Ο κήπος με τις πασχαλιές
"Συνέβη άραγε στ' αλήθεια αυτό που αρέσκονται να αφηγούνται και τώρα τα γκαρσόνια του καφενείου; Ο Αλφρέ Ζαρί, λένε, ο συγγραφέας του Βασιλιά Υμπί που αγαπούσε το αψέντι, μια μέρα άδειασε ξαφνικά στον καθρέφτη, πίσω από μια ωραία κυρία, το πιστόλι του και της είπε κατόπιν κάνοντας μια ελαφρά υπόκλιση: «Maintenant que la glace est rompue, causons» (Τώρα που έσπασε ο πάγος, ας κουβεντιάσουμε)."
Απόσπασμα από το "Τα θρυλικά λογοτεχνικά καφενεία της Ευρώπης. La Closerie des Lilas. To καφενείο του Μπαλζάκ, του Βαλερύ, του Ζιντ, του Χεμινγκγουέι, του Εζρα Πάουντ και του Σάμιουελ Μπέκετ στο Παρίσι." του Αναστάση Βιστωνίτη.
("Το Βήμα" - ένθετο "Βιβλία" - Κυριακή 5 Αυγούστου 2007 - Αρ. Φύλλου 15130)
6 σχόλια:
Αψέντι και πάθος. Εκρηκτικός συνδυασμός...:-)
ήρθα να πω τις ευχές μου για χτες.
κι έπεσα πάνω σε αυτό το πανέμορφο!
χαίρετε!
έτσι σπάει ο πάγος; κάτι πιο απλό δεν έχετε να προτείνετε, αγαπητέ;
@georgia
Βασικά, χωρίς πάθος το αψέντι από μόνο του δε λέει και πολλά.
@Кроткая
Τις ευχές σου για εχθές; Τι ήταν εχθές; (Συγγνώμη που κάτι δεν θυμάμαι... δεν το κάνω διόλου επίτηδες...)
@scalidi
Έχω ένα ανέκδοτο αλλά δημόσια δεν λέγεται ούτε γι' αστεία. :-%
Γεια σας κ.Γλυκοφρύδη.
σας θαυμάζω σαν συγγραφέα και μ' αρέσει το μπλογκ σας. θέλω να σας καλέσω -μαζί και την κυρία σας- στην παρουσίαση του βιβλίου μου. θα ήταν τιμή για μένα αν ερχόσασταν.
πληροφορίες στο μπλογκ μου.
τα σέβη μου, ευχαριστώ και πάλι.
χαίρομαι πολύ που το ξαναείδα.
(χαζό χιούμορ ήταν το προηγούμενο σχολιο, για την γερμανική εθνική επέτειο).
:)
Post a Comment