μπορούσα να περιγράψω τα μάτια της.
Οι ήχοι του περιβάλλοντος καλυμένοι πλήρως από τ' ακουστικά μου.
Δεν ξέρω αν τις δυό τρεις ματιές που εισέπραξα, (και τις έχωσα βιαστικά στο πολύχρωμο κουτί των θαυμάτων μην και το καταλάβει και τις πάρει πίσω), τις εισέπραξα λόγω των ασημένιων ακουστικών μου που έμοιαζαν με εξωγήινες βιονικές επεμβάσεις, ή λόγω της μουσικής που σίγουρα ακούγονταν από αυτά γιατί ήταν πολύ δυνατά, ή λόγω εμένα του ίδιου. Πολύ θα ήθελα να συμβαίνει το τελευταίο. Αλλά για αυτά αποφασίζει ο Θεός και σπάνια γνωστοποιεί τις αποφάσεις του.
Ευχήθηκα χαμηλόφωνα να κατέβει στην ίδια στάση μ' εμένα. Πράγμα που ο Θεός ενέκρινε. Βγήκαμε από το βαγόνι.
Το πάθος και το διακύβευμα.
Την ακολούθησα με κρυμμένα βήματα. Κατάφερα να σταθώ ακριβώς πίσω της στις κυλιόμενες σκάλες. Κορυφές κοντών μαύρων μαλλιών λίγο βρεγμένες από τον ιδρώτα. Με αποσπούσαν κι οι αντανακλάσεις του ήλιου στα μεταλλικά δεσίματα της στέγης. Ελαφρύ σώμα, ελεύθερο. Μάρμαρα γύρω και τα χαραγμένα ατσάλινα σκαλιά έδειχναν να χάνουν σε κίνηση. Σαν ασύγχρονο ασπρόμαυρο φιλμ. Φαντάστηκα τον πλανήτη ακίνητο κι εκείνη αιωρούμενη κοιμισμένη. Μ' εμένα να σκύβω με τους κοπτήρες σε έκταση πάνω στο λαιμό της. Την φαντάστηκα να σπαράζει. Χυτός ήχος λάμας να πέρνω την αναπνοή της.
Φτάσαμε στην κορυφή της σκάλας. Στρίψαμε για την επόμενη. Κάποιος πήγε να μπει ανάμεσά μας. Τον έκοψα βίαια. Γύρισε και με κοίταξε. Εντάξει εντάξει... Έμεινα πίσω της.
Πλάτη μετρημένη για γλώσσες χωρίς υπομονή. Για θορύβους σεντονιών που εμποδίζουν.
"Δε μ' αγαπάς! Δε μ' αγαπάς είπα! Δεν αγαπάς εμένα! Δεν ξέρεις ν' αγαπάς!"
Κάθισα στο παγκάκι. Νύχτωσε.
Παρόλα αυτά όμως, παρόλα αυτά, αφού κατάφερα να μάθω τ' όνομά της, δυό χρόνια αργότερα που μ' έδιωξε μέσα σε καταρακτώδη βροχή, δέκα ευρώ σήμερα θα τα συμπλήρωνα, γιατί πως αλλιώς θα εξασφάλιζα το βραδινό μου γεύμα και την ζεστή μου κουβέρτα. Μια από εκείνες που καιρό τώρα έχω κουβαριάσει πίσω από το τελευταίο αριστερό γωνιακό κρεβάτι της αίθουσας του Δήμου που φιλοξενεί τους άστεγους.
Άθλιους σαν και του λόγου μου ή και άλλους…
Φάτσα απέναντι στα κρυστάλλινα κτίρια με τις παγωμένες ψυχές.

A M E R I C A [no graphics - words only]

2006-09-10T23:47:00.000+03:00

Έτσι έγινε.
Καθώς κοιμόμουν, ή σχεδόν.
Με τα μάτια μισόκλειστα, άναψα την τηλεόραση μετά από έναν βαρύ μεσογειακό μεσημεριανό ύπνο σ' ένα δωμάτιο ενός ξενοδοχείου τεσσάρων αστέρων της Θεσσαλονίκης.
Αυτό που πρώτα σκέφτηκα, ήταν ότι παρά τα 4 αστέρια δεν άλλαζαν ποτέ τα ποτήρια. Έτσι, πριν πιω την πορτοκαλάδα που φάνταζε παραδεισένια στο ποτήρι απέναντί μου, έπρεπε να σκεφτώ σε ποια απ’ όλες τις ημέρες ανήκε. Ποια πορτοκαλάδα ποιας ημέρας ήταν. Γιατί συχνά πυκνά άλλαζα τα ποτήρια μόνος μου. Τα έπαιρνα κατευθείαν από το καροτσάκι της καθαρίστριας που το έβρισκα μονίμως μόνο του στο διάδρομο κάθε πρωί πριν φύγω για την ΔΕΘ. Για αυτό τελικά, προτίμησα να μην πιω καθόλου από εκείνη την πορτοκαλάδα.
Αποφάσισα να πιω λίγο νερό. Ανασηκώθηκα. Νερό όμως δεν ήπια.
Παρατήρησα ότι η τηλεόραση ήταν ήδη ανοιχτή εφόσον είχα πατήσει το power στο τηλεκοντρόλ, εντελώς ασυναίσθητα, αρκετά λεπτά πριν.
Η εικόνα που υπήρχε απέναντί μου στη μικρή οθόνη άρχισε να σκαρφαλώνει το δρόμο για το συνειδητό μου σχετικά αργά. Αλλά κάποτε έφτασε. Κι αφού κατάλαβα ότι αυτό που έβλεπα να βγάζει καπνούς ήταν ο ένας από τους δύο πύργους του WTC στην Νέα Υόρκη, διάβασα τον τίτλο. Κι έτσι κατανόησα ότι πρόκειται για δελτίο ειδήσεων. Κι έτσι ανέβασα τον ήχο για ν' ακούσω την δημοσιογράφο.
«Δεν ξέρουμε αν είναι τρομοκρατική ενέργεια ή αν υπάρχει πρόβλημα στον πύργο ελέγχου του αεροδρομίου Κέννεντι... Οι μέχρι τώρα πληροφορίες αναφέρουν πως ένα αεροσκάφος έπεσε πάνω στον έναν από τους δύο πύργους του WTC στη Νέα Υόρκη...»
Σηκώθηκα εντελώς ανοίγοντας κι άλλο την φωνή. Αν κάποιος προσπαθούσε να διαβάσει τη σκέψη μου εκείνη τη στιγμή δεν θα μπορούσε. Γιατί δεν σκεφτόμουν τίποτε. Είχα το στόμα ανοιχτό όχι τόσο από έκπληξη, αλλά επειδή ήθελα πάση θυσία το έρμο το νερό. Πήγα στο νιπτήρα κι ήπια με το στόμα κάτω από τη βρύση, όπως στο δημοτικό σχολείο, ή όπως στο λύκειο, καθώς μετά απολάμβανα τον ιδρώτα ανακατεμένο με το νερό καθώς το βλέμμα μου έψαχνε κάποια απ’ όλες, δεν μ’ ένοιαζε ποια, κάποια απ’ όλες.
Γύρισα και κάθισα στο κρεβάτι στην ίδια θέση.
Το αεροσκάφος το είδα να μπαίνει από την μία πλευρά της οθόνης και να χώνεται στον δεύτερο πύργο μαζί με την κοκκινόμαυρη φωτιά που έφυγε μπροστά του.
Αν υπάρχει κάτι πάνω απ’ όλα, είναι η φωνή της δημοσιογράφου που είχε εκείνη την καθυστέρηση των δευτερολέπτων της απόλυτης κατάπληξης, για να καταφέρει μετά από λίγο να πει «Κυρίες και κύριοι, και δεύτερο αεροσκάφος έπεσε στον δεύτερο πύργο του WTC...»
Ένιωσα όπως στο σεισμό της Αθήνας. Εκείνο το τράβηγμα της αναπνοής μέσα από το στήθος. Λες και κάποιος έβαλε το χέρι του εκεί ενώ ταυτόχρονα μετέτρεπε την αναπνοή σε κάτι υλικό για να την τραβήξει έξω με δύναμη.
Ήθελα να πάρω κάποιον στο τηλέφωνο.
Σηκώθηκα. Άνοιξα το ολοκαίνουριο κινητό μου τηλέφωνο και χάθηκα μέσα στις άπειρες διευθύνσεις και νούμερα κι έπιασα τον εαυτό μου να χαζεύει τα υπέροχα πράσινα μενού στη μικρή οθόνη της συσκευής.
Ένιωσα ασφάλεια και σιγουριά με το ολοκαίνουριο κινητό μου τηλέφωνο. Πανάκριβο αλλά υπέροχο. Πήρα έναν φίλο αλλά πριν το σηκώσει ανακάλυψα πως η φωνή μου θα δυσκολευόταν να βγει από εκεί που ήταν. Το έκλεισα.
Κοιτούσα την τηλεόραση με τους δύο πύργους να φλέγονται.
"Γιατί να πάρω κάποιον τηλέφωνο; Γιατί ασχολούμαι με το τηλέφωνό μου Χριστέ μου..."
Έκλεισα εντελώς το κινητό και μηδένισα τον ήχο της τηλεόρασης. Κλείδωσα την πόρτα κι έκλεισα τις κουρτίνες και κατέβασα τα στόρια. Πήγα στην τηλεφωνική συσκευή του δωματίου και την έβαλα στο sleep.
Κοίταξα γύρω στις σκιές του σκοταδιού που είχε πέσει στο δωμάτιο μπας και δω αυτόν που μου είχε πάρει την αναπνοή πριν λίγο. Δεν ήταν εκεί. Μάλλον είχε φύγει. Άνοιξα την ντουλάπα. Ούτ' εκεί ήταν.
Απόλυτη ησυχία και ασφάλεια. Πήρα μια βαθιά ανάσα και ξεφύσηξα. Η αναπνοή μου είχε επανέλθει. Ωραία.
Έκατσα στο κρεβάτι οκλαδόν ακούγοντας μόνο το θόρυβο του κλιματιστικού.
Το επόμενο ήρθε μόνο του κι αθόρυβα, καθώς συνέχισα να κοιτάζω τα ασταθή πλάνα από τους δύο πύργους που καίγονταν. Ήρθε μόνο του και απροειδοποίητα. Κι ήταν μια βαθιά λύπη. Σα βουβό μαύρο πηγάδι. Και καθώς περνούσαν τα λεπτά κάθησε μέσα μου. Διαπέρασε το σώμα μου και κάθισε εκεί. Βαριά σαν βράχος. Λες και είχε ξαποστάσει επάνω μου ένας βράχος. Αμετακίνητη κι αφόρητη. Ούτε με κλάμα έδειχνε να μπορεί να φύγει ούτε με τίποτ’ άλλο. Ήταν βαθιά, βαριά, σκοτεινή, κι αμετακίνητη.
Έκανα μια προσπάθεια να την διώξω αλλά εκείνη πήρε κι άλλο βάρος. Όσο την σκεφτόμουν αυτή γινόταν ακόμη πιο βαριά. Νόμιζα ότι θα μου σπάσει τα κόκαλα. Μου έσφιγγε ήδη το λαιμό με κόμπους και μου φάνηκε πως είχε ξεπροβάλει ξανά εκείνος που μου είχε πάρει την αναπνοή πριν.
Σταμάτησα να κάνω οτιδήποτε.
Έμεινα μόνο με την βουβή λύπη.
Στανλατησα να σκέφτομαι. Ηρέμησα.
Άρχισαν να πέφτουν και τα υπόλοιπα αεροπλάνα.
Το βραδάκι η λύπη συνέχισε να είναι εκεί. Απλά εγώ είχα μάθει να είμαι μαζί της. Είχαμε μπορέσει να πούμε και δυο τρεις κουβεντούλες κι έτσι αποφάσισα να βγω έξω στη βραδινή Θεσσαλονίκη. Στη πόλη που ο έρωτας δεν κάθεται ποτέ σπίτι.
Σηκώθηκα και ντύθηκα μετά από ένα γρήγορο μπάνιο. Σήκωσα τα μαλλιά μου ψηλά καρφιά. Για να νιώθω τον αέρα της θάλασσας να τα παγώνει όρθια καθώς θ' άφηνε τον λαιμό ελεύθερο για μια οποιαδήποτε πιθανή γλώσσα. Μαζί με το ελαφρύ άρωμα του gel σαν ανοιχτό προσκλητήριο. 'Ετσι όπως θα στριμωχνόταν ανάμεσα στον πολύ κόσμο της λεωφόρου Νίκης μετά που έχει πέσει η νύχτα. Της Θεσσαλονίκης και μόνο.
Στο στόμα μου είχα γεύση μετάλλου. Η λύπη μου είπε ότι είναι από την αδρεναλίνη. Κάθισα στο πάγκο του “Θερμαϊκού” και παρήγγειλα ένα Famous με τέσσερις πάγους. Ο καλός μου φίλος ο Νίκος ήταν σοβαρός αλλά όχι πολύ. Γιατί χάζευε τον καταιγισμό των όμορφων γυναικών που συνέβαινε εκεί μπροστά μας.
«Το ξέρεις ότι αν μετά από έκκριση σημαντικών ποσοτήτων αδρεναλίνης, προσθέσεις στον οργανισμό μια σχετικά μετρημένη ποσότητα οινοπνεύματος, το σεξ γίνεται απίστευτα απολαυστικό;» μου είπε μετά από μια γερή γουλιά μαύρης παγωμένης Guinness με ύφος εγγλέζου μεγαλοαστού του προηγούμενου αιώνα που όμως μιλάει ελληνικά και μάλιστα με Σαλλονικιότικη προφορά.
Η λύπη άρχισε να κουνιέται αντιδρώντας στο οινόπνευμα. Έφυγε μετά από λίγο κάνοντας θόρυβο κι άφησε πίσω της μια μικρούλα μελαγχολία που έδειχνε να θέλει να μεγαλώσει κι αυτή.
«Το είδα να βυθίζεται μέσα στον κορμό του σκορπώντας μέταλλο σκόνη γυαλιά και θάνατο γύρω του. Παίρνοντας μερικές χιλιάδες ψυχές μαζί του.» του είπα με πολύ σοβαρό ύφος.
«Α! Έλα μωρέ… θα το ξαναχτίσουν…»
«Δεν μιλάω για το κτίριο μόνο…» του απάντησα συνεχίζοντας να έχω σοβαρό ύφος.
«Ε! Ε! ρε… Έλα ρε… Ρε μην ανησυχείς ρε… το άλλο δεν γκρεμίζεται με τίποτε… το άλλο είναι το σπίτι του Βάκχου… το άλλο είναι ο πολιτισμός του φαλλού… εκεί που η θρησκεία πραγματικά έχει σταματήσει να υπάρχει… εκεί που είσαι αυτό που αληθινά θέλεις να είσαι… εκεί έχουν φτάσει στην αναρχία απλά οι άλλοι δεν το ξέρουν ρε μαλάκα… τι λες ρε… τι θα πεθάνει ρε… το L.A. έτσι θα πεθάνει; Η πανευδαιμονία του Sunset Boulevard και του Frankie; Έτσι πεθαίνουν αυτά ρε; Το σαξόφωνο πάνω από το νυχτερινό Chicago θα σταματήσει έτσι για πλάκα; Είσαι τρελός ρε μαλάκα; Και που θα εμφανίζεται μετά η Laurie γλυκό στεναχωρημένο αγόρι, στην Καλαμαριά; Κοίτα αυτό εκεί το ξανθό απέναντι, ποια θ’ αντιγράψει βρε καημένε αν όχι την μεγαλειώδη Mariah…».
«Ησύχασε θα μας διώξουν…» του είπα προσπαθώντας να τον σταματήσω καθώς είχε αρχίσει να μιλάει ήδη αρκετά δυνατά.
«Τα έχω χεσμένα τα βλαχαδερά…» είπε και συνέχισε απτόητος κουνώντας ταυτόχρονα τα χέρια του «Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης… Isaac Stern… Μεγάλη Χώρα… τόλμησαν να χτυπήσουν την Μεγάλη Χώρα… τόλμησαν να τραυματίσουν τη βιβλιοθήκη του Κογκρέσου… τόλμησαν να τρομάξουν τα κλεισμένα μυαλά στα εργαστήρια του Stanford… τόλμησαν να φτύσουν το ΜΟΜΑ… άκου οι μουλάδες ρε… το ΜΟΜΑ, τον παγκόσμιο ναό της Τέχνης…» Σταμάτησε κοιτώντας την Guinness του. Ξεφύσηξε.
«Πυρηνικά περιορισμένου βεληνεκούς;» τον ρώτησα χαμογελώντας υποχθόνια.
Ξεσπάσαμε σε ηχηρά γέλια κοντεύοντας να πέσουμε κάτω.
Σήκωσα το χέρι μου φωνάζοντας το κορίτσι του μπαρ. Την κοίταξα στα μάτια για ν’ απολαύσω δευτερόλεπτα παραπάνω την ομορφιά της, έτσι καθώς είχε τα μαλλιά μαζεμένα πίσω.
«Θα μας φέρεις δύο ακόμη;» την ρώτησα χωρίς να διευκρινίσω τι είναι αυτά τα δύο για να την καθυστερήσω λίγο μια που θα έπρεπε να με ρωτήσει τι πίνουμε.
Χαμογέλασε σμίγοντας ελαφρά τα φρύδια αλλά δεν ρώτησε τίποτε.
«Μία Guinness κι ένα Famous με τέσσερις πάγους.» της είπε ο Νίκος κι αυτή έσκυψε ανάμεσά μας για να πάρει τα άδεια ποτήρια.
Ρούφηξα το άρωμά της. Με κοίταξε για ένα κλάσμα κι έφυγε.
«Νέα Υόρκη, απόγευμα, χτυπάει το κινητό της, -δεν θα μπορέσω να έρθω σήμερα το βράδυ, μάλλον θα μείνεις μόνη σου honey-, κλείνει το κινητό της, το ρίχνει στη τσέπη της, αρχίζει να βρέχει απαλά, εκείνες τις φθινοπωρινές βροχές της Νέας Υόρκης, περπατά τη Broadway, το πλάνο ανοίγει και στο βάθος τα ψηλά κτίρια γεμίζουν κατάφωτα το κάδρο, η μουσική έρχεται φυσικά, μαζί με τον ελαφρύ βραδινό άνεμο που της φυσάει τα μακριά μαλλιά της, if you get caught between the Moon and New York city, the best that you can do…, the best that you can do is fallin' in love, η πόλη φαίνεται ολόκληρη, κι ανάμεσα στα δυο κτίρια που ψάχνουν τον ουρανό, έχει ανατείλει η πανσέληνος.»
Ο Νίκος με κοιτάζει χαμογελώντας. Μικρή παύση. Ύστερα μου λέει: «Τώρα θες ν’ αρπάξω ένα οπλοπολυβόλο και ν’ αρχίσω να καθαρίζω κόσμο; Αυτό θέλεις; Ε ρε μαλάκα… εντάξει… δε καταλαβαίνεις; εδώ πρόκειται για πόλεμο πολιτισμών, αυτό είναι, δεν θα επιτρέψουν οι μουλάδες τον μύθο, δεν θα τον επιτρέψουν, δεν τον ανέχονται…»
Το κορίτσι του μπαρ φέρνει τα καινούρια ποτά.
Την κοιτάζω μέχρι να τ’ ακουμπήσει όλα. Τους ξηρούς καρπούς, τα ποτήρια, τα νερά. Μου χαμογελά και φεύγει.
Παίρνω το ποτό μου και το σηκώνω ετοιμάζοντας μια πρόποση.
«Πυρηνικά ή συμβατικά;» τον ρωτάω.
«Δεν μ’ ενδιαφέρει. Δεν τους θέλω πάνω σ’ αυτόν τον πλανήτη. Δεν θέλω τον πολιτισμό τους. Δεν θέλω ούτε τα σαρίκια τους, ούτε τα τουρμπάνια τους, ούτε τη γλώσσα τους, ούτε τη μουσική τους. Δεν θέλω ούτε να τους βλέπω, ούτε να τους ακούω.» μου απαντά και κρατάει το ποτό του ψηλά περιμένοντας.
«Ένα B52 πάνω από τα βουνά του Αφγανιστάν, οι μεταλλικές πόρτες ανοίγουν κι ένα ασημένιο κυλινδρικό αντικείμενο απελευθερώνεται κι αρχίζει να πλανιέται στον αέρα κατεβαίνοντας αργά προς τα κάτω. Στα 1000 πόδια ο πρώτος ήχος της μεγαλειώδους έκρηξης είναι υπόκωφος…σχεδόν βουβός…»
Τσουγγρίζουμε πάνω σ’ αυτό που μόλις του είπα.
Είμαι καλά.
Έχω πάρει την εκδίκησή μου κι είμαι καλά.
Είμαι κάτι περισσότερο από καλά έτσι όπως γυρνάω ξημερώματα στο ξενοδοχείο κι απολαμβάνω περπατώντας αργά την ξενυχτισμένη πόλη.
Κανείς δεν θα τολμήσει ν’ αγγίξει τ' όνειρό μου._

----

Το παραπάνω, αν θέλετε το πιστεύεται ή όχι, μελό ή όχι, ρατσιστικό η όχι, ιδεολογικά και στοιχειωδώς πολιτικά να μπάζει από παντού ή όχι, συναισθηματικά αληθινό όμως σίγουρα ναι, γράφτηκε τα ξημερώματα της 11ης προς 12ης Σεπτεμβρίου του 2001 στη Θεσσαλονίκη στον τότε φορητό μου υπολογιστή Helwet Packard. Επίτηδες αναφέρω τη μάρκα. Αναντίρρητα αυθεντικά αμερικανική.
Κι άλλο σχόλιο επί του γραπτού αυτού δεν έχω.
Τα όπλα δικά σας.

Βομβες θραυσματων

2006-08-20T13:42:00.000+03:00

Από το in.gr:
"Ο Guardian αναφέρει πως το Ισραήλ κατασκευάζει βόμβες θραυσμάτων που χρησιμοποιεί το πυροβολικό. Ορισμένες τέτοιες βόμβες είχαν πουληθεί στο βρετανικό στρατό πριν τον πόλεμο στο Ιράκ. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν επίσης προμηθεύσει το Ισραήλ με τέτοιες βόμβες. [...] Οι βόμβες θραυσμάτων είναι ιδιαίτερα φονικές, καθώς αφήνουν στο πεδίο πολλά βομβίδια που δεν έχουν εκραγεί, με αποτέλεσμα να σκοτώνουν στη συνέχεια για μεγάλο χρονικό διάστημα. Τα βομβίδια έχουν αποδειχτεί ιδιαίτερα επικίνδυνα για τα παιδιά που όταν τα βρούν τα περιεργάζονται, με αποτέλεσμα να εκρήγνυνται στα χέρια τους. [...] Όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση «οι βόμβες αυτές είναι μικρές, έχουν το μέγεθος μιάς μπαταρίας και συχνά καλύπτονται στα ερείπια. Αν εντοπιστεί μία τέτοια βόμβα σε μια περιοχή είναι σίγουρο ότι υπάρχουν και άλλες σε κοντινή απόσταση». [...] Σύμφωνα με την Ηuman Rights Watch, Ισραηλινός στρατιωτικός εκπρόσωπος έχει δηλώσει ότι ο στρατός «χρησιμοποιεί πυρομαχικά που προβλέπονται από το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο, αλλά δεν μπορεί να δώσει περισσότερες λεπτομέρειες που θα έθεταν σε κίνδυνο τις επιχειρήσεις»."

Κάτω από το κοινωνικό υπόστρωμα. Κάτω από τον κάτω ανθρώπινο φόβο. Πιο κάτω κι από εκεί που εμφανίζονται τα γρήγορα πλάσματα με τα πολλά περισσότερα από δύο πόδια και ουρλιάζουν με κίτρινα δόντια μέσα στο κεφάλι σου. Πολύ κοντά στους αρμούς του κοινωνικού ιστού. Εκεί όπου οι αράχνες όταν και αν μπορέσουν να φτάσουν τα καταφέρνουν.
Οι πρόσφυγες παρέα με τα κουρέλια τους επιστρέφουν στην Κανά. Με κλωστές κρεμούν το κοινωνικό τους γίγνεσθαι για να στεγνώσει το αίμα αλλά και για να το βλέπουν οι κυανόκρανοι. Όταν τα παιδιά ξυπνούν από τον εφιάλτη οι κυανόκρανοι κοιμούνται. Τα παιδιά σηκώνονται για μια βόλτα στα ερείπια. Πιο πολύ για να διώξουν τον εφιάλτη που ακόμη γρυλλίζει παρά για οτιδήποτε άλλο.
Όταν το βομβίδιο εκρήγνυται το παιδικό σώμα σπάνια το βρίσκουν σαν σύνολο. Συνήθως βρίσκουν κομμάτια του. Πόδια, λεπτά χέρια αποκομμένα από τους ώμους με τους κοινωνικούς ιστούς τους ακόμη να φαίνονται, και άλλα τέτοια.
Ο ιστός τινάζεται. Αποδιώχνει το νεκρό κομμάτι. Και ξανασυνδέεται. Πράγμα που οι βόμβες θραυσμάτων αδυνατούν ν' αντιληφθούν. Γιατί αυτές το μόνο που γνωρίζουν είναι μερικές δήθεν νίκες._

Under attack

2006-08-12T15:02:00.000+03:00

Η κατάθλιψη λέει, ξεκινά, όταν ο θάνατος φαντάζει σαν μία ενδιαφέρουσα πρόσκληση γι' απογευματινό καφέ σε κάποια δροσερή πλατεία. Με περαστικά ζευγάρια να βολτάρουν χέρι χέρι. Με ήχους από ποτιστικά να σφυρίζουν αόρατα σε καταπράσινα παρτέρια. Με κάποια κοντινή παρτίδα τάβλι να μετρά το ραχάτι και την ησυχία.
Η κατάθλιψη λέει, ξεκινά, όταν ο θάνατος φαντάζει σαν μία θετική απάντηση που περίμενες από καιρό. Με τον ταχυδρόμο παλιό φίλο και γνωστό να σε βρίσκει τυχαία στην παραπάνω πλατεία. Και να σταματά ακουμπώντας ξέγνοιαστα στην πλάτη της πράσινης πάνινης πολυθρόνας σου, για να σου αναγγείλει ότι είδε την επιστολή που τόσα χρόνια περίμενες. Θα στην παραδόσει αύριο πρωί. Να είσαι ξύπνιος, το καλό που σου θέλει...
Φεύγοντας από την παραπάνω πλατεία, κοιτάζεις ψηλά τα λευκά σύννεφα να διαγράφονται τρισδιάστατα πάνω στο καθαρό γαλάζιο. Με όλους τους όγκους και τις σκιές. Αλλού λίγο γκρίζα κι αλλού σχεδόν μαύρα. Και τα κτίρια στο χρώμα της λάσπης που σε περιτριγυρίζουν. Όπως και το γυαλιστερό μαύρο της ασφάλτου. Καλά πράγματα για σένα αυτά. Δρόμοι για το ραντεβού σου με τον ταχυδρόμο αύριο πρωί πρωί.

Η πορτοκαλί με μπαλώματα στο χρώμα του στεγνού χώματος νταλίκα, που έρχεται από το βάθος του σκεπαστού με μπαλκόνια δρόμου, ιδρωμένη απ' τον Αύγουστο, είναι το όχημα της ευτυχίας για σένα. Σταματάς μέσα στη μέση. Χαμογελάς στον ξεμανίκωτο χοντρό νυσταγμένο οδηγό. Ακούς τα φρένα και βλέπεις τον όγκο του αυτοκινήτου να τρέμει στα πέντε μέτρα μπροστά σου καθώς χάνει αργά αλλά σταθερά την πορεία του. Στιγμιαία παγώνεις. Αλλά τώρα είναι αργά. Ο ατσάλινος βρώμικος προφυλακτήρας χώνεται στο στομάχι σου. Θες να ξεράσεις αλλά το ξεχνάς αμέσως. Φεύγεις προς τα κάτω. Σκας στην άσφαλτο. Βλέπεις τον τερατώδη μπροστινό άξονα από πάνω σου. Ο πόνος στο μέτωπό σου διαρκεί ένα δευτερόλεπτο αλλά είναι τόσο έντονος που σηκώνεις το χέρι σου για να πιάσεις το κεφάλι εκεί πάνω στη σουβλιά αλλά φεύγεις ήδη ξανά, κοιτώντας τον τροχό ν' ανεβαίνει πάνω στο στήθος σου. Το καβαλάει και σ' αφήνει. Ουρλιαχτά από κάπου. Τα ελαστικά στριγγλίζουν. Οι τροχοί αναπηδούν. Δεν αντέχουν τόσο κοκκαλωμένα φρένα. Στρίβεις το κεφάλι σου στα δεξιά. Το μάγουλο ακουμπά στην άσφαλτο. Καυτή είναι. Και κάτι βρωμάει. Πολύ. Καμένο λάδι και ξεραμένο αίμα; Κιόλας; Μάλλον... Κοιτάς από το επίπεδο του δρόμου. Δεν αναπνέεις. Πας να γυρίσεις το κεφάλι σου. Εκείνο όμως δεν γυρίζει. Ο πίσω τροχός σ' ένα από τα αναπηδητά του παίρνει και τα πόδια σου μαζί. Μάλλον δηλαδή. Γιατί ελαφραίνεις τόσο πολύ από τη μέση και κάτω κι είναι τόσο το αίμα που καταβρέχει το πρόσωπό σου που μάλλον κάτι τέτοιο έχει συμβεί δηλαδή...

Σταματούν όλα. Πόδια έρχονται τρέχοντας. Κάποιος πέφτει δίπλα σου. Γυναίκα είναι. Δεν φαίνεται να έχει χτυπήσει. Μάλλον λιπόθυμη έπεσε. "Τι μελό που είναι ο κόσμος..." σκέφτεσαι. Κλείνεις τα μάτια.

Ανοίγεις τα μάτια. Ησυχία. Τα σύννεφα κοντά σου. "Βασικά... δεν θα προλάβω τον ταχυδρόμο..." Κλείνεις τα μάτια.

Τ' ανοίγεις. Το επόμενο πρωί σπίτι σου. Ο γνωστός καλός άνθρωπος με τις επιστολές χτυπά το κουδούνι σου απελπισμένα.
"Βρε! Ε! Βρε Στελάκι! Δεν είμαι μέσα βρε! Τώρα ήρθα! -α δεν ακούει αυτός- Βρε Στέλιοοο! Ε! Κουφός είσαι μωρέ;"
Τον ακουμπάς στον ώμο. Το χέρι σου περνά μέσα από το σώμα του. Δεν το πιστεύεις. Κλείνεις τα μάτια.

Ανοίγεις τα μάτια. Άνθρωποι πολλοί σε αίθουσα αναμονής. Λευκά όλα γύρω. Η ηρεμία είναι τέτοια που θες να χαμογελάσεις. Άλλοι χαμογελούν ήδη. Μόνοι τους κι αυτοί. Δεν έχεις σώμα. Ή τουλάχιστον δεν το αντιλαμβάνεσαι.
Στο είχαν πει: "Οι πολεμικοί ανταποκριτές συχνά υποφέρουν από επιθέσεις κατάθλιψης. Ένας φωτογράφος μια φορά είδε ένα παιδάκι να γέρνει και ν' ακουμπά στο χώμα νεκρό πέντε λεπτά μετά το κλικ της φωτογραφικής του μηχανής. Ο φωτογράφος αφού πήρε το βραβείο Πούλιτζερ αυτοκτόνησε πέντε μήνες αργότερα." Στο είχαν πει. Αλλά εσύ συνέχισες εθισμένος στη βρώμα της σκόνης των βομβαρδισμών και του ξεραμένου αίματος. Στο είχαν πει: "Η βία είναι ένας κύκλος. Κι εσύ είσαι το πλέον λαδωμένο γρανάζι του." Στο είχαν πει: "Συνέχισε έτσι... μια μέρα θα κόψεις το μπράτσο σου απ' τη ρίζα και κατά βάθος θα σ' αρέσει γιατί θα μπορείς να το περιγράψεις καλύτερα... άλλωστε ένας απ' τους δασκάλους σου είναι ο Στήβεν Κινγκ, δεν είναι;"

Αυτές τις δύο τελευταίες εβδομάδες νιώθω σαν σακούλα σκουπιδιών που ο σκουπιδιάρης αποφάσισε να την αφήσει να σαπίσει στον καυτό ήλιο. Διάβασα ένα άρθρο σ' ένα ένθετο μιας εφημερίδας. Όσον αφορά στο πολεμικό ντέρμπι "Ισραήλ Λίβανος". Πλαισιομένο κι από αληθινά καταπληκτικές φωτογραφίες. Και είδα και το ρεπορτάζ για τους Γιατρούς χωρίς Σύνορα στο Σουδάν, όπου οι κυανόκρανοι δεν τους αφήνουν να προχωρήσουν παραπέρα γιατί παραπέρα καραδοκούν ληστές καραβανιών προσφύγων. Εκ του παραλλήλου ήρθε και το τελευταίο συνδρομητικό τεύχος "Μαρτυρίες" της Διεθνούς Αμνηστίας. Ξεσαλώνουν τώρα τελευταία όλοι οι παλαβοί. Ισραηλινοί μονομάχοι και ψυχωτικοί Χεζμπολά. Τα κατάπια αμάσητα όλα. Τα άρθρα, τις αναφορές, τις μαρτυρίες των βασανηστιριών. Όλα.

Ουπς! Τι είναι αυτό; Νταλίκα;

IRC

2006-08-10T02:32:00.000+03:00

Δεν είχε έρθει ακόμη αλλά ήταν κοντά.
Έτσι το αισθανόταν εκείνος τουλάχιστον.
Τις καλοκαιρινές νύχτες όπως αυτή, που το μπαλκόνι στο κέντρο της πόλης είχε αρκετό χώρο για ένα τραπεζάκι με το notebook, ένα πορτατίφ, το ποτήρι με το ποτό και τον πάγο, ένα τασάκι και το πακέτο με τα τσιγάρα, τραβώντας το καλώδιο του τηλεφώνου μέχρι το μπαλκόνι, έβγαινε στο Internet.

Εκείνη, στην άλλη άκρη του πλανήτη, εκεί που ακόμη ήταν σχεδόν μεσημέρι προς απόγευμα, κατέβαζε την τέντα για την απογευματινή αντηλιά, έφτιαχνε έναν παγωμένο καφέ, τσούλαγε ολόκληρο το γραφείο κοντά στο παράθυρο, κι από ‘κει, με θέα τη μεγάλη πόλη με τον ήλιο να κατεβαίνει πίσω της, έβγαινε στο Internet.
Δεν είχε έρθει ακόμη αλλά ήταν κοντά.
Έτσι το αισθανόταν κι εκείνη τουλάχιστον.
Στην αρχή ήταν το email.
Πάλι τα ίδια θα μου λέει... μου τα 'πε και χθες... έχω αρχίσει να βαριέμαι... σκέφτηκε κοιτάζοντας τα μηνύματα στο in basket της. Αυτός δεν θα το παραδεχθεί ποτέ... βδομάδες τώρα οι ίδιες κουβέντες... ‘όχι εγώ σ' αγαπώ, όχι εσύ δε μ' αγαπάς...’. Έχω βαρεθεί να διαβάζω... τι να κάνω ρε γαμώ το...

Το πορτατίφ του είχε την ικανότητα να μαζεύει όλα τα έντομα της περιοχής. Αυτό τον εκνεύριζε αφάνταστα, αλλά βεβαίως δεν ήταν και διατεθειμένος να συμβιβαστεί μ’ αυτό όπως και με πολλά άλλα στη ζωή του. Ήπιε λίγο από το ποτό κι άναψε ένα τσιγάρο. Συνδέθηκε και βγήκε κατευθείαν στο mail. Εδώ και πολλές εβδομάδες δεν ζούσε και για τίποτε άλλο. Και στη δουλειά του ακόμη του το είχαν πει ξεκάθαρα:
"Φίλτατε, θα φύγεις εάν συνεχίσεις τα ίδια... κανόνισε..." γιατί βέβαια δεν έκανε απολύτως τίποτε από ό,τι έπρεπε να κάνει. Γιατί απλά δεν μπορούσε. Αφού ουσιαστικά δεν κοιμόταν. Αφού τις νύ-χτες ήταν on-line περιμένοντάς την. Περιμένοντας το μετά το mail. Έτσι το είχε ονομάσει κιόλας, "το μετά το mail", το σχεδόν απόλυτο της επαφής, το σχεδόν αλήθεια.
Το IRC

Εκείνη συνήθως αργούσε. Έκανε κι άλλα πράγματα πριν. Πήγαινε σε κάτι βιβλιοθήκες και μάζευε τις ανακοινώσεις της ημέρας, περιδιάβαινε λίγο στο Web, ξεφύλλιζε τις ελάχιστες αμερικανικές εφημερίδες που είχαν επιτέλους αποφασίσει να ξοδευτούν για ένα site, κι άλλα τέτοια ίδια. Για να φάει χρόνο για να μπορεί να φύγει ύστερα πιο γρήγορα από το σχεδόν αφόρητο, το σχεδόν απόλυτα τραγικό.
Το IRC

Είχαν δικό τους κανάλι, με password και με bot που πέταγαν οποιονδήποτε άλλον έξω. Προσωπικό κανάλι μόνο γι’ αυτούς τους δύο. Ανενόχλητοι. Πλήρως μόνοι σε ολόκληρο τον πλανήτη συζητούσαν με τις ώρες, έλεγαν αστεία, κουτσομπόλευαν άλλους από άλλα κανάλια όταν καμιά φορά έβγαιναν για βόλτα σ' αυτά, όπως ένα ζευγάρι που κουρασμένο από τον έρωτα κλεισμένο μέρες σ' ένα δωμάτιο βγαίνει να πιει και να φάει κάτι.
Εκείνος νόμιζε ότι αυτό ήταν, πάει, έγινε, βρήκε αυτήν που έψαχνε σε όλη του τη ζωή, άσχετα αν δεν την είχε δει ποτέ του. Σημασία είχαν τα λόγια της, η ψυχή της, οι ανάσες της πίσω από τις άσπρες τελείες πάνω στη μαύρη οθόνη. Μερικές φορές σχεδόν ξημερώματα πια, σκεφτόταν ότι πρέπει να είναι πάρα πολύ όμορφη... τι διάολο... οι έξυπνοι άνθρωποι είναι και όμορφοι ούτως ή άλλως... Οι συνάδελφοί του γελούσαν, μερικοί τόσο πολύ που τους καταλάβαινε, αλλά έδινε τόπο στην οργή, αυτός είχε άλλα να σκέφτεται.
Εκείνη τα έλεγε κάθε πρωί στη διπλανή της στο γραφείο, ή το βράδυ αργά όταν έβγαινε μ' έναν τύπο που της την έπεφτε καιρό τώρα, ούτως ή άλλως για ‘κείνη η όλη υπόθεση τράβαγε το πολύ μέχρι τις εννιά-δέκα το βράδυ. Σήμερα, όμως, το είχε πάρει απόφαση. Αρκετά είχε τραβήξει η όλη υπόθεση, στο κάτω κάτω μέχρι και provider ήταν διατεθειμένη ν' αλλάξει για να μην την ξαναβρεί εκείνος ποτέ πια.
Κι αυτός όμως το είχε πάρει απόφαση. Θα της ζητούσε να συναντηθούν. Το καλοκαίρι είχε μπει για τα καλά. Μπορούσε να πάρει την άδειά του όποτε ήθελε. Θα της έκανε και δώρο τα εισιτήρια του αεροπλάνου και μετά σε κάποιο νησί, χαμένοι ξανά σ' ένα δικό τους κανάλι, θαλασσινό αυτή τη φορά... Έτσι τα σκεφτόταν. Αδιαφορώντας παντελώς για οτιδήποτε μπορεί να είχε σχέση με μια πιθανή διαφορετική πραγματικότητα, διαφορετική από το πώς αυτός ήθελε να είναι, άλλωστε στο κάτω κάτω, στο κάτω κάτω της γραφής, κι αυτό ποτέ δεν το σκέφτηκε συνειδητά, πλήρωνε για τις υπηρεσίες του Internet, κι άμα πληρώνεις είσαι άρχοντας... αλλά όπως είπα, αυτό ποτέ δεν το σκέφτηκε στο μπροστινό μέρος του εγκεφάλου του.

Η σύνδεση έγινε γρήγορα, άλλωστε η πόλη τα καλοκαίρια αδειάζει, ο κόσμος είναι λίγος, κι απ’ τους ελάχιστους που έχουν σχέση με τέτοια πράγματα μένουν μηδαμινοί, το Internet ανασαίνει. Μπήκε στον IRC server, έριξε μια ματιά τριγύρω, λίγοι και σήμερα, μπήκε στο κανάλι τους και περίμενε.
Άναψε ένα τσιγάρο, κοίταξε τα γύρω κτίρια και προσπάθησε ν’ ακούσει τους ήχους από τ’ άλλα διαμερίσματα. Μετά σήκωσε το κεφάλι του και χάζευε τα αστέρια. Το βλέμμα του ξανάπεσε στην οθόνη. Κανείς.
Η ώρα περνούσε.
Σηκώθηκε. Έβαλε λίγο ποτό ακόμη. Κάθισε ξανά.
Κανείς.
Ο κέρσορας άναβε κι έσβηνε. Άναβε κι έσβηνε. Στο άπειρο.
Σηκώθηκε. Άνοιξε το ραδιόφωνο. Κάθισε ξανά. Η μουσική απαλή κι ο ήχος χαμηλά. Γύρω κοιμούνται.
Κανείς.

"Σήμερα θα τελειώσει" είχε πει στη διπλανή της το πρωί.
"Στείλε του τουλάχιστον ένα mail..." της απάντησε η διπλανή της "...δεν είναι σωστό έτσι..."
"Ποιο δεν είναι σωστό, παιδάκι μου... καταλαβαίνεις τι λες; Ποιο δεν είναι σωστό; Ούτε το μικρό του πραγματικό όνομα δεν ξέρω, φαντάζεσαι δηλαδή να είναι δυο τρεις ας πούμε... επειδή κάθομαι εκεί και παίζω... βαρέθηκα... είναι άρρωστο όλο αυτό..."
Το απόγευμα κάθισε στο γραφείο στο σπίτι της κι άνοιξε τον υπολογιστή. Κοίταξε το εικονίδιο που έλεγε Internet από κάτω αλλά δεν το άγγιξε. Τελείωσε κάτι δουλειές που είχε και πριν σηκώσει το ακουστικό για να πάρει τηλέφωνο κάτι φίλους το μάτι της έπεσε στο ρολόι ...μιάμιση ώρα και περιμένεις ακόμη; ... αν είναι έτσι, είσαι άξιος της τύχης σου... σκέφτηκε και σήκωσε το ακουστικό.

Συμβαίνουν αυτά... σκέφτηκε εκείνος αναστενάζοντας ...και στην Αμερική ακόμη πρέπει να βγαίνουν εκτός τα δίκτυα... κρίμα... Έκλεισε τη γραμμή απευθείας κλείνοντας το modem. Ήταν σχεδόν εκνευρισμένος. Ύστερα από λίγο, αφού χάζεψε λίγο τηλεόραση, προσπάθησε να συνδεθεί ξανά.
Η γραμμή χτύπαγε χωρίς ν’ απαντάει κανείς.
Ξαναδοκίμασε.
Τίποτε.
Α, σήμερα είναι η μέρα φαίνεται... κι εδώ τα ίδια...
Τους πήρε τηλέφωνο.
"Έχουμε διακοπή ρεύματος κύριε, δυστυχώς..."
"UPS δεν έχετε;"
"Έχουμε αλλά δεν κρατάνε και ώρες... εξάλλου τα UPS δεν είναι γι' αυτό..."
"Να βάλετε κι άλλα..."
"Ορίστε;"
"Να βάλετε κι άλλα λέω... και γεννήτριες και ηλεκτροπαραγωγά ζεύγη αν χρειάζεται... να κάνετε οτιδήποτε... δεν πληρώνω για πλάκα εγώ..."
Το έκλεισε πετώντας το ακουστικό πάνω στη συσκευή.
Έπεσε να κοιμηθεί, αλλά δεν κοιμόταν, σκεφτόταν, μία ημέρα χωρίς εκείνη...
Την άλλη μέρα το πρωί πήρε τηλέφωνο στη δουλειά. Δεν πήγε. Είπε ότι είναι άρρωστος.
"Ούτε ναρκωτικά να 'παιρνε..." είπε ένας συνάδελφός του. Οι υπόλοιποι δεν σχολίασαν καν.
Ήρθε η νύχτα. Έβγαλε το γνωστό εξοπλισμό στο μπαλκόνι και μπήκε ξανά. Έφτασε στο κανάλι τους. Άδειο.

Έφτασε στο σπίτι της νωρίς το απόγευμα. Ύστερα από λίγο ακούστηκε το κουδούνι. Ο νεαρός κάθισε μπροστά στην οθόνη και μετά από ένα τέταρτο τη φώναξε.
"Εντάξει είμαστε..." της ανακοίνωσε.
"Μπορούμε να σβήσουμε την παλιά σύνδεση;" τον ρώτησε.
"Ναι, ναι, βεβαίως..."
Κλικ, κλικ-κλικ και το εικονίδιο χάθηκε μαζί με όλους τους φακέλους του.
Ο ήλιος έφτασε στο ύψος του παραθύρου και μπήκε στο δωμάτιο.
Αμυδρά σχεδόν θυμόταν.

Δυόμισι ώρες μπροστά στη μαύρη οθόνη και παρ' όλα αυτά σχεδόν χαμογελούσε. Πίστευε ακράδαντα ότι το δίκτυό της ήταν εκτός λειτουργίας. Με τις λίγες γνώσεις που είχε έψαξε για το δίκτυό της και το βρήκε. Και είδε ότι δεν είχε κανένα πρόβλημα. Το user id της όμως δεν το βρήκε ποτέ. Ύστερα σκέφτηκε ότι μάλλον έχει κάνει λάθος στο url και συνέχισε να ψάχνει.
Έτσι, μια μέρα έχασε τη δουλειά του. Oύτως ή άλλως τους φίλους του τους είχε χάσει από παλιά. Tο τελευταίο πράγμα που έχασε ήταν η συνδρομή του σ' αυτό το ίδιο το Internet, μια που δεν είχε λεφτά να την πληρώσει.
Υπήρχε όμως κάτι που πίστευε ότι δεν θα το χάσει ποτέ.
Εκείνη._

---

Η παραπάνω ιστορία είναι γραμμένη το 1995 ή το 1996. Όχι blogs δεν υπήρχαν τότε, αλλά και τα Windows ακόμη σπάνια ήταν.
Η στήλη στην οποία είχε δημοσιευτεί ονομαζόταν Utopia. Στο περιοδικό "Ο κόσμος του Internet". Το περιοδικό δεν υπάρχει πια. Μαζί με την "IRC" είχαν δημοσιευθεί άλλες 10 ή 12 δικές μου.
Μ' αρέσει που αυτό το γραπτό συμπληρώνει μια ντουζίνα χρόνια. (Φαίνεται ε;) Έχει δυό φορές την ηλικία του γιού μου.
Και μ΄αρέσει και η επανάληψη των ανθρώπινων ψυχών...

Πολυ απλη ερωτηση

2006-08-01T23:29:00.000+03:00

Αν βρισκόσασταν ξαφνικά με 1.000.000 ευρώ τι θα κάνατε;
(Η ερώτηση προϋποθέτει ή ότι δεν διαθέτετε ούτε κατά διάνοια τόσα χρήματα ή ότι έστω μπορείτε να μπείτε στην λογική κάποιου που δεν τα έχει και που του φαίνονται πραγματικά "όνειρο".)

Παραμετροι της "αλλης ζωης"

2006-07-20T14:48:00.000+03:00

Κι εδώ είναι το ίδιο, κάτι δεν δένει καλά.
Το τραπεζάκι παραδείγματος χάριν• το τραπεζάκι τρέμει σε τέτοιο σημείο καθώς πληκτρολογώ που θεωρώ ότι από στιγμή σε στιγμή ο φορητός μου υπολογιστής θα ενεργοποιήσει το σύστημα προστασίας του σκληρού του δίσκου το οποίο καιροφυλακτεί κάτω δεξιά στη μπάρα των εφαρμογών εξ αρχής.

Επίσης το ασύρματο λέιζερ ποντίκι μικρού μεγέθους δεν καταφέρνει να κινήσει τον κέρσορά του. Ή όταν τα καταφέρνει τον στέλνει αλλού κι αλλού. Σ’ αυτό βέβαια δεν ευθύνεται το ίδιο το ποντίκι μου αλλά το έρμο το προαναφερθέν μεταλλικό τρίποδο τραπεζάκι, γιατί καθώς είναι βαμμένο βαθύ πράσινο δεν αφήνει την κόκκινη ακτίνα λέιζερ ν’ ανακλαστεί όπως θα ήθελε στην επιφάνειά του, οπότε η επιστροφή της στον αισθητήρα του ποντικιού είναι πραγματικά άστατη. Οπότε κι ο αισθητήρας διαβάζει άλλα αντί άλλων οπότε σε ποια διαδρομή να καταφέρει να οδηγήσει τον κέρσορα... Τέλος πάντων…

Στην αρχή όλα σε παρασύρουν, όλα μα όλα. Το σήμα του κινητού που είναι πέντε στα πέντε, «Καμπάνα δηλαδή…» που θα έλεγε κι ένας παλιός τεχνικός, το σήμα της 3G κάρτας που είναι επίσης πέντε στα πέντε και άρα δίνει πραγματικό ταχύτατο 3G εύρος ζώνης, το ταξίδι με το Hi Speed που κράτησε τόσο λίγο κι ήταν τόσο άνετο που απλά νόμισα ότι πήρα τον προαστιακό, κι άλλα πολλά αντίστοιχα. Όπως το ότι η αποβίβαση ήταν άψογη και διακανονισμένη τέλεια από κάμποσους άνδρες του Λιμενικού και κάτω από τα αντηλιακά προστατευτικά βλέμματα πάνοπλων Ειδικών Φρουρών, κι όπως το ότι η διαδρομή μέχρι τα ενοικιαζόμενα studio ήταν μοναδικά εύκολη γιατί οι ταμπέλες της τοπικής Τροχαίας ήταν πέραν του αναμενόμενου καθοδηγητικές. Και τέλος το ίδιο το studio. Με τα πάντα μέσα. Από εκείνα που η επίπλωσή τους κι ο εξοπλισμός τους μάλλον καλύτερα από το σπίτι σου είναι. Εξαιρουμένων βέβαια του αριθμού των δωματίων και των βιβλιοθηκών ίσως…

Οπότε σκέφτεσαι: «Είχα δίκιο… είχα δίκιο που ήθελα να έρθουμε εδώ… χαλάλι τα λεφτά… εδώ θα κάθομαι κάθε πρωί στην τέλεια πέτρινη βεράντα με θέα όλο το χωριό με το γραφικό του λιμανάκι και το απέραντο γαλάζιο μπροστά του, θα φτιάχνω τον καφέ μου, θ’ ανοίγω τον υπολογιστή μου, θα διαβάζω την αλληλογραφία μου, θα κοιτάζω τις ειδήσεις, κι αργότερα θα βυθίζομαι στο επόμενο βιβλίο μου. Και μια που η οικογένεια θα μένει στη θάλασσα μέχρι αργά το απόγευμα εγώ μάλλον θα προλάβω τα πάντα… Α καλά… δύο ολόκληρες εβδομάδες κι αν καταφέρω και την τρίτη μ’ ένα τηλέφωνο στον Διευθυντή που με συμπαθεί κιόλας μιλάμε ότι μάλλον θα προλάβω να τελειώσω και την πρώτη γραφή δηλαδή… Α εντάξει… Με λυπήθηκε ο Θεός…»

Πολύ κοντά στο τέλος του σχολείου, καμιά εικοσαριά χρόνια πριν δηλαδή, είχα πει ότι η ζωή που θέλω να ζήσω είναι εκείνη που σ’ αφήνει να περπατάς ξυπόλυτος τουλάχιστον για τέσσερις μήνες το χρόνο. Όχι όχι! Δεν ήθελα να γίνω καθηγητής Μέσης Εκπαίδευσης ή Δάσκαλος, γιατί κι αυτοί τους τέσσερις μήνες ξυπόλυτοι δεν τους φτάνουν ούτε κατά διάνοια, ούτε ήξερα κάποιο συγκεκριμένο επάγγελμα που σε αφήνει να ζεις έτσι, όχι δεν είχα τίποτε το συγκεκριμένο στο μυαλό μου, αλλά αυτό όμως το ήξερα: τέσσερις τουλάχιστον μήνες ξυπόλητος. Οι ψαράδες οι χορευτές κι οι δάσκαλοι γιόγκα είναι η αλήθεια ότι περνούν άπειρο χρόνο της ζωής τους ξυπόλητοι αλλά τέτοια προχωρημένη επαφή με την πραγματικότητα δεν την είχα τότε οπότε δεν το είχα σκεφτεί καν. Το μόνο που είχα σκεφτεί ήταν ένα πέτρινο λευκό σπίτι πολύ κοντά στη θάλασσα όλο το χρόνο. Οπότε με το που θ’ άρχιζε να τελειώνει η άνοιξη τόσο κοντά στην άμμο εγώ θα μπορούσα να φορώ μόνο το μαγιό μου και να περπατώ ξυπόλυτος μέσα στο σπίτι ή και γύρω απ’ αυτό. Όπως επίσης και στη διαδρομή μέχρι το κοντινό μπαρ της παραλίας. Η δουλειά που θα έκανα για να με συντηρεί στη ζωή σε αυτό το σπίτι θα ήταν η γραφή. Τι θα έγραφα δεν ήξερα. Αλλά θα έγραφα. Φανταζόμουν κυρίως ιστορίες αγάπης με περιγραφές μοναδικών λεπτεπίλεπτων γυναικών ή ακραία εξομολογητικά απογεύματα με πορφυρούς ήλιους που αγγίζονται με τη θάλασσα. Η αλήθεια είναι πως σ’ εκείνο το σπίτι χώραγαν και ελαφριά τζιπ ή βαριές μοτοσικλέτες ή αναχωρήσεις με πάνινα σακίδια για κάποιο σύνορο κάπου στον πλανήτη κι επιστροφή κάμποσο καιρό μετά. Μη οριζόμενο το μετά, όμως, συνήθως. Το κυριότερο όμως ήταν αυτό: εγώ σ’ εκείνο το σπίτι.

Ο φαροφύλακας, ως προοπτική, άργησε να επισκεφτεί τους ορίζοντες των σκέψεών μου, γιατί με φόβιζε λίγο η απέραντη πραγματική μοναξιά. Η απολύτως πραγματική αγριάδα της νύχτας. Η απόλυτη στο 100% αληθινή μοναξιά. Αλλά όταν την επισκέφτηκε, θεώρησα πως η ελπίδα της πραγμάτωσης του ονείρου είχε επιστρέψει. Έτσι, στο στρατό, στην Πολεμική Αεροπορία, λόγο ενός προβλήματος υγείας, ή θα μ’ έδιωχναν εκτός στρατεύματος ή κάτι θα έπρεπε να με κάνουν. Με ρώτησαν και απήντησα ότι προτιμώ να με κάνουν οτιδήποτε παρά να με διώξουν, γιατί αν ήξερα από πριν ότι υπήρχε η πιθανότητα να με διώξουν μια που το πρόβλημα υγείας που είχα (και έχω) το γνώριζα, απλώς θα είχα κανονίσει τη ζωή μου διαφορετικά.

Έξη μήνες σε μια άκρη του κόσμου όπου το μόνο που έπρεπε να κάνω ήταν ν’ ανάβω ένα μηχάνημα στις 06:00, να το ελέγχω εκεί κατά το μεσημεράκι, και να το σβήνω στις 19:00. Εκεί μ’ έστειλαν. Μια φορά μια νύχτα νόμισα ότι άκουσα χτυπήματα στην πόρτα. Μια φορά μια άλλη νύχτα η φωτογραφία μιας παλιάς μου κοπέλας είμαι σίγουρος ότι κινήθηκε και μου χαμογέλασε. Μια τρίτη φορά άκουσα να με φωνάζουν. Και συχνά πυκνά τα σύννεφα κατέβαιναν τόσο κοντά στο χώμα που έβγαινα έξω στο χαώδες σκοτάδι για να μυρίσω την υγρασία τους. Κι όταν έφτασε το τέλος της άνοιξης περπατούσα όλη την εγκατάσταση του ραντάρ πάνω κάτω ξυπόλυτος χαζεύοντας το απέραντο γαλάζιο κάμποσες εκατοντάδες μέτρα μακριά μου. Σηκωνόμουν το πρωί κι έφτιαχνα τον καφέ μου κι απλωνόμουν μπροστά σ’ εκείνη την αστείρευτη θέα και χανόμουν μέσα της για ώρες. Ώρες ατελείωτες άκουγα μόνο τον αέρα να κουνά τις φυλλωσιές και να ξυρίζει τους βράχους. Ώρες και μέρες και πρωινά μιλούσα με τα δύο σκυλιά που έρχονταν για να φάνε κι αφουγκραζόμουν τα πουλιά ν’ αλλάζουν δέντρα.
Αλλά από γραπτό ούτε γραμμή.

Πέντε μέρες στο προαναφερθέν μπαλκόνι με θέα το απέραντο γαλάζιο και δεν έχω γράψει ούτε μια αράδα του επόμενου βιβλίου.

Πάντως, στην πόλη, τη νύχτα, με δύο πορτατίφ φάτσα στον τοίχο και την επίπεδη οθόνη μου, αργά τη νύχτα εννοείται, πάντα μαύρη νύχτα, γράφω χωρίς σταματημό.
Μου είπαν:
«Πέτα τα όλα, συμπεριλαμβανομένου του ηλεκτρονικού υπολογιστή. Πάρε μόνο ένα τετράδιο κι ένα μολύβι. Δεν θα σ’ ενοχλεί κι η άμμος έτσι...»
Για όνομα του Θεού! Τι λέτε ρε παιδιά; Αυτό είναι η "άλλη ζωή" που λένε; Είμαι αλλεργικός στην "άλλη ζωή" ρε παιδιά! Σοβαρά αλλεργικός δηλαδή... Κι έχω κι άλλα... Ούτε να μαυρίζω δε κάνει...

Ένα café είχα βρει, στα δεξιά της Savigny Platz στο Βερολίνο, κι απέξω έγραφε:
"Η άλλη ζωή."
Αυτό εννούσα ρε παιδιά!

Οι δυο πλευρες των πραγματων, μια μικρη αληθεια, κι ο ερωτας.

2006-07-10T22:11:00.000+03:00

Αμφιβάλω αν θα προλάβω να γράψω κάτι. Αλλά υπάρχει και παγωτό. Αλλά ούτως ή άλλως είναι αργά για τον καφέ μετά. Αυτή είναι η μία πλευρά των πραγμάτων.
Ζύγισα εκείνο το χαμόγελο. Σε αργή κίνηση. Κι έμειναν μυρωδιές που δεν έλεγαν να μαζευτούν να ησυχάσουν. Αυτή είναι η άλλη πλευρά των πραγμάτων.
Διέκρινα ότι παρά την άψογη εστίαση το κάδρο παρέμενε θαμπό. Αλλά πίστευα σ' αυτά που μου έλεγε. Αυτή είναι η μικρή αλήθεια.
Σιγά σιγά σπάνε οι χωμάτινες μπάλες μέσα στο στήθος μου. Σιγά σιγά τρέμουν τα δάχτυλά μου. Αυτό είναι ο έρωτας.
Κι έτσι τη ζυγαριά δεν την άφησα να γύρει και να θρυμματιστεί. Σε αργή κίνηση. Γυάλινη καθώς ήταν ούτως ή άλλως._

Η πραγματικοτητα και η "πραγματικοτητα"

2006-06-22T20:39:00.000+03:00

---
Που είσαι εσύ καλή μου φιλενάδα;;;;

Θυμάσαι κάτι καλοκαιρινές διακοπές που ξεκινούσαν από τις 20 του Ιούνη και τελείωναν στις 31 του Αυγούστου;
Ποδήλατο, φαγητό, τα παγωτά στο μαγαζάκι του παππού μου, οι παππούδες μας και οι γιαγιάδες μας, σινεμά με εισητήρια βγαλμένα από τα έσοδα της θεατρικής μας παράστασης μπροστά σε κοινό,τα μυστήρια γράμματα από τον άγνωστο θαυμαστή, καβγαδάκια, παρεξηγήσεις, της Παναγίας το πανηγύρι,τα βράδια στην βεράντα σου, το σκαλάκι...
Αυτά ήταν τα όμορφα καλοκαίρια των παιδικών και εφηβικών μας χρόνων. Ίσως τότε να μην τα εκτιμούσαμε. Σίγουρα δεν τα εκτιμούσαμε. Εγώ γκρίνιαζα συνεχώς,που να ήξερα...
Τώρα τι κάνουμε; Μου φαίνονται όλα τόσο μαυρόασπρα. Μετράω μέρες για τις διακοπές.
Δύσκολα τα πράγματα.

Σε πεθύμησα.
Θα ήθελα πολύ να πάμε για καφεδάκι, όποτε μπορείς, την άλλη εβδομάδα. Τι λές;

Μαρία xxx
---
Το παραπάνω γραπτό είναι πραγματικό. Είναι ένα email το οποίο στάλθηκε από μία φίλη σε μία φίλη μόνο και μόνο γι' αυτό που λέει:
"Σε πεθύμησα. Θα ήθελα πολύ να πάμε για καφεδάκι, όποτε μπορείς, την άλλη εβδομάδα. Τι λές;"
Φαντάστηκα, την παραλήπτρια ν' αποδέχεται την πρόσκληση. Και την Μαρία να πηγαίνει στο ραντεβού ντυμένη με φωτεινά και πολύχρωμα ρούχα και να κάθεται στο τραπέζι κάποιας συννεφιασμένης πλατείας.
Μετά φαντάστηκα την Μαρία πάλι, μετά τα πρώτα φιλιά και τις αγκαλιές, ν' ανάβει τσιγάρο με αγχωμένες κινήσεις και να λέει στη φίλη της: "Ήθελα να σου πω... για το σπίτι του παππού μου... θυμάσαι ποιό ε; Το σπίτι του παππού μου το μεγάλο τη μονοκατοικία το διατηρητέο... ναι εκείνο. Αυτό λοιπόν το πούλησα... Και πούλησα κι άλλο ένα... το διαμέρισμα στο Παγκράτι... κι έχω και το μικρό το κτήμα... αύριο υπογράφω... το πουλάω κι αυτό... μάζεψα αρκετά... Αύριο φεύγω."
Έχω την ιδια εκ γεννετής απορία: Γιατί το 99% των ανθρώπων που νιώθουν έτσι συναντιούνται για έναν καφέ που δεν εξελίσσεται ποτέ όπως περιέγραψα; Γιατί περιορίζεται μόνο στα πολύχρωμα ρούχα και στις αγχωμένες κινήσεις με το τσιγάρο; Ναι εντάξει, ξέρω, είναι τουλάχιστον γελοία η απορία μου. Αλλά παρόλα αυτά παραμένει απορία.

Ο Επιβατης

2006-04-21T05:07:00.000+03:00

Αυτό το blog ανάμεσα στα άλλα μιλά και για το βιβλίο μου "Ο Επιβάτης".
Κυκλοφορεί (από την 1η Ιουνίου) από τις εκδόσεις "Νεφέλη".
Δεν ξέρω αν φτάσατε εδώ από το link που υπάρχει στο site του Επιβάτη ή αν ήρθατε απευθείας στο blog.
Όπως και να ήρθατε πάντως καλώς ήρθατε.

“Ο Επιβάτης” είναι μυθιστόρημα.
Ο καμβάς της ιστορίας, συνελήφθη παγωμένος έξω από ένα παράθυρο του δεύτερου ορόφου μιας καινούριας πολυκατοικίας στην Lindauerstrasse, τον χειμώνα του 1986 στο Δυτικό Βερολίνο. Στο σπίτι της φίλης μου Anna Würth. Το μυθιστόρημα, άρχισε να γράφεται στην Αθήνα τον Σεπτέμβριο του 2000, κι ολοκληρώθηκε τον Δεκέμβριο του 2004.
Στα ενδιάμεσα, ο κόσμος άλλαξε περισσότερο από μια φορά.
Όπως όλοι οι μύθοι, έτσι κι αυτός εδώ του «Επιβάτη», είναι με το ένα του πόδι στην αλήθεια.
Το καλοκαίρι του 1984, ο αδερφικός μου φίλος Δημήτρης Παπούλιας, ήδη κάτοικος του Δυτικού Βερολίνου και αργότερα συγκάτοικός μου, με πήγε μία βόλτα μέχρι το «Παλάτι των δακρύων». Το σιδηροδρομικό σταθμό της Friedrichstrasse, ο οποίος ήταν και κόμβος του U-Bahn.
Ο σταθμός αυτός είχε ένα σημείο στο οποίο διασταυρώνονταν δύο γραμμές. Μία της Ανατολικής πόλης και μία της Δυτικής. Εκείνη η συγκεκριμένη πλατφόρμα του σταθμού ήταν χωρισμένη στα δύο με χοντρά και ψηλά κάγκελα ενώ ένοπλοι σκοποί περιφρουρούσαν και τις δύο πλευρές. Τα κάγκελα αυτά είχαν μία θύρα. Με περιστρεφόμενες μπάρες και ψηλές πόρτες. Σε όλο το μήκος της πλατφόρμας υπήρχαν άνθρωποι κρεμασμένοι στα κάγκελα οι οποίοι αγκαλιάζονταν και φιλιόνταν με περασμένα τα χέρια τους ανάμεσα στους ατσάλινους δοκούς,. Ή απλά συζητούσαν. Πολλοί από αυτούς μάλιστα έμεναν εκεί για αρκετές ώρες. Καθώς μόνο έτσι μπορούσαν να συναντήσουν ο ένας τον άλλον χωρίς να περάσουν τα σύνορα. Έτσι, οι συναντήσεις ολόκληρων οικογενειών εκεί, ανάμεσα από τα κάγκελα, ήταν στα όρια του συνωστισμού. Ταυτόχρονα κιόλας με τους αποχαιρετισμούς εκείνων που είχαν περάσει τα σύνορα για λίγες ώρες και επέστρεφαν. Η συγκινησιακή φόρτιση των ανθρώπων ήταν τέτοια, που τα δάκρυα έρχονταν μόνα τους.
Έτσι, οι Βερολινέζοι, σ’ εκείνο τον τόπο του τραγικού παράδοξου, είχαν δώσει ένα όνομα:
«Το παλάτι των δακρύων.» Και του ταίριαζε απόλυτα.
Γύρω στα δύο χρόνια αργότερα, αφηγήθηκα εκείνη τη μία και μοναδική επίσκεψή μας στην Anna, η οποία με ρώτησε: «Μήπως έχεις καμιά ιδέα για το πώς μπορεί κάποιος να φυγαδεύσει κάποιον από εκεί;»
Έθεσα την ερώτηση και σε άλλους. Λέγοντάς τους ταυτόχρονα την ιδέα που είχα ήδη προλάβει να σκεφτώ: Ένα ανακατασκευασμένο wind surf. Οι υπολογισμοί που κάναμε με χαρτί και με μολύβι έδειχναν σωστοί: υπό συνθήκες άριστης προετοιμασίας, ένα ανακατασκευασμένο wind surf της μεγαλύτερης κατηγορίας, μπορεί να χωρέσει μέσα του έναν άνθρωπο. Τελικά, η απόδραση δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.
Όμως, τον Ιανουάριο του 2004, όταν επισκέφθηκα το Βερολίνο για να ελέγξω επιμέρους στοιχεία της πραγματολογικής έρευνας του «Επιβάτη», κατάπληκτος αντίκρισα στο δεύτερο όροφο του «Μουσείου στο Checkpoint Charlie», μία κατασκευή σχεδόν ίδια με εκείνη που είχα φανταστεί τότε. Ένα κόκκινο Renault Fuego με δύο ανακατασκευασμένα wind surf δεμένα στην οροφή του και κολλημένα το ένα πάνω στο άλλο. Ένας μηχανικός από τη Φραγκφούρτη είχε φυγαδεύσει επιτυχώς τη μνηστή του το 1987. Με αυτή την κατασκευή. Ένα χρόνο μετά.

Πέραν όλων αυτών, το blog αυτό δεν κάνει τίποτε άλλο από το να περιμένει σχόλιά σας.