Μια ιστορία από τη Ζούγκλα

Τα σκυλιά, περιμένουν υπομονετικά πριν από τα απονενοημένα διαβήματα, κατά τη διάρκεια των απονενοημένων διαβημάτων, κι αμέσως μετά.
Με την μύτη τους ψηλά στον ουρανό μυρίζουν τον αέρα για το ζεστό ακόμη αίμα και το σπαρταριστό κρέας αυτού που είναι να σκάση στο τσιμέντο. Είτε έχουν εργαστεί σκληρά για να πέσει επιτέλους ο αυτόχειρας να χαρούν κι αυτά ένα λαχταριστό γεύμα είτε έχουν απλά μάθει ότι ο τάδε πέφτει από στιγμή σε στιγμή, περιμένουν αλυχτώντας.
Καθώς ο αυτόχειρας πέφτει, σε όλα τα δευτερόλεπτα της πτώσης του, χοροπηδούν τρελά γλείφοντας το ένα τα αχαμνά του άλλου, γιατί η άγρια χαρά του γλεντιού που έρχεται είναι ανείπωτη κυριολεκτικά. Ερεθίζει τους αδένες τους μέχρι ενός παράδοξου ξυπνήματος της γενετήσιας ορμής τους, ενώ είναι απλά να φάνε.
Μόλις ο αυτόχειρας σκάση με γδούπο διαλύοντας τα κόκαλά του κι ότι άλλο έχει απομείνει από το σώμα του, ορμούν πολύ πριν μάθουν αν είναι τελικά νεκρός ή όχι και τον ξεσκίζουν με μικρές κραυγές ηδονής. Ταυτόχρονη εκσπερμάτωση έχει παρατηρηθεί συχνά. Ιδίως στα κοπρόσκυλα και όχι στα απλά σκυλιά.
Μιλώντας πάντα για σκυλιά. Είτε αλητόβιους κόπρους, είτε τίποτε μπάσταρδα προερχόμενα από συνευρέσεις βιασμένων ημίαιμων λύκων, είτε τερατογενέσεις από συνήθεις τσιουάουα πόρνες του σαλονιού. Γιατί λιοντάρια, ίαινες, ιαγουάροι, και άλλα γοητευτικά σαρκοφάγα στην Ελληνική Ζούγκλα δεν υπάρχουν. Μόνο στην Αφρικανική. Η Ελληνική αρκείται στα βορβορώδη κοπρόσκυλα. Έτοιμοι τυμβωρύχοι τάφων που δυστυχώς γι’ αυτά δεν σκάφτηκαν.
Αλήθεια, δεν υπάρχει κανένας οπλισμένος μπόγιας εκεί στις παρυφές των εξωκοινοβουλευτικών άγριων βλεμμάτων να τα εκτελέσει με σιγαστήρα από τα 100 μέτρα;