Το σπίτι των αγγέλων

Το σπίτι αυτό βρίσκεται ψηλά επάνω προς το τέλος της Καλαμαριάς. Στην Θεσσαλονίκη. Με μια μικρή εσωτερική ξύλινη σκάλα που τρίζει. Που ανεβαίνει έναν ακόμη όροφο πιο πάνω.
Το σπίτι αυτό όλες τις ημέρες του χρόνου εκτός των Χριστουγέννων έχει κάμποσα πνευστά σε μια του άκρη. Κυρίως σαξόφωνα αλλά και άλλα. Πνευστά, όμως, όλα. Τις ημέρες των Χριστουγέννων τα πνευστά αντικαθίστανται με το Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Και με τα δώρα. Για τα παιδιά. Και για την τρέλα που ακολουθεί το άνοιγμά τους. Τα πνευστά επιστρέφουν με την λήξη της γιορτής.
Στο σπίτι αυτό η φιλοξενία είναι κάτι σαν την σεξουαλική πράξη. Ενυπάρχει ως κάτι το απολύτως βιολογικά δεδομένο. Ταράζεσαι στην αρχή. Δεν το περιμένεις. Προσπαθείς να κάνεις κάτι γι’ αυτό. Να φανείς χρήσιμος. Να προσφέρεις. Αλλά μετά τα παρατάς. Γιατί είναι γελοίο να προσπαθείς να προσφέρεις σε κάτι που θα γίνει εκ φύσεως. Γίνεται να μην πραγματώνεις την σεξουαλική πράξη κάθε έστω κάποτε στην ζωή σου; Όχι. Άρα; Επίσης, γίνεται η σεξουαλική πράξη να μένει μισή; Όχι. Αργά ή γρήγορα θα ολοκληρωθεί. Άρα; Είναι γελοίο να προσπαθείς να προσφέρεις. Θα γίνει στο 100% ούτως ή άλλως. Έτσι και η φιλοξενία σ' αυτό το σπίτι. Θα είναι στο 100% ούτως ή άλλως. Μ' εσένα να μένεις κατάπληκτος κάθε φορά. Και βαθύτατα ευτυχισμένος για τις ημέρες που πέρασες εκεί. Πιθανότατα αυτό εννοούσαν με τον μύθο του Ξένιου Δία οι αρχαίοι ημών πρόγονοι.
Οι αφηγήσεις των κατοίκων του σπιτιού μιλούν για περιστατικά που τ' ακούς και αυτά κατάπληκτος. Φυσικό είναι και αυτό. Στους ήρωες των περιστατικών εμπεριέχονται κάμποσοι από τους σημαντικότερους Μουσικούς της χώρας. Αν όχι οι σημαντικότεροι. Συμπεριλαμβανομένων των κατοίκων.
Τραπέζια των 25 ατόμων που δύσκολα χώρεσαν να κοιμηθούν μετά στο σπίτι αλλά που χώρεσαν. Πώς γίνεται αυτός που όρισε μια εποχή στην Ελληνική Μουσική να του παίρνει τόση ώρα να φτιάξει τον καφέ του. Πόσο επί της ουσίας κουφός είναι ο νούμερο ένα rock star της χώρας. Και άλλα τέτοια. Να πίνεις κρασιά το ένα πίσω από το άλλο. Το κουτσομπολιό παρόλες τις λεπτομέρειες δεν υπάρχει ποτέ και πουθενά. Μήπως αυτό να είναι το άγγιγμα του αγγέλου;
Και το σημαντικότερο ξανά: Πολλά από αυτά μιλούν για γεγονότα ενός μήνα πριν από τότε που γίνεται η αφήγηση. Αυτό κι αν σ' αφήνει σύξυλο. «Ώστε οι άγγελοι υπάρχουν ε;» είναι το λιγότερο που μπορείς να αναρωτηθείς.

Σήμερα το βράδυ τηλεφώνησα στο σπίτι για να μάθω.
«Τα έμαθες τα καμώματά μας ε; Μ' έχουν ταράξει από το πρωί... Μια κοπελίτσα δημοσιογράφος μου είπε “Μαέστρο πήρα εσάς γιατί το δικό σας τηλέφωνο μου έδωσαν...” και της είπα “Τι μαέστρο κοπέλα μου! Εγώ σαξόφωνο παίζω!”»
Έγινε μια μικρή παύση. Άρχισα να ρωτώ τα πως και τα γιατί. Ακολούθησε μια κινηματογραφική περιγραφή, «Έπρεπε να το δεις αυτό... ο κόσμος γέμιζε το θέατρο από τους πλαϊνούς διαδρόμους, γέλια χαρές... κι εμείς από πίσω διευθετούσαμε το ασθενοφόρο...»
Κι άλλη παύση. Κι υπήρχε μια ευγενική θλίψη στο ακουστικό μακριά μου.
«Να δώσεις πολλά φιλιά στα παιδιά και να έρθετε το Πάσχα! Κοκορέτσι στο μπαλκόνι!»

Στους αγγέλους το Κακό θα τολμήσει ή λίγο πριν το πάλκο ή πάνω σε αυτό.
Ως θεατής και μόνο. Γιατί μόνο έτσι τα καταφέρνει. Γιατί ούτως ή άλλως θεατής παραμένει και μετά. Είτε μεταμορφωθεί σε θάνατο είτε όχι._

---

...στον Ν.Α.