Το κενό
Το κενό δεν έχει καμία σχέση με το χάος. Το κενό είναι κενό. Και συνήθως δεν έχει χρώμα. Ίσως μαύρο. Αλλά κι αυτό λάθος είναι γιατί το μαύρο έχει σχέση με συναίσθημα οπότε και είναι υποκειμενικό.
Το κενό είναι το μόνο για το οποίο τα δάχτυλά μου κυλούν ευχάριστα στο πληκτρολόγιο εδώ και μήνες. Αυτό είναι το κενό. Και για άλλα γραπτά βέβαια κυλούν ευχάριστα, εννοείται αυτό, αλλιώς δεν θα τα είχα ήδη παραδώσει... Αλλά το επί της ουσίας, αυτό που γίνεται χωρίς κανείς να στο έχει ζητήσει κ.λ.π κ.λ.π είναι μόνο αυτό: Το κενό.
Το κενό δεν έχει να κάνει με το "δεν ξέρω τι να γράψω". Ούτε κατά διάνοια. Έχω τουλάχιστον δύο ιστορίες κατά νου (και κατά καταγεγραμμένης περίληψης και βάλε) οι οποίες είναι αξιολογότατες. Αλλά είπαμε. Δεν έχει να κάνει με αυτό. Έχει να κάνει με το "τι νόημα έχει".
Το κενό είναι κάτι σαν "σε τι χρησιμεύω αλήθεια;" Όχι όχι! Το κενό δεν έχει να κάνει με πατεράδες και μανάδες και άλλα άλυτα. Ναι εντάξει, αυτά υπάρχουν, αλλά δεν έχει να κάνει με αυτά. Έχει να κάνει πιο πολύ με κάτι σαν "ε και, οπότε;"
Το κενό είναι: Φανταστείτε κάποιον που βρίσκει μία βαλίτσα με ένα εκατομμύριο ευρώ μέσα (ή όσα θέλει τέλος πάντων) και απλά την δίνει στον πρώτο που βρίσκει μπροστά του και του φαίνεται έτοιμος να κάνει απίστευτα πράγματα στη ζωή του. Δεν την κρατά για εκείνον. Την δίνει στον άλλον λέγοντάς του: "Τι να την κάνω μωρέ... να κρατήσω ξέρω 'γω τόσα για τα τρέχοντα να 'ρθω στα ίσα με τους λογαριασμούς μου και τα άλλα της μεγάλης ζωής πάρτα εσύ... ε; Συμφωνείς; Ναι συμφωνείς..." Ω ναι! Αυτό κι αν είναι το κενό!
Α! Να κι άλλο: Το κενό είναι: Ένα διθέσιο αυτοκίνητο για τον πατέρα ή την μητέρα μιας τετραμελούς οικογένειας. Το δωρίζουν στον έναν εκ των δύο. Και οι δύο είναι τρελαμένοι οδηγοί. Λάτρεις της αυτοκίνησης. Έτσι γνωρίστηκαν άλλωστε κι έτσι ένωσαν τα πάθη τους κι έτσι παντρεύτηκαν. Χαζεύοντας στις παρυφές μιας πίστας. Αλλά το διθέσιο τώρα δεν έχουν τι να το κάνουν. Κι από το να το βλέπουν να σαπίζει στο γκαράζ, πώς γίνεται άλλωστε να βλέπεις το πάθος σου να σαπίζει στο γκαράζ, το πουλάνε έτσι όπως είναι. Ολοκαίνουριο. Με τα πλαστικά στα καθίσματα και τα τσιτώματα στα ελαστικά. Κλαίνε κι οι δύο από μέσα τους καθώς ο νεαρός που το αγοράζει κάθεται ανατριχιασμένος στο κόπκιτ. Αλλά τον αφήνουν να φύγει. Τι να το κάνουν μωρέ τώρα αυτοί... Δε βαριέσαι...
Μμμμ... Αυτό είναι Το κενό.
Όχι;
6 σχόλια:
αφού είχα μόλις γράψει μια ιστορία με το δικό μου "κενό", ήρθα εδώ και τι να δω; κενό...
θα με τρελάνεις, βρε παιδί μου... τι σύμπτωση ήταν αυτή;
ναι, αυτό είναι το Το κενό, αλλά είναι μπλε...
το κενό υπάρχει όσο υπάρχεις κι εσύ.
όσο υπάρχει η σκέψη σου γι' αυτό.
αν πάψεις να το σκέφτεσαι, τότε παύει να υπάρχει κι αυτό.
τότε η σκέψη σου είναι "κενή" απ' αυτό...
(πάει...το 'χασα και το λίγο που είχα...:ΚΕΝΟ!)
κενό(το) ουσ. [‹αρχ.κενόν, ουδ. του αρχ.επιθ. κενός] (Κ κενόν) χώρος όπου δεν υπάρχει τίποτα, χάσμα // (φυσ.) χώρος που δεν περιέχει ατμοσφαιρικό αέρα ή άλλο αέριο// θέση ασυμπλήρωτη // (μτφ.) έλλειψη // (μτφ.) ό,τι θεωρεί κανείς ή αισθάνεται ως σημαντική απώλεια.
(Ελληνικό Λεξικό ΤΕΓΟΠΟΥΛΟΣ - ΦΥΤΡΑΚΗΣ, 1993).
Επειδή αυτό σου το κείμενο ορίζει το κενό, απ' όποια πλευρά κι αν το δει κανείς.
Θα θελα να σου δώσω μια καινούργια λέξη για ν' ασχοληθείς μαζί της αλλά θα κρατηθώ:-)
Κι εγώ που δεν έχω - προς το παρόν δηλαδή - κενό, ούτε Κενό, ούτε λεω συχνα το δε βαριέσαι, είμαι εκτός κλίματος. Εχω κάτι, αγαπητέ μου Γιώργο;
Μπορώ, να μουρθει, να φιλοξενήσω στο μπλογκ μου το κειμενο σου, με το ονομά σου φυσικά;
ριτς
@scalidi
Εμείς τα είπαμε νομίζω στο blog σου ε... ;-)
@ioeu
Θα το ξαναπώ κι εδώ:
Άνοιξες τα χέρια κι έπεσες μέσα στο κείμενο ανάσκελα και βούτηξες στο υγρό του.
Καταπληκτικός...
@georgia
Ευχαριστώ παιδί μου. Ευχαριστώ.
Μήπως να έλεγες και την άλλη λέξη;
Α! Μήπως εννοείς εκείνη που μια ζωή τραγουδούσε ο Elvis; Ο Bono μήπως; Ο Χατζηδάκης; Τέλος πάντων... Αυτήν εννοείς ε;
@ritsmas
Εντελώς ελεύθερα όποιο κείμενο όποιου post και όποτε σου έρθει.
Πολύ μου άρεσε αυτό. Σ' ευχαριστώ.
Post a Comment